Bάναυσες τέχνες και Καλές.

Βάναυσοι ή Βαναυστικές τέχνες  ονομάζονταν  στην αρχαιότητα τα χειρωνακτικά επαγγέλματα ,όπως του σιδηρουργού ,του βαφέα , του τέκτονος {= κτίστη } κ.α.  Επειδή δε τα επαγγέλματα αυτά τ’ ασκούσαν ως επί το πλείστον δούλοι , οι ελεύθεροι  και εν γένει οι πολιτείες  δεν τα εκτιμούσαν.Διότι θεωρούσαν ότι οι βαναυστικές  τέχνες φθείρουν και το σώμα και την ψυχή. Στις τέχνες αυτές δεν υπαγόταν η γεωργία .Τα χειρωνακτικά  επαγγέλματα ,επειδή  τότε ήσαν πολύ βαριά  και εξουθενωτικά ,δεν άφηναν σε αυτούς που τα ασκούσαν ελεύθερο χρόνο για πνευματική καλλιέργεια ,φιλικές συναναστροφές και συζητήσεις με πολιτικά θέματα.                                                                                                                                Tα είδη της Τέχνης  .Σάρωση_20180512 (3)Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ  – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                  Bάναυσος-η-ον = ο διά πυρός  εργαζόμενος { =καμινευτής }, ο έχων χειρωνακτικήν τινά  εργασίαν ,ο χειροτέχνης. << Πάς τεχνίτης διά πυρός εργαζόμενος >>.Βαύνος γάρ η κάμινος>>. Βαύνος = κλίβανος ,κάμινος,φούρνος.

 THOMAS  GAISFORD  -»  Etymologicon Magnum Lexicon ».                                                    Βαύνος = η κάμινος .Βαύνος =[ {β}  <—  πλεονασμός }+ αύος  < αύω [=καίω]. Το [β] του πλεονασμού συνηθίζεται στούς Λάκωνες .Διότι αυτοί  το ιδείν  λέγουν [β]ιδείν { πρβλ. το [*{F}ιδ-} που στα Λατ. γίνεται Vid-eo }. Βαύνος = το πυρ , ή ο χυτρόπους  , ή η κάμινος.

  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Πολιτικά », { Θ’- 1337 b }.                                                                             << Επειδή τα έργα χωρίζονται σ’ εκείνα που ταιριάζουν σε ελευθέρους και σ’ εκείνα που ταιριάζουν σε ανελευθέρους ,δεν πρέπει να διδάσκονται όλα, αλλά όσα από τα χρήσιμα δεν υπάρχει φόβος να κάνουν αυτόν που τα διδάσκεται  βάναυσον. Και  πρέπει να θεωρούμε βάναυσο ένα έργο ,και βάναυση μια τέχνη και μία  μάθηση , όταν διαμορφώνει άχρηστο το σώμα ή την ψυχή ή την διάνοια  των ελεύθερων ανθρώπων ,ως προς  την χρήση  της αρετής και την τέλεση εναρέτων πράξεων. Γι’ αυτό τις παρόμοιες τέχνες που κάνουν  χειρότερο το σώμα, ονομάζουμε βάναυσες, όπως και τις εργασίες που πληρώνονται { μισθαρνικές }, επειδή απασχολούν την διάνοια κάνοντάς την  αδρανή και ταπεινή >>.

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ  – » Οικονομικός », { κεφ. IV’ ,2 }.                                                                          <<oι λεγόμενες  βαναυσικές {χειρωνακτικές εργασίες }έχουν κακή φήμη και πολύ εύλογα τις περιφρονούν στις πόλεις. Καταστρέφουν τα σώματα αυτών που εργάζονται και αυτών που τους διευθύνουν, επειδή τους αναγκάζουν να ζουν ζωή  καθιστική κάτω από τον ίσκιο  και μερικούς τους αναγκάζουν  να περνούν ολόκληρη τη μέρα τους δίπλα στη φωτιά· όταν όμως τα σώματα εκθηλύνονται και οι ψυχές τους γίνονται πιο αδύναμες >>.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία  », { Θ’- 590 c }.                                                                                         << Τα βάναυσα επαγγέλματα και οι χειρωνακτικές εργασίες ,για ποιόν λόγο νομίζεις ότι μας φέρνουν ντροπή  ; Ή μήπως θα ισχυριστούμε  κάτι άλλο, ότι επειδή εκείνοι που ασχολούνται μ᾽ αυτές έχουν εκ φύσεως τόσο αδύνατο το άριστο μέρος της ψυχής{ λογικό } ώστε μη μπορώντας να κυριαρχήσουν  στα θηρία εκείνα που είναι μέσα τους αναγκάζονται να τα υπηρετούν , και δεν είναι σε θέση τίποτε  άλλο να μάθουν παρά πώς να τα θωπεύουν { =χα’ι’δεύουν }; >>.

ΣΤΟΒΑΙΟΥ  – » Ανθολόγιον », τομ. Η’ { περί γεωργίας ότι αγαθόν ΝΣΤ’ }.                          Όσες από τις εργασίες επιτρέπουν στο σώμα να μην κουράζεται πολύ ,αυτές δεν  εμποδίζουν την ψυχή να επιδίδεται σε υψηλούς διαλογισμούς και να γίνεται σοφώτερη.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά  Νικομάχεια » , { Δ’-1122 a }.                                                                 Η έλλειψη της μεγαλοπρεπείας  { ποταπότητα }αποκαλείται μικροπρέπεια και η υπερβολή της μεγαλοπρεπείας αποκαλείται βαναυσία { χυδαιότητα }.

InkedΣάρωση_20180504 (2)_LIΧΡ.ΛΑΖΟΥ – » Μηχανική & Τεχνολογία στην Αρχαία Ελλάδα », { σελ.27 }.                              Οι κλίβανοι ,η παραγωγή μετάλλων με πυρομεταλλουργικές τεχνικές και η  μορφή μεταλλευτικής τεχνολογίας  αποτελούν σημαντικότατο  στάδιο  στην ανθρώπινη εξέλιξη και  δείχνουν  τον βαθμό αναπτύξεως ενός πολιτισμού.

Μεταλλευτικοί  κλίβανοι στην Αρκαδία { 2500 π.Χ. }.

ΠΑΝ. ΚΟΛΛΙΑ -»Λεξικόν των βασικών ρημάτων της Αρχ. Αττικής πεζογραφίας»            Τίκτω = γεννώ ,παράγω ,δημιουργώ . Παράγωγα:  τέκνον ,τέκτων ,τέχνη ,τοκετός ,τόκος,επίτοκος ,ο πρωτότοκος, η πρωτοτόκος ,η τοκάς , δύστοκος / δυστοκία.

ΑΙΣΧΥΛΟΥ – » Προμηθεύς  Δεσμώτης »,  { στ. 506 },  [ απόδ. Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου].      Όλες οι τέχνες από τον  Προμηθέα[ διδάχθησαν]  στούς  θνητούς. .. <<  ἔστε δή σφιν ἀντολὰς ἐγὼ ἄστρων ἔδειξα τάς τε δυσκρίτους δύσεις.καὶ μὴν ἀριθμόν, ἔξοχον σοφισμάτων,ἐξηῦρον αὐτοῖς, γραμμάτων τε συνθέσεις,μνήμην ἁπάντων, μουσομήτορ᾽ ἐργάνην  = εγώ τις ανατολές των άστρων επέδειξα και τις δυσδιάκριτες δύσεις .Και  τους αριθμούς ,την κατ’ εξοχήν σοφίαν ,εξηύρον και των γραμμάτων τις συνθέσεις , μνήμη των πάντων , μητέρα των Μουσών εργατική [ η Μνημοσύνη } >>{στ.458-461}.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                              Τέχνη { < τεύχω = κατασκευάζω  } .Τέχνη = τέκνη { δλδ. πνευματικό τέκνο του καλλιτέχνη δημιουργού.

                                                                                                                                                 Π.ΚΑΒΒΑΔΙΑ  – » Ιστορία της Ελληνικής Τέχνης », { σελ.15 }.                                                Τέχνη καλείται γενικώς κάθε δημιουργία του ανθρώπου που έχει σκοπό την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ή την τέρψη και την ψυχαγωγία του.Η μεν πρώτη καλείται βιομηχανία ή βάναυσος τέχνη ,καθ’όσον για την εξάσκησή της μάλλον σωματικές παρά διανοητικές δυνάμεις απαιτούνται,  η  δε δεύτερη καλείται ελευθέριος τέχνη ,επειδή είναι η πρέπουσα για αυτούς που έχουν εκπαιδευτεί με ελευθερία. Καλείται δε ιδιαιτέρως  και  κατ’ εξοχήν  τέχνη { Kunst }  και χαρακτηριστικότερα καλή τέχνη ή καλλιτεχνία , επειδή  αυτή επιδιώκει την παράσταση του καλού .Διότι μόνο με αυτό { το καλό  } είναι δυνατόν να τέρπεται η ψυχή μας. …Ειδικά όμως καλές τέχνες καλούνται εκείνες ,οι οποίες με την βοήθεια των βαναύσων τεχνών  αποτυπώνουν  επί της ύλης  τα δημιουργήματά τους. Αυτές είναι : η Αρχιτεκτονική , η Πλαστική  και η Γραφική , οι οποίες είναι οι κατ’ εξοχήν δημιουργικές τέχνες και τις οποίες ο Πλάτωνας ονομάζει εικαστικές και ειδωλοποιητικές.

                         ΤΕΧΝΗ   &   ΚΑΛΕΣ  ΤΕΧΝΕΣ.bandicam 2018-05-12 20-37-23-395ΑΛΕΞ -ΡΙΖΟΥ  ΡΑΓΚΑΒΗ – » Ιστορία της Αρχαίας Καλλιτεχνίας »,{ σελ.4,5,7 }.                      ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΑΣ ΓΕΝΙΚΩΣ.                                                                                                 Καλλιτεχνία είναι η τέχνη ,η οποία έχει ως σκοπόν το καλόν. Τέχνη δε είναι η δημιουργία.Η τέχνη παράγεται από το ρ.’Τέκω’ { < τίκτω } ,που είναι συγγενής της λ. »Τέκτων » { ο οποίος ασκεί την τέχνη }, και του »τεύχος’‘,{ που είναι το προ’ι’όν της εξασκήσεως της τέχνης }. Φανερώνει δε η λέξη , κυρίως, την κάθε γέννηση ή παραγωγή.Αλλά η γλώσσα περιορίζει την χρήση της μόνο στην παραγωγή,που προκύπτει από ανθρώπινη ενέργεια για οποιονδήποτε σκοπό ή ωφέλεια ή τέρψη.Δεν είναι φερ’ ειπείν τεχνούργημα το δέντρο που φύεται αυτόματα και εξαιτίας της φυσικής δύναμης , ούτε ο κορμός πού κόβεται από τον ξυλοκόπο άνευ σχεδίου για να παραδοθεί στην φωτιά…..Διότι ο άνθρωπος , ύλη και πνεύμα , για δύο λόγους δημιουργεί : για την ικανοποίηση των υλικών αναγκών ή για την τέρψη των αισθήσεων και της διανοίας.Και η μεν τέχνη ,που επιδιώκει κυρίως τον πρώτο σκοπό λέγεται βιομηχανία και ιδίως βαναυσουργός ή χειρονακτική , αν για την εξάσκησή της απαιτείται καταβολή δυνάμεων σωματικών μάλλον παρά διανοητικών.Η δε τέχνη που επιδιώκει μάλιστα την τέρψη ,ονομάζονταν από τους αρχαίους ελευθέριος τέχνη { artes liberales } , καθότι είναι η μόνη που αρμόζει προς την αγωγή ελευθέρων πολιτών και μπορεί καταλλήλως να ονομαστεί καλλιτεχνία .Διότι το καλόν είναι αυτό που τέρπει { ευχαριστεί } την αίσθηση , όπως το αισχρόν,που είναι το αντίθετον στο καλόν είναι το δυσάρεστον και το ατερπές….Οι πραγματιστές { realistes } ή ρωμαντικοί ,όπως καλούνται θέλουν την τέχνην ως απαράλλακτην αντιγραφήν της φύσεως , μια ομοιογραφία { portrait } αυτής , με την στενότατη σημασία της λέξης .Οι αντιφρονούντες παντελώς προς τους πραγματιστές καλούνται ιδανιστές ή κλασικοί .Το υλικόν κάλλος είναι κατ’ αυτούς μια σφραγίδα αμυδρή και κίβδηλη ,ο δε εντελής και αδιάφθορος τύπος πρέπει να αναζητηθεί στον χώρο της άυλης σφαίρας { χώρος των Ιδεών }.Οι τεχνικές ιδέες δε, πρέπει να απορρέουν από την δημιουργική δύναμη της ψυχής αυτοφυώς και πρωτοτύπως. Αλλά  η γραμμή της αληθείας είναι , ως συνήθως , η διαγώνιος.

                      ΤΑ  ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ  & Η ΓΡΑΜΜΗ  ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ . 

ΓΡ. ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ  – » Λεξικόν  ερμηνευτικόν ».                                                                       Τίκτω  < τιτέκω .  Από  ρ.*[ τεκ- ] —-> { ενεστ. αναδιπλ.} > τι-τεκ -ω —> [ αποβολή  ε ] —–>  τι-τκω —–> [ μεταθ.φθόγγων ]—-> τι-κτω .

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».                                      Τύκω = κατασκευάζω , ετοιμάζω. Τίκτω / Τίτκω = φέρνω στον κόσμο τέκνον. Τίτθω = Τίκτω. Τέκνον = το τεχθέν { »Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ Μήτηρ Παρθένος. »} , το παιδί. Τόκος = τοκετός , γέννα.

ΠΑΝ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ  – «Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».     Τεύχω = κατασκευάζω , δημιουργώ κάτι . Παράγωγα : τεύχος ,τευκτός , νεότευκτος ,τύκη , τύκος. Τυγχάνω = βρίσκω ,πετυχαίνω, συμβαίνω. Παράγωγα : τύχη , τεύξις { επί-τευξις } ,τεύγμα  { επί-τευγμα }. Ποιά η σχέση του ‘τεύχω’ με το ‘τυγχάνω‘ ; 1. Τεύχω, από θ.τευχ- ρ.*{ τυχ- } + ω = τεύχω. Τυγχάνω, από ρ.*{ τυχ- } με προσφ.[ αν ] και ανάπτυξη [γ] = τυγχάνω  2. Έχουν τον ίδιον  παθητικόν αόριστο : ετεύχθην .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά  Νικομάχεια » , { ΣΤ’-1140 a }.                                                               Τέχνη  και Τύχη.                                                                                                                                   »Αφού λοιπόν η κατασκευή αντικειμένων { ποίησις } και η πράξη{ πράξις } έχουν διαφορά , αναγκαστικά η τέχνη πρέπει να έχει σχέση με την κατασκευή { αντικειμένων}κι  όχι με την πράξη.Επίσης, κατά  κάποιον τρόπο , η τύχη και  η τέχνη έχουν σχέση με τα ίδια πράγματα, όπως λέγει κι ο Αγάθωνας:
Η τέχνη την τύχη αγαπά  , και η τύχη την τέχνη .
Η τέχνη λοιπόν είναι, όπως είπαμε,  »ἕξις τις μετὰ λόγου ἀληθοῦς ποιητική » { μια κατασκευαστική  έξη [= ψυχική διάθεση] } έλλογη {= που καθοδηγείται από την λογική της αληθείας } , αντίθετα, η ατεχνία είναι κατασκευαστική έξη  που καθοδηγείται από μια εσφαλμένη  λογική { μετὰ λόγου ψευδοῦς ποιητικὴ ἕξις } . Αντικείμενο και των δύο είναι αυτό που ενδέχεται να έχει διαφορετική μορφή { περὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἄλλως ἔχειν  }.

 H αλήθεια επιτυγχάνεται δια των 5 στοιχείων { 1139 b – 1140 a } :  bandicam 2018-05-13 12-11-10-263  Εμπειρία  και Τέχνη   –  Απειρία  και Τύχη.                                                                                ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετά τα Φυσικά », { Α’ – 981 a }.                                                                      Η εμπειρία είναι κάτι παρόμοιο με την επιστήμη και την τέχνη .Οι άνθρωποι φτάνουν στην επιστήμη και στην τέχνη διαμέσου της εμπειρίας . Διότι όπως λέει και ο Πώλος ο Ακραγαντίνος { μαθητής του Γοργία }: ‘η εμπειρία δημιούργησε την τέχνη και η απειρία την τύχη » ,{ δλδ. ο άνθρωπος προχωράει στην κατανόηση των πραγμάτων  και στην επινόηση των μέσων ή  εργαλείων δια μέσου της εμπειρίας }.Η τέχνη γεννιέται  όταν , μετά από πολλές εμπειρικές γνώσεις { πείρα } ,προκύπτει μια συνολική αντίληψη για τα όμοια πράγματα { αφαιρετική γνώση }.

Σάρωση_20180513 (2) ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Γοργίας », { 448 c }.
Πολλές τέχνες οι άνθρωποι έχουν επι­νοήσει  δια της εμπειρίας  και  πρακτικώς, διότι η  εμπειρία κάνει να περνάμε τη  ζωή μας σύμφωνα με τους κανόνες της τέχνης , ενώ η απειρία  { έλλειψη εμπειρίας } μας κάνει να την περνούμε σύμφωνα με την τύχη.

ΒΕΛΑΣΚΕΘ  – » Las meninas », { 1656 }.Σάρωση_20180505                                                                                                                                                              ΚΑΛΛΟΣ  και  ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΑ.                                                                                                   ΟΜΗΡΟΥ  – » Οδύσσεια », { σ , 192-194 }.                                                                                      Με κάλλος  { η Αθηνά } πρώτα τα καλά της { Πηνελόπης } προσώπατα  λάμπρυνε αμβρόσιο , μ’αυτό που η καλλιστέφανη  Κυθέρεια { Αφροδίτη } χρίεται ,όταν πηγαίνει στον ποθητό χορό των Χαρίτων.

 ΓΡ. ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ  –  «Λεξικόν  ερμηνευτικόν «. Οδύσσεια . { σ ,192 -194}.                             Πρώτον μεν της καθάρισε το ωραίο πρόσωπο με [κάλλος ] κάποιου είδους θείον μύρον { καλλωπιστικόν : »θείω τινί χρίσματι » }.

LIDDELL & SCOTT  – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                        Κάλλος -εος { < καλός } = ευμορφία { επί του Γανυμήδους , επί γυναικών }.Η Αθηνά κατέστησε  το πρόσωπο της Πηνελόπης  λαμπρόν με αθάνατο κάλλος , με το οποίο η Αφροδίτη αλείφει εαυτήν. Ο Όμηρος θεωρεί το κάλλος ως κάτι το εξωτερικόν ,επιχεόμενο στον άνθρωπο.

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ {Αρχ. Θεσ/νικης }-» Παρεκβολαί εις την Ιλιάδα και την Οδύσσειαν ».                   Το  »κάλλος αμβρόσιον » αλληγορικώς  [είναι ] , η φυσική καλλονή και η ευπρέπεια , η επιπολάζουσα { = που αφθονεί } κατά πρόσωπον. . Το κάλλος  όμως δεν είναι μόνον μύθου πλάσμα ,αλλά και πραγματικό μύρο ,χρήσιμον ως καλλωπιστικό.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – »Ρητορική προς  Αλέξανδρον », { 1447 b }.                                            Είναι συμφέρον εις μεν το σώμα  η ευεξία , το κάλλος , η ρώμη  και η υγίεια ,εις  δε την ψυχήν η σοφία ,η φρόνησις ,η ανδρεία ,η σωφροσύνη και η δικαιοσύνη , για το σώμα και την ψυχή μαζί { συναμφότερα ] χρήσιμα είναι τα χρήματα και οι φίλοι .Ασύμφορα δε τα ενάντια τούτων. Εις δε την πόλιν ,είναι συμφέρον να έχει πλήθος πολιτών αγαθών.

bandicam 2018-05-13 21-01-48-278                                                                                                                                                      ΑΧ.ΤΖΑΡΤΖΑΝΟΥ – »Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                        Προσέξτε τα παραθετικά του επιθέτου καλός-η-ον . Ο θετικός βαθμός είναι καλός -ή-όν { θ.καλ-}. Ο συγκριτικός  είναι ο ,η καλλίων -το κάλλιον { θ.καλλ-} και ο υπερθετικός  είναι  κάλλιστος-η-ον { θ.καλλ-}. Άρα  καλλ-ίτερος  και όχι καλ-ύτερος .

THOMAS  GAISFORD  -» Etymologicon Magnum Lexicon ».                                                      Ο καλλίων δεν προέρχεται από το καλός , αλλά από το κάλλος . Αυτό φανερώνει και η γραφή και η σημασία του. Η μεν γραφή , διότι  καλός γράφεται  με ένα [λ] , ενώ το καλλίων ,  κάλλιστος με δύο [λλ]. Η δε σημασία , διότι ο ποιητής συνήθιζε να χρησιμοποιεί την λέξη καλός για να χαρακτηρίσει τον ανδρείον , όπως το αντίθετο , χρησιμοποιούσε την λέξη κακός για να χαρακτηρίσει τον δειλόν. { χάζω =δειλιάζω > χακός > κακός }.

ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΟΣ  ΩΔΑΙ – »Ωδή {ιη’} » και  παραλλαχθείσα εις την κοινήν διάλεκτον εις μέτρον Ανακρεόντειον  υπό Χ.Στεφανίδου .»Εις ποτήριον αργυρούν ».                                 Υπάρχουν δύο εκδοχές της ωδής  :άλλοι μεν [γράφουν] ‘καλή  τέχνα ‘ ,άλλοι δε  καλλιτέχνα ‘..Επειδή όμως  το μέτρον αυτής  είναι ανόμοιον και βεβιασμένον ,πολλοί ισχυρίζονται ότι μάλλον πρόκειται περί ξένης χειρός.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ  – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                          Καλλιτέχνης [ κάλλος +τέχνη }= τεχνίτης , εργαζόμενος μετά καλαισθησίας τα έργα του, καλός τεχνίτης ,αριστοτέχνης. 2. Ο ασκών μίαν εκ των καλών τεχνών . Κάλλ-ιο { < κάλλιον }= καλλ-ίτερα {όχι καλ-ύτερα}. Κάλλ-ιστος , Καλλ-ιστείον {=βραβείον καλλονής }, Καλλ-ιστεύω.

ΣΤΕΦ.Α. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λατινοελληνικόν Λεξικόν ».                                                        Ars – artis { < αρ-αρίσκω=προσ-αρ-μόζω  , ar-s } = η ακριβής επιστήμη και εμπειρία για κάποιο πράγμα.Υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη  τεχνών : liberales  και illiberales.

Σάρωση_20180515 (2)ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ- »Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».                    Ars –artis  {< άρτιος=τέλειος < αρ-αρίσκω } =η τέχνη του προσ-αρμόζειν.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φίληβος », { 64 e },[ απόδ.Μ.Ανδρόνικος ].                                                            Η φύσις του μέτρου και της συμμετρίας .Όταν επιτελείται μία μείξη ,όχι σύμφωνα προς έναν καθορισμένο σύμμετρο  κανόνα ,επέρχεται φθορά και διάλυσή  της ,» ότι χωρίς μέτρο  και συμμετρία κάθε ανάμιξη ,οποιαδήποτε κι αν είναι και οπωσδήποτε κι αν γίνει ,καταστρέφει αναγκαστικά τα αναμειγνυόμενα στοιχεία  και τον εαυτό της»{ 64 d-e }. … Η παρουσία του μέτρου { μετριότης }  και η συμμετρία  γίνονται παντού ομορφιά { κάλλος } και αρετή ….Είναι φανερό ,ότι η έννοια του μέτρου μας παραπέμπει στην αρετή ,διότι αρετή άνευ μέτρου δεν νοείται,  και η  έννοια της συμμετρίας  στο κάλλος , διότι  κάλλος ,που δεν  στηρίζεται επί της συμμετρίας ,δεν νοείται.

Σάρωση_20180514 (3)



         Tας θύρας κλείσατε ,τους οφθαλμούς ανοίξατε. Εκάς οι αμύητοι.



xxx


Η  ΜΙΜΗΣΙΣ.                                                                                                                                          ΧΕΓΚΕΛ  – » Αισθητική » , { σελ. 17,21,24 }.                                                                                     H αισθητική έχει για αντικείμενό της το απέραντο κράτος του ωραίου .Είναι η φιλοσοφία της τέχνης ή πιο συγκεκριμένα η φιλοσοφία των καλών τεχνών …..Το καλλιτεχνικά ωραίο είναι πιο υψηλό από το ωραίο  μέσα στην φύση .Επειδή η καλλιτεχνική ωραιότητα  είναι η  γεννημένη  εκ του πνεύματος ωραιότητα ,άρα  γεννημένη δύο φορές . Η μίμηση { απομίμηση ,imitation } δεν μπορεί να παράγει παρά αριστουργήματα τεχνικής ,ποτέ όμως αριστουργήματα τέχνης….Η τέχνη όταν περιορίζεται να μιμείται{ απομιμείται} δεν μπορεί να συναγωνιστεί την φύση ,και μοιάζει μ’ ένα σκουλήκι που προσπαθεί έρποντας να μιμηθεί τον ελέφαντα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Φυσική Ακρόασις », { Β’- 194 a }.                                                              Εάν η τέχνη μιμείται την φύση ,είναι στην αρμοδιότητα μιας και της αυτής επιστήμης να γνωρίζει θεωρητικά -στο πεδίο της τέχνης-το είδος και την ύλη μέχρις ορισμένου σημείου. { δλδ. πρέπει να γνωρίζει  η τέχνη την φύσιν αυτού , το οποίο μιμείται }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί Ποιητικής », { 1448 b }.                                                                      Την ποιητικήν  τέχνην  εγέννησαν  δύο αιτίες και αυτές είναι φυσικές : α].»το μιμείσθαι »{ το ένστικτον της μιμήσεως } β].»το χαίρειν τοις μιμήμασι »{ εκτός της ηδονής που δημιουργεί η μίμηση και την οποία εισπράττει ο μιμούμενος ,και οι άλλοι ευφραίνονται με τις μιμήσεις {απομιμήσεις }του. …Η μίμηση είναι σύμφυτη στους ανθρώπους από παιδιά και κατά τούτο το στοιχείο  υπερέχουν των άλλων ζώων ,επειδή  ο  άνθρωπος  είναι  μιμητικώτατον  {ον } και αποκτάει τις πρώτες μαθήσεις του  δια της μιμήσεως.

 ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί Ποιητικής », { 1448 b }. [ αποδ. υπό Ι.Συκουτρή }.                              Οι πρώτες γνώσεις αποκτώνται δια της απομιμήσεως .Άρα η μίμησις συνδέεται προς την θεμελιώδη σημασία της έξεως στο παιδαγωγικό σύστημα. Και τα ζώα μιμούνται ,αλλά και λιγότερα [από τον άνθρωπο] και λιγότερο συνειδητά.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  — » Ρητορική Τέχνη », { Α’- 1371 b }.                                                                    Επειδή η μάθησις και ο θαυμασμός είναι ευχάριστα πράγματα , κατ’ ανάγκην ευχάριστα είναι και τα όμοιά τους , όπως οι μιμητικές τέχνες {π.χ.  ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση}, καθώς και καθετί που είναι προϊόν επιτυχημένης μίμησης, έστω και αν δεν είναι ευχάριστον{ ηδύ } αυτό που μιμείται· γιατί δεν είναι αυτό που προκαλεί την ευχαρίστηση, αλλά ο συλλογισμός : «αυτό είναι εκείνο», με αποτέλεσμα να μαθαίνει κανείς κάτι.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Κρατύλος », { 432 a-c }.                                                                                            ΣΩΚΡ. Διαφέρει ο αριθμός από τον ζωγραφικό πίνακα στο εξής : από έναν ορισμένον αριθμόν ,αν προσθαφαιρέσουμε κάτι, αμέσως γίνεται  διαφορετικός  ενώ , εάν προσθαφαιρέσουμε κάτι σ’έναν πίνακα ζωγραφικής ,αυτός δεν θα αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να πάψει να αποδίδει την ουσία του απεικονιζόμενου. Άλλωστε  δεν  είναι ανάγκη για την ποιότητα της εικόνας να αποδοθούν όλα- καθώς [όλα] τα έχει εκείνο το οποίον απεικονίζει -εάν πρόκειται να είναι εικών ,διότι κάτι που είναι απομίμηση{εικών } δεν είναι δυνατόν να αποδώσει απόλυτα την ουσία του πράγματος.Ας υποθέσουμε ότι έχουμε δύο πράγματα τα εξής : παραδείγματος χάριν τον Κρατύλον και την εικόνα του Κρατύλου. Αν κάποιος από τους θεούς απεικόνιζε όχι μόνον  τα εξωτερικά [το χρώμα και το σχήμα ]αλλά και όλα τα εσωτερικά μέρη τα έκανε όμοια σαν τα δικά σου, και έθετε εντός αυτών  κίνηση και ψυχή και φρόνηση σαν τη δική σου,
και με έναν λόγο ,όλα όσα εσύ έχεις άλλα όμοια ακριβώς τοποθετούσε κοντά σου,
αυτά  θα  ήσαν τότε  ο Κρατύλος και η εικών του Κρατύλου, ή δύο Κρατύλοι;                          ΚΡ.  – Δύο Κρατύλοι .

P.PAVIS – » Λεξικό του θεάτρου », { σελ.31,32 }.                                                                          Μίμηση [1]: < imitation < imitatio { Λατ.}  Μίμηση [2] : mimesis { Aγγλ.}.

ΑΝΝΗΣ  ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ- »Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».                         Μιμήτωρ { =μιμητής } > imitor {= μιμούμαι }. Imago =εικών .  Μίμος { > μιμούμαι = παριστάνω ,εικονίζω } > mimus {=μίμος}.

ΜΑΝ.ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ  – » Ο Πλάτων και η Τέχνη », { σελ.48,49}.                                            Στον διάλογό του [ ο Σωκράτης ]με τον ζωγράφο  Παρράσιο  καθορίζει την ζωγραφική σαν » εικασία των ορωμένων »,που οι ζωγράφοι » διά των χρωμάτων απεικάζοντες εκμιμούνται‘ ..Η μίμηση -ακόμα και για τον Σωκράτη – ξεπερνάει τα όρια της δουλικής αντιγραφής ..και  οι ψυχικές καταστάσεις είναι μιμητές.

ΜΑΝ.ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ  – » Ο Πλάτων και η Τέχνη », { σελ.63}.                                                        Η πραγματική μίμηση παύει να είναι  απομίμηση  και δουλικά πιστή απεικόνιση του κόσμου όταν η μίμηση  γίνεται απόδοση.

Δ.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ , Ε.ΛΑΔΙΑ – ‘‘ Ομηρικοί Ύμνοι », Είς  Απόλλωνα ,{στ. 162-63 }.                        Γνωρίζουν καλά { οι Δηλιάδες κόρες } να μιμούνται  { μιμείσθαι } όλων των ανθρώπων τις φωνές και το χοροκροτάλισμα { κρεμβαλιαστύς = κρότος από κρέμβαλα [ = κρόταλα ,crepare{ Λατ.] }προς δήλωση του χρόνου κατά την όρχηση.

Γ.ΛΑΜΨΑ  – » Λεξικό του Αρχαίου κόσμου [ Ελλάδα- Ρώμη ].                                                      Μιμώ = πίθηκος , μα’ι’μού.

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ  – » Απομνημονεύματα », { Γ’,  κεφ. X’ , 1-5 }.                                                        Συνομιλία του Σωκράτη με τον ζωγράφο Παρράσιο. H ζωγραφική τέχνη μπορεί να  απεικονίζει, εκτός απ’ αυτά που βλέπουμε, { εξωτερικά χαρακτηριστικά } και το ήθος της ψυχής των ανθρώπων { εσωτερικός κόσμος }κι  από την έκφραση του προσώπου κι απ’όλο το παρουσιαστικό ,και όταν στέκονται και όταν κινούνται.

bandicam 2018-05-15 16-01-50-926

ΑΝΝΗΣ  ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  ‘‘ Περί  Ζωγραφικής ».                                              Παρράσιος ο ζωγράφος και σκιτσογράφος. 

ΧΡ.ΤΣΟΥΝΤΑ  – » Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Τέχνης », { σελ. 350-351 }.                            Παρράσιος ο Εφέσιος.

Δ.ΒΙΤΣΩΡΗ  – » Τέχνη και εποχή », { σελ.28-29 }.                                                                          Την έντονη αναζήτηση της ελληνικότητας της γενιά του ’30 ,εκφράζει ο εξέχων εξπρεσιονιστής ζωγράφος Μίμης Βιτσώρης στο δοκίμιό του’Τέχνη και εποχή» {1940},όπου δηλώνει : << η φωτογραφική αναπαράσταση ενός δέντρου δεν είναι τέχνη .Η φύση  είναι ένα μεγάλο έργο ,ώστε δεν είναι δυνατόν και δεν υπάρχει λόγος να την μεταφέρουμε φωτογραφικά >>.

ΜΙΜΗΣ  ΒΙΤΣΩΡΗΣ { 1902 – 1945 } : » To λιμάνι », » Το καμπαρέ ».

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ  – » Απομνημονεύματα », { Γ’,  κεφ. X’ , 8 }.                                                Συζήτηση  του Σωκράτη με τον γλύπτη  Κλείτωνα .Πρέπει ο ανδριαντοποιός,  δια της μορφής ,να απεικονίζει τις ψυχικές διαθέσεις.

 Γ.ΛΑΜΨΑ  – » Λεξικό του Αρχαίου κόσμου [ Ελλάδα- Ρώμη ] ».                                                   Κλείτων ,ο ανδριαντοποιός αθλητών.

Μ. ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ  – »Εισαγωγή στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΓΛΥΠΤΙΚΗ » , { σελ.24 }.                                   Η αρχαία Ελλάδα δημιουργεί και μεγάλη ζωγραφική , η οποία γρήγορα ανακάλυψε τους νόμους της προοπτικής.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά  Νικομάχεια » , { ΣΤ’-1140 a }.                                                              Η πράξη  δεν είναι κατασκευή [ ποίησις ] , ούτε η κατασκευή ,πράξη ... Η τέχνη  δεν ανήκει εις τα εξ ανάγκης υπάρχοντα ή εις τα εξ ανάγκης γινόμενα , ούτε εις τα εκ φύσεως υπάρχοντα και γινόμενα .Διότι τα εκ φύσεως δημιουργημένα έχουν μέσα τους την αιτία της δημιουργίας τους…Τέχνη : έξις ποιητική , μετά λόγου αληθούς.

bandicam 2018-05-07 15-39-54-815bandicam 2018-05-13 12-11-10-263 W. KANDINSKY  – » Τέχνη  και  Καλλιτέχνες », {σελ. 19 }.                                                            Η μορφή είναι απλώς έκφραση του περιεχομένου.Την μορφή δημιουργεί η αναγκαιότητα.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  -» Σοφιστής », {235 d – 236 c}.                                                                                     Τα δύο είδη της μιμητικής : εικαστική και φανταστική. Α].Εικαστική { απεικονιστική }.


bandicam 2018-05-15 16-42-51-635ΠΛΑΤΩΝΟΣ  -» Σοφιστής », {236 a- c}.                                                                                                Β]. Φανταστική { φαντασματοπλαστική. .   φάντασμα {*}

Inkedbandicam 2018-05-16 11-19-59-949_LIΣάρωση_20180515AΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » Περί  ζώων μορίων », { Α’ -639 b }.                                                                Η τελική αιτία και το ωραίο { καλό } ενυπάρχουν περισσότερο στα έργα της φύσεως παρά στα έργα της τέχνης.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετά τα Φυσικά », { Α’ – 987 a }.                                                                  Οι Πυθαγόρειοι  ισχυρίζονταν , ότι τα όντα υπάρχουν δια της μιμήσεως των αριθμών { μιμήσει }, ενώ ο Πλάτων δια της μεθέξεως { μεθέξει }.

 ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Παρμενίδης »,  { 132 d } .                                                                                     Οι ιδέες βρίσκονται στη φύση ως υποδείγματα .Τα πράγματα μοιάζουν με αυτές και είναι ομοιώματα τους. Η μέθεξη των πραγμάτων στις ιδέες  γίνεται ως απεικόνιση .

  RENE  MAGRITTE  – » The Return of the Flame », { 1943 }.Σάρωση_20180504 (2)


Ι. Ι. ΒΙΝΚΕΛΜΑΝ  – » Σκέψεις  για τη μίμηση των Ελληνικών έργων στη Ζωγραφική και τη Γλυπτική », { σελ.8}.                                                                                                                              Τον Όμηρο ξέρει να τον θαυμάζει ,όποιος έχει μάθει να τον κατανοεί.

 {*}.Φάντασμα .                                                                                                                                     ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – »Μικρά Φυσικά » , Περί μνήμης και αναμνήσεως ,{ 450 a , 451 a }.     Άνευ εικόνος φανταστικής  η νόηση είναι ανύπαρκτη  ,γιατί το νοείν { νόηση } είναι το ίδιο  με το  διαγράφειν { σχεδίαση εικόνων }….Μνήμη και μνημόνευση είναι κατοχή  παραστάσεως { φαντάσματος } ,ως εικόνος του πράγματος που απεικονίζει.

Μεγάλο πρόβλημα δημιουργούν οι αποδόσεις στη καθομιλουμένη βασικών λέξεων της αρχαίας ελληνικής όπως : καλό = ωραίο{!} . Διαφέρει όμως το καλό από το ωραίο {= ώριμο } και  το άγουρο { < άωρο < άγωρο <  άγουρο }. Διαφέρει επίσης το καλό { ρ.καλ- } από το κάλλος { ρ.καλλ- }.                                                                                                                  ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ  , ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ .

Άνθρωπος { Homo }.

Μία  ενδιαφέρουσα  συνέντευξη έδωσε ο  Γ.Κιμούλης  στην  »εφημερίδα των  συντακτών » με αρκετά ερεθίσματα προς  σκέψη διανθισμένη με αρκετά ετυμολογικά στοιχεία  [ όπως η  ετυμολογία της λέξεως άνθρωπος ] και χρωματισμένη με το προσωπικό  ύφος του εξαιρετικού ηθοποιού  : << «Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί κι αυτός τον μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού»  >>  bandicam 2018-02-27 15-12-50-300   Οι ανησυχίες  και οι  προβληματισμοί  αυτοί  δεν φαίνεται να συγκίνησαν  τον καλό αρθρογράφο της ίδιας εφημερίδα Γ.Χάρη  , ο οποίος όχι μόνο διαφώνησε [ ειδικά στην ετυμολογία της λέξεως  άνθρωπος ] αλλά επιτέθηκε με οπλό τον Γ.Μπαμπινιώτη  και με μη αρμόζοντα ,μάλλον  ειρωνικό,  τρόπο  από την στήλη του  : <<  Δεν άνω θρώσκει σώνει και καλά ο άνθρωπος!   >>.Σάρωση_20180221 (2) - Αντιγραφή Ο Γ.Κιμούλης  θίχτηκε  από το  ανοίκειο και προσβλητικό αυτό ύφος  [ με τις  ειρωνείες και τα υπονοούμενα ] και αντεπιτέθηκε απαντώντας με οργισμένο και σκληρό ύφος, αλλά νομίζω  δικαίως  : << .Απ’ την αρχή υποψιαζόμουν ότι οι φιλολογικές σου γνώσεις σταματούν στον Wilamowitz,>> { γιατί ;}   << Τελικά, θρώσκει άνω ο άνθρωπος; >>   bandicam 2018-02-25 13-56-06-276 Για βοήθεια έσπευσε και  ο  Ν.Σαραντάκος  { φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει  }δηλώνοντας  την συμπαράστασή του στον Γ.Χάρη  και  συμφωνώντας  με την   .. ορθή  ετυμολογία  της λέξεως άνθρωπος .! Ποιά  είναι η ορθή  ; » Η κοινώς  αποδεκτή ..πιθανή άποψη {!}  που προέρχεται από αμάρτυρο { = ανύπαρκτο } τύπο {!}  *άνδρωπος  , εξήγηση η οποία  είναι… απόλυτα {!} εύλογη » .!!  Τι μπορεί  να σχολιάσει κανείς μετά  απ’ αυτά τα σφυροκοπήματα της ‘λογικής ‘..του παραλόγου ; Όταν το κοινώς αποδεκτό ..πιθανό {!} βαφτίζεται επιστήμη,  αναβαθμίζονται  οι χαρτορίχτρες .Βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.  << Ο άνθρωπος δεν θρώσκει  >>  bandicam 2018-02-25 00-48-03-399Πολύ εύστοχα  τους χαρακτήρισε ο Τάκης Θεοδωρόπουλος  ως ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥΣ  ΠΑΣΤΟΡΕΣ.!  <<  Μιλάμε ελληνικά, άρα δεν συνεννοούμεθα >>  bandicam 2018-02-21 18-32-19-764 Οι  ευαγγελικοί τούτοι ΓΛΩΣΣΟ-ΠΑΣΤΟΡΕΣ {καλοί μεταφραστές … άνευ σπουδών στην  κλασσική  φιλολογία ! } ή  Καππαδόκες  του διαδικτύου εξολοθρεύουν πάσαν  αιρετικήν  άποψιν  και πάσα δαιμονική  γραφή.! Επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο τα απολωλότα ‘πρόβατα’  απ’ τον  διάβολον της καθαρευούσης και το αμαρτωλόν πολυτονικόν.!                 Βοήθα Παναγιά μου και μη χειρότερα…

Aς εξετάσουμε τώρα με νηφαλιότητα τις πιθανές ετυμολογίες της λέξεως.        1.ΑΝΘΡΩΠΟΣ :                                                                                                                    Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ  – » Λεξικόν  Ομηρικόν ».                                                                                     Άνθρωπος , αντίθετον  προς τους θεούς και τα ζώα. Ετυμολογία : 1.] αναθρέω ή αναδρώπτω ή αναδράω  = αναβλέπω , κυρίως ο προς τα άνω βλέπων   2.] ανήρ + ωψ = ο έχων ανθρώπινη όψη  3.] ανά + θερ + ωψ = ο διευθύνων την όψη.

Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου ».                                                                                    Ο Σπεύσιππος ,φιλόσοφος , μαθηματικός ,ανιψιός του Πλάτωνα και πρώτος σχολάρχης της Πλατωνικής Ακαδήμειας για περίπου 10 χρόνια {μετά τον θάνατο Πλάτωνα το 347 π.Χ.} μας δίνει τον ορισμό του ανθρώπου. Άνθρωπος  = το μόνο των όντων που είναι δεκτικό έλλογης επιστήμης {Δηλ. ‘Ανθρωπος ,το μόνον έλλογον όν }.

Tί  είναι  όμως ο ορισμός ; Οριστής  είναι ο ορίζων τα όρια δια σημείων .Διότι εάν δεν οριστεί και άρα δεν περιοριστεί μία έννοια δεν μπορεί να εκφραστεί δια του ορισμού. Τι ακριβώς όμως ορίζει και  περιορίζει, δια των ορίων που θέτουμε , ένας ορισμός ; ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετά τα Φυσικά » , Βιβλ. Ζ’ – 5 { 1031 a }.                                                      Ο ορισμός έχει σχέση με την ουσία . Ο ορισμός είναι φανερό ότι  έχει να κάνει αποκλειστικά με τις ουσίες ή  σε μέγιστο βαθμό  και πρωτίστως { πρώτως }  και  γενικώς  { απλώς  < απλός {α αθρ. + πλόος  }=  γενικός , μη ακριβής }.                           Απλώς =/= πολλαχώς .

Α.ΣΕΠΤΟΥΛΙΝ  – » Κατηγορίες  και  Νόμοι της  Διαλεκτικής » ,                                                    XI. Το Περιεχόμενο  και η Μορφή  , σελ.319-320. Ο μαρξιστής  Α.Σεπτούλιν γράφει τα ίδια πράγματα για την ουσία. Η ουσία αποτελεί αυτό που είναι σταθερό , αυτό που παραμένει μέσα στο πράγμα. Η ουσία παριστάνει το γενικό { απλώς } μέσα στο πράγμα, μέσα στο αντικείμενο.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Κρατύλος ‘‘ ,{ 388 c }.                                                                                              Το όνομα είναι όργανον , που μας διδάσκει { διδασκαλικόν } και καθορίζει την ουσία των όντων { διακριτικόν}.

1α]. Άνθρωπος = ο αναθρών  ά  όπωπε ;                                                                                         Ο Μέγιστος φιλόσοφος αποκωδικοποιεί την λέξη άνθρωπος.                                                ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Κρατύλος ‘‘ ,{ 399 c }.                                                                                               Η λέξη άνθρωπος προήλθε  από φράση που έγινε όνομα .Σημαίνει ότι ενώ κάθε άλλο ζώο δεν ερευνά [ επισκοπεί ] ούτε στοχάζεται [ αναλογίζεται ] για ό,τι βλέπει ,ούτε παρατηρεί με προσοχή  [αναθρεί ] ,ο άνθρωπος  άμα έχει δει κάτι { αυτό είναι το ‘όπωπε‘}  και αναθρεί { το παρατηρεί με προσοχή } και λογίζεται { στοχάζεται } για ό,τι ‘όπωπε [ έχει δεί ].Γι’  αυτό απ’όλα τα ζώα μόνο ο άνθρωπος ονομάστηκε σωστά άνθρωπος , ως << αναθρών ά όπωπε >> [ γιατί αναθεωρεί ,σκέπτεται ,εξετάζει όσα έχει δεί  ].

ΠΛΑΤΩΝΟΣ   – » Κρατύλος » ,{ 399 b }.                                                                                              Το όνομα άνθρωπος  υπέστη μεταβολή, γιατί από πρόταση έγινε όνομα με την αφαίρεση ενός  γράμματος του άλφα. { αυτό προϋποθέτει παλαιότερη μορφή του ονόματος , απ’ το οποίο αφαιρέθηκε το άλφα : αν- [ά] νθρ – ωπος .}

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                      Αναθρέω { ανά  + αθρέω } = βλέπω προς τα άνω 2. παρατηρώ με προσοχή , εκ του πλησίον.  Αθρέω = βλέπω τι μετά προσοχής , παρατηρώ 2. [ επί του νού ] Σκέπτομαι , εξετάζω , σταθμίζω. {αθρέω ~ θράω = κάθομαι και παρατηρώ }.

LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                          Αναθρέω =  αναθεωρώ. 

Γ.ΛΑΘΥΡΗ – » Κρατύλος  Πλάτωνος  ή περί  ορθότητος ονομάτων ».                              Άνθρωπος = ο αναθρών ά όπωπε { = ο αναθεωρών όσα έχει δεί }.

ΠΑΝ.ΚΟΛΛΙΑ – » Λεξικόν των βασικών ρημάτων της αρχαίας Αττικής πεζογραφίας ».          Οράω-ώ >  παρακείμενος  : α]. εόρακα  β]. εώρακα  γ].όπωπα .


Οι μυημένοι  τους οφθαλμούς  ανοίξατε .  Εκάς οι βέβηλοι. xxx   Ποιά  η διαφορά  Mνήμης  και  Ανάμνησης ;


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μικρά Φυσικά », Περί μνήμης  και αναμνήσεως »,{453 a}.                       Ο Αριστοτέλης , μαθητής του Πλάτωνος , εξηγεί τον ορισμό του δασκάλου του για τον άνθρωπο. Μνήμη  έχουν πολλά και από τα  άλλα ζώα. Ανάμνηση όμως έχει ΜΟΝΟΝ ο άνθρωπος. Αιτία δε είναι ότι η ανάμνηση είναι σαν συλλογισμός , διότι αυτός που ανα-θυμάται,συλλογίζεται ό,τι προηγουμένως είδε ή άκουσε ή έπαθε { αναθρεί ά όπωπε }.Αυτό είναι φυσικό να συμβαίνει μόνο στα όντα που σκέπτονται για να αποφασίσουν { το βουλεύεσθαι }.Διότι και το βουλεύεσθαι  είναι ένα είδος συλλογισμού.

Η ΜΝΉΜΗ και η ΦΑΝΤΑΣΙΑ έχουν κοινή έδρα. bandicam 2018-02-26 13-29-14-279ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φίληβος », { 34 b-c }.                                                                                                Μνήμη είναι η σωτηρία της αισθήσεως. Ανάμνηση είναι όταν η ψυχή μονάχη της ,χωρίς το σώμα , ξαναπιάνει όσο πιο πολύ μπορεί τις καταστάσεις που δοκίμασε κάποτε μαζί με το σώμα.

Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου »                                                                                    Μνήμη = Αλήθεια { α + λήθη }.Μνήμη = διάθεση της ψυχής που αποσκοπεί στην διαφύλαξη της αλήθειας ,που υπάρχει εντός της.

ΣΤΟΒΑΙΟΥ  – » Ανθολόγιον »,τομ. Δ’ { Περί μνήμης  ΚΕ’ }.                                                             Η μνήμη είναι συμπληρωματική δύναμη της ψυχής , η οποία είναι << κατοχή φαντάσματος >> { δηλ. διατήρηση ειδώλου , εικόνας }.

RENE  MAGRITTE  – » La memoire »,{1948 }.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                            Φαντασία { φαντάζω } = το καθιστάν τι ορατόν . Η δύναμις του νού να συλλαμβάνει τις έννοιες των όντων, η αντιληπτική ικανότητα του νου. Φάντασμα = η  παράστασις [ εντύπωσις ], η δημιουργουμένη στο νου από κάποιο υπαρκτό ή νοητό αντικείμενο. Φανταστόν = το αντικείμενο που προκαλεί  τέτοιες παραστάσεις [ εντυπώσεις ]. Φανταστικόν = η όλη κατάστασις του νού , η δημιουργούμενη εκ των φανταστών.

Η.Λ.ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΥ  – » Ιστορία γενέσεως της Ελληνικής γλώσσας ».                                    Άνθρωπος , διότι εξετάζει με προσοχή [ και αναλογίζεται αργότερα ] όσα έχει ιδεί { αναθρών ά όπωπε }.

Β.ΦΙΛΙΑ – Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ  – » Τα ημαρτημένα του λεξικού Μπαμπινιώτη ».                            Άνθρωπος = ο αναθρών όπα = ο αρθρώνων φωνή , ο έχων αρθρωμένο λόγο [ λόγο με νόημα και λογική ]. Όπα  ή όπη = έπος , λόγος , φωνή.

THOMAS  GAISFORD  -»  Etymologicon  Magnum Lexicon ».                                                  Άνθρωπος : 1]. άνω + θρείν = άνω βλέπειν .Διότι μόνον ο άνθρωπος από τ ‘ άλλα ζώα άνω βλέπει  2]. αναθρείν ά όπωπε = αναλογίζεται αυτά που είδε ή άκουσε ,διότι τα άλλα ζώα ούτε  μπορούν να  σκέπτονται ούτε να  προνοούν .Διότι δεν είναι δυνατόν ένα  ψάρι  να εισέλθει μέσα σε κύρτο { αλιευτικό πλέγμα } αν βλέπει άλλο παγιδευμένο ψάρι , ούτε ένα πτηνό  μέσα σε λίνα [ δίχτυ  παγιδεύσεως ]  3]. Δρώ = βλέπω > άνδρωπος  > άνθρωπος  4]. Άνω + ρέπω > ανώροπος  > άνθρωπος : αυτός που κλίνει , ρέπει { ροπή } προς τα άνω  5]. Έναρθρον  έχειν την όπα = έχει αρθρωμένη  την φωνή  6]. Ανθηρά όπα έχειν = αυτός που έχει χρωματιστή φωνή ,από την ικανότητά του να την μερίζει.

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ των  Νηπτικών  και Ασκητικών  – ‘ ‘Πέτρος  Δαμασκηνός »- Πνευματικής γνώσεως συνοπτικός λόγος Ω’ », τόμ. 17. { Νηπτικός < νήπτης = νηφάλιος }.                          Η Ελληνική γλώσσα  πάλι  ετυμολογεί τον άνθρωπο από το άνω + αθρείν {άνω + βλέπω} Αλλά κυρίως φύση του είναι ο λόγος.

1β]. Ανθρωπος  = άνω + θρώσκω  ;                                                                                                     ΔΙΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ – » Ετυμολογικό Λεξικό της Ελληνικής » .                                               Αναθρώσκω = αναπηδώ [ ειδ. επί του πυρός και επί του καπνού ]. 

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Αναθρώσκω { ανά + θρώσκω } = αναπηδώ ,τινάσσομαι επάνω .  Θρώσκω  { < ρ. [ΘΟΡ – ]θορός =  το σπέρμα του άρρενος , θούρος = αναπηδών,σκιρτών.  } = αναπηδώ ,σκιρτώ 2. πηδώ πάνω σε κάτι , εφορμώ . 

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Λεξικόν ».                                                                                Η ανθρώπω = η γυναίκα στην Λακωνική  διάλεκτο. Ανθρώσκε = άνω  θρώσκε  [ άνω βλέπε ], ορχού  [ < ορχέομαι  = χορεύω ].

ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ  – » Υπερλεξικό  της Ελληνικής γλώσσας ».                                                            Άνθρωπος  { < άνω + θρώσκω   = τείνω , υψώνομαι } = ανώτερο θηλαστικό που διακρίνεται για τη νόησή του και τον έναρθρο λόγο του.

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                                          Άνθρωπος {  <  ανά , άνω , ή άνθος }.Επί ανδρός και γυναικός .

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν  της  Ελληνικής  γλώσσης ».                                   Άνθρωπος  { < ανήρ + ώψ } : [ ως προσηγορικόν ] = το γένος των ανθρώπων .

1γ]. άνθρωπος  = Ανδρός + ωπός ;                                                                                           Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας » .                                        Άνθρωπος [ αβέβαιη ετυμολογία ] πιθανώς  < * ανδρ- ωπός = ο έχων ανδρική όψη.! Παράλογο ,διότι  είναι μια ταυτολογία. Σαν να λέμε η πορτοκαλάδα είναι  από πορτοκάλια ή ο σκυλωπός  έχει όψιν σκύλου ή ο γατωπός γάτου.! Πέραν αυτού τα ανθρωποειδή { είδος = μορφή } που έχουν όψιν  ανθρώπου είναι άνθρωποι ; Το <<  ο άνθρωπος είναι κάπως  μειωτικής σημασίας {;} σε σχέση με τους θεούς >> τι ακριβώς σημαίνει ;  Πώς είναι δυνατόν να αυτοϋποτιμάται  ο άνθρωπος αν και αυτοκαθοριζόμενος ;  Το << πατήρ ανδρών τε και θεών >> δείχνει υποτίμηση ή διαχωρισμό ; Ο πατέρας  και των θεών και των θνητών είναι ο ίδιος .Γι’  αυτό και  ο Δίας » εμιγάζετο  αμφαδίην » { =έσμιγε φανερά } με τις θνητές και γεννούσε ημιθέους. ….           Το {*} στις λέξεις σημαίνει αμάρτυρος τύπος { δεν αναφέρεται σε κείμενα αλλά υποθετικά δεχόμαστε ότι υπάρχει.}

ΓΡΑΜΜΙΚΗ  Β’  : Α-to -ro- qo = Human .

bandicam 2018-02-22 11-17-19-534J.B.HOFMANN  – » Ετυμολογικόν  λεξικόν της Αρχαίας  Ελληνικής ».                                Άνθρωπος = ανήρ + ώψ = ο έχων πρόσωπον ανδρός. πβ. Δρώψ { ; }.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                                Δρώψ = άνθρωπος  μέροψ . Μέροπες άνθρωποι = δια το μεμερισμένην έχειν την  όπα , δηλαδή την φωνήν. Μερίζειν = διανέμειν μερικώς .

bandicam 2018-03-09 14-01-38-379LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                         Μέροψ { < μείρομαι /  μερίζω + όψ } = ο διαιρών την φωνήν , ο ενάρθρως ομιλών , ο προικισμένος με έναρθρον φωνήν { αυδήεις= ο λαλών με ανθρώπινη λαλιά }.Μέροπες άνθρωποι. Στην αρχή ως επίθετο των ανθρώπων ,μετά κατέστη  ουσιαστικό .Μέροπες = άνθρωποι.  

LIDDELL & SCOTT  – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                               Έλλοψ {  < ελλείπειν  την όπα } =  άφωνος , άναυδος .Οι Κρήτες τους αφώνους έλλοπας έλεγαν. [ επίθετο των ιχθύων, άφωνοι γαρ ].

ΠΡΟΚΛΟΥ  – » Εις τον Κρατύλον  Πλάτωνος  εκλογαί  χρήσιμοι », { 16.30 }.                             Τίποτα δεν εμποδίζει οι διαφορετικές λέξεις  να δηλώνουν η μία μετά την άλλη το ίδιο πράγμα. Για παράδειγμα »  μέροψ » { επειδή έχει μεμερισμένη  ζωή } και »άνθρωπος » { επειδή αναθρεί [ εξετάζει ]αυτά που έχει δεί }.

HENR.STEPHANUS -»Θησαυρός της Ελληνικής γλώσσης {Thesaurus Graecae Linguae}».   Δρώψ =άνθρωπος { Homo } , όπως και  το μέροψ.

ΙΩ.ΜΑΛΑΛΑ   – »  Χρονογραφία ». { Επιστολή } .                                                                              Δρόψ {1} = όψον { κρέας βραστό ή κρέας  ή προσφάι }. Δρόψ {2} = άνθρωπος. Διότι δρώπες  λέγονται οι άνθρωποι.

ΙΩ.ΜΑΛΑΛΑ – » Χρονογραφία », Λόγος  Β’.                                                                                       Μέροπες  ονομάσθηκαν οι άνθρωποι,  διότι διαίρεσαν  αυτών τις λαλιές σε πολλές γλώσσες και φωνές.

ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ   – » Στρωματείς » ,Βιβλ. V.                                                           Δρώψ =ο λόγος ο δραστήριος που από την πρώτη  κατήχηση ωθεί σε ωρίμανσιν τον νέον άνδραν ,» σε μέτρον ηλικίας » και φωτίζει τον άνθρωπον.

ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Στρωματείς » ,Βιβλ. V’ , Κεφ.VIII .                                        {απόδοση }.Στην Μίλητο, κατά την διάρκεια καθάρσεως από λοιμό, ο μάντης Βράγχος αφού ραντίσει με κλαδιά  δάφνης το πλήθος ,αρχίζει το ύμνο κάπως έτσι : Εξυμνήστε { μέλπετε } τον Μακροβόλο   και την Μακροβόλα . Και ο λαός έψελνε : << Βέδυ  , Ζάψ , Χθών , Πλήκτρον , Σφίγξ , Κνάξ , Ζβίχ , Θύπτης , Φλέγμό , Δρώψ >> . Μυστηριακές λέξεις ,κάποιες  ομοιάζουν με βαρβαρική γλώσσα ,αλλά βεβαίως πρόκειται για τα πανάρχαια Πελασγικά. Το δε δρώψ είναι πανάρχαιος τύπος του μεταγενεστέρου  ανδρώπου / ανθρώπου.

Απόλλων = Εκά-εργος ή Εκατη-βόλος ή Έκατος . Άρτεμις = Εκα-έργα { ως σελήνη }  ή Εκάτη { Η Άρτεμις είναι μια μορφή της  σεπτής θεάς Εκάτης }.Εκάς =μακρόθεν .                  ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ { Μητρ.Παραμυθίας } – » Βόδα – Βίρος »                                                                Τα ίδια αναφέρει και ο μακαριστός  Μητρ.Αθηναγόρας  ελαφρώς παρηλλαγμένα .                 Αντί για δρώψ έχει το δρύψ .Δρύμας { o φωτίζων τους δρόμους } δε είναι επίθετον του Απόλλωνος .

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ  ΣΟΦΙΣΤΟΥ  – » Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδυσσείας ».                  Φώς – φωτός { με οξεία  } =  άνθρωπος { από του φωτίζειν τα νοούμενα πάντα δια του λόγου.   Φώς -φωτός { με περισπωμένη }= το πύρ και { μτφ.} η χαρά.

Οι δίδυμοι ΑΠΟΛΛΩΝ {Ήλιος }  και ΑΡΤΕΜΙΣ  { Σελήνη }.280px-Apollo_Artemis_Brygos_Louvre_G151LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                               Άνθρωπος [ πιθανώς εκ του ανήρ-ανδρός  + ωψ ] = ο έχων όψιν ή πρόσωπον  ανδρός.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Άνθρωπος { homo και ουχί  vir } : 1.Συνήθως ετυμολογείται εκ του ανήρ { ανδρ-} + ώψ = ο έχων όψιν  ανδρός .Άλλους δεν ικανοποιεί η ετυμολογία αυτή ,διότι δεν εξηγεί την τροπή του  [δ ] σε [ θ ]  2. Άντροπος  { ανά + τρέπω } = άνθρωπος  3. Άνθρωπος  { ανθηρεών + ώψ }= ο έχων το πρόσωπο  πωγωνοφόρον .

ΠΑΠΥΡΟΥ  – » Λεξικό της Ελληνικής γλώσσης ‘.                                                                              Άνθρωπος = { a-to-ro-qo  Μυκ.γραφή  }.Αντίθετο του θεός . Είναι προσηγορικό όνομα. Εάν προέρχεται από το * άνδρ-ωπός  είναι προβληματική η ύπαρξη [θ] αντί [δ] , που ίσως οφείλεται σε δάσυνση του [δ].

2.HOMO :                                                                                                                                                 HENR.STEPHANUS -»Θησαυρός της Ελληνικής γλώσσης {Thesaurus Graecae  Linguae}».  Άνθρωπος  { Ηοmo } =1.] Στον Κρατύλο του Πλάτωνος ετυμολογείται από την φωνή {= vox } ήτοι ‘‘ο αναθρών  οπωπάς»   2.]το M.E.L , »παρά το άνω αθρείν »  3.] Στον Θεόφραστο  , »παρά το  διαθρούν  την όπα » .                         

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό Ελληνο-λατινικόν ».                                                          Homo -nis = { αρσ. και θηλ.} =άνθρωπος  κατ’ αντίθεση προς τους θεούς και τα ζώα. Παράβαλε με τις λέξεις mas [ = άρρεν,αρσενικό ] και vir [= ανήρ ,άνδρας }.! Δηλαδή ο HOMO ,που είναι αρσ. και θηλ. παραβάλλεται με το mas και το vir  ,τα οποία είναι ..αρσενικά.! Όπως η θρησκεία ,που η Εύα πλάσθηκε από το πλευρό του Αδάμ …           Humus-i = 1.[ χώμα ] χθών , έδαφος γης , γη .2 { μτφ.} Ταπεινός λογισμός.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ- »Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».                    Homo  <  humus  , humin {=χαμαί }  < χθών { γαία , γη } < χαμαί ,χούς , χώμα / χούμα  . Εννοιολογικά ο άνθρωπος ο χαμαιγενής  { χαμαί + γένος = ο γεννηθείς εκ της γης }, ο χο’ι’κός , ο χουμάτινος , ο ταπεινής καταγωγής { π.χ. Χαμαίζηλος ο ευτελής }.

ΠΙΝΔΑΡΟΥ – » Πυθιόνικοι », [4] ,στρ. ε’ [ 95-100 ].                                                                   Στο ποίημα του Πινδάρου ο χαμαιγενής είναι ο αυτόχθων. Ιδιαίτερη αξία είχε η αυτοχθονία  και η ιθαγένεια για τις τότε κοινωνίες.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – »  Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                           Ο  Έλλην άνθρωπος ,όταν συνειδητοποίησε ότι είναι άνθρ-ωπος ,αυτοπροσδιορίστηκε και ενέκλεισε στην λέξη  αυτή τις ιδιότητες του ονόματος [ παρατήρησις , σκέψις , λογισμός ] στρέφοντας το βλέμμα του προς τα επάνω και τριγύρω { αναθρών ά όπωπε } .Ο δυτικός άνθρωπος αυτοπροσδιορίστηκε  ως HOMO ,από το χώμα ,εκ του  οποίου επλάσθη  .Συνεπώς σύμφωνα με το όνομά του παραμένει »χο’ι’κός’‘ , έγκλειστος στην ύλη , στα υλικά και στο υλισμό του.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία », Βιβλ. Θ’ { 586  a-b }.                                                                       Ποιοί είναι αυτοί οι Χωμάτινοι, που βλέπουν χαμαί  και ποιοί  είναι αυτοί  οι Άνθρωποι ,που βλέπουν προς τα επάνω ; << Αυτοί που δεν γνωρίζουν τι είναι η φρόνηση και τι  η αρετή , αλλά παίρνουν πάντα μέρος σε πλούσια φαγοπότια { ευωχίες } και τα συναφή  , κατευθύνονται συνεχώς προς τα κάτω,  και πάλι μέχρι το ενδιάμεσο ώστε περιπλανιούνται σ’ όλη  τους την ζωή , χωρίς ποτέ να μπορέσουν ξεπεράσουν το όριο αυτό και να φτάσουν στο αληθινά επάνω ,ούτε να στρέψουν το βλέμμα προς τα επάνω για να δούν ποτέ , ούτε να ανυψωθούν οι ίδιοι ,ούτε να πετύχουν την πραγματική πλήρωση από το αληθές ον. Παρά σαν ζώα που βόσκουν βλέποντας  πάντα προς τα κάτω και σκυμμένα στη γή και στα τραπέζια χορταίνουν με τροφές και σαρκικές απολαύσεις  το σώμα  τους αλλά όχι την πλεονεξία τους , που εξ αιτίας αυτής κλοτσιούνται και χτυπιούνται θανάσιμα και στο τέλος αλληλοσκοτώνονται από την απληστία τους ,επειδή δεν  προσπαθούν να γεμίσουν με ουσία το μέρος εκείνο του εαυτού τους ,που μετέχει στο όντως όν και μπορεί να δεχτεί πλήρωση >>.

bandicam 2018-02-26 19-36-56-133

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Πολιτικά », Βιβλ.Α’ { 1253 a }.                                                                        Η πόλις υπάρχει εκ φύσεως και ο άνθρωπος είναι πολιτικόν ον .Ο δε άπολις  εκ φύσεως κι όχι εξ αιτίας της τύχης είναι ή φαύλος ή ανώτερος από τον άνθρωπο. Ο Νέστωρ  στον Όμηρον [ Ι.63 ] τον αποκαλεί επιτιμητικά : αφρήτωρ { χωρίς οικογένεια } , αθέμιστος { χωρίς νόμους } , ανέστιος { χωρίς εστία = κατοικία , πατρίδα }.

ΑΝΔΡ.ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ  – » Ιδού ο άνθρωπος ».                                                                                   Ο Ανδ.Λασκαράτος ως νέος Θεόφραστος  περιγράφει 126  χαρακτήρες ανθρώπων.

Συνοπτικά , η ετυμολογία της λέξεως άνθρωπος  είναι αβέβαιη αλλά όχι ανύπαρκτη. Πολλές φορές ενδέχεται  να υπάρχουν αρκετές  ετυμολογίες για ένα αβεβαίου  ετύμου  όνομα , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μία ετυμολογία  αποκλείει  την άλλη ,αλλά  λίαν πιθανώς  να αλληλοσυμπληρώνονται . Το  όνομα  αντανακλά ή πρέπει την ουσία ή τις ουσίες του πράγματος . Ουσιαστικά η λέξις είναι νοητική αφαιρετική  λειτουργία .Διότι όπως στην τέχνη ,έτσι  και στην επιστήμη σκοπός είναι η αφετηριακή αφαίρεση**. Το όνομα δε είναι μια αφαίρεση με σκοπό την εμβάθυνση και την κατάκτηση της ουσίας . Ποια είναι η ουσιαστική  διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα ; Ο Λόγος και τα είδη του. Άρα το όνομα ως συμπύκνωση ουσίας , πρέπει να αντανακλά ακριβώς αυτή την ταυτότητα  και την  ιδιαιτερότητα του ανθρωπίνου όντος : τον Λόγο. Συνεπώς όλες οι προτεινόμενες ετυμολογήσεις είναι ισχυρές  όσο πλησιάζουν και εκφράζουν τον ανθρώπινο λόγο. Και ασθενείς  προσπάθειες ετυμολογήσεων , όσες ξεφεύγουν  ή τονίζουν δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του ανθρώπου κι όχι την βασική. Σύμφωνα με τα προηγούμενα , η πιο ποιητική και ποιοτική ετυμολογία  , καθ’ότι  φιλοσοφημένη ,είναι το ‘‘ άνθρωπος : αναθρών ά όπωπε ‘‘ στον Κρατύλο. Η  πιο ασθενής  καίτοι σθεναρώς προβαλλομένη το » άνθρωπος : άνδρ +ωπός = ό έχων ανδρικήν όψη.Διότι υπάρχει  η όψ-οπός = η όψη , αλλά και  η όψ-οπός =η φωνή . Τα αυτά και για  και το » άνθρωπος : άνω + θρώσκω » .                                                                     Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».

Η  ουσιαστική   διαφορά  ,επαναλαμβάνω ,του μέροπος  ανθρώπου από τ’ άλλα ζώα είναι η  έλλογος  φωνή { » των θηρίων εισίν αδιαίρετοι αι φωναί ..»} , όχι η ευειδής όψις  και το χοροπηδηχτό  . Αλλά αυτά θα αναλυθούν στο προσεχές άρθρο με θέμα το»  Κρατύλος ή περί ορθότητος ονομάτων »  του ποιητού – φιλοσόφου Πλάτωνος.                                              ΠΙΝΔΑΡΟΥ  – ‘ Επίνικοι ‘. { πρόλογος  Μ. Θεοδωράκη }.                                                                Μάρτιν  Χα’ι’ντιγκερ  : << Η  Ελληνική γλώσσα , μόνον αυτή είναι λόγος .Στην Ελληνική γλώσσα το λεγόμενο καλεί με το όνομά του >>.

xiahxvx5t6gksmy2gjv4-1(**} Μ.Μ.ΡΟΖΕΝΤΑΛ – » Αρχές  Διαλεκτικής  Λογικής » , σελ.327.                                                       Αφετηριακή  αφαίρεση  .

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ ,ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ.