Εστιατόριον ‘ Άριστον ‘ .

Ένα καλαίσθητο  ελληνικό εστιατόριο  { Restaurant υπάρχει κοντά στην Φραγκφούρτη  με το επίσης εύηχο όνομα ‘Άριστον’ { Ariston } . Τί είναι το ‘restaurant’  και ποία η σχέση του με το ‘εστιατόριο’ ; Η αρχαία λέξη ‘εστιατόριον’ έχει την ίδια έννοια με την  σημερινή λέξη  ‘εστιατόριο’ ; Το ‘άριστον ‘ είναι το πάρα πολύ καλό ή κάτι άλλο ;

1. RESTAURANT  – ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΝ :

AKAΔ. ΑΘΗΝΩΝ – » Xρηστικό λεξικό της Νεοελληνικής γλώσσας ».

Εστιατόριο = restaurant .

 

ΣΤΕΦ. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ » Λατινο-Ελληνικόν  λεξικόν ».

Restaurant < restauro  . Restauro { εκ του  re  + stauro sto ,stare } .

 

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λατινο-Ελληνικόν λεξικόν ».

re[d]  : ανά, κατά, από, επί ,αντί, πάλι ,πίσω .

sto -steti -statum -stare  : έστηκα ,έστην  { < ίστημι =στήνω, ορθώνω }.

 

ΑΝΤ.ΗΠΙΤΗ» Γαλλο-Ελληνικόν λεξικόν ».    ;;

Εστιατόριον  : το δωμάτιον που γευματίζουν ,λαμβάνουν  το δείπνον , Salle à manger : η τραπεζαρία ,το τραπεζαρείον  // [ επί σχολείων ,μοναστηριών και γενικά καταστημάτων ] réfectoire   // εστιατόριον = restaurant ,ξενοδοχείον φαγητού .Στους σιδηροδρομικούς σταθμούς το εστιατόριον λέγεται  buffet {=κυλικείον }.

Συνεπώς restaurant είναι το μέρος ,που στηλώνεται ,δυναμώνει τρώγωντας ,στανιάρει κάποιος κατόπιν πληρωμής .Έχει σχέση μάλλον  με το ‘εσθιατόριο’ της Νέας ελληνικής κοινωνίας  ,παρά  με το εστιατόριον  της Αρχαίας και δη της Αθηνα’ι’κής  ,όπου ο εστιάτωρ  φίλευε συν τοις άλλοις  με  γεύματα τους καλεσμένους  { συμφυλέτες  } του ,τα οποία βεβαίως  ήταν δωρεάν.

 

ΑΡΠΟΚΡΑΤΙΩΝΟΣ » Λεξικό των Δέκα ρητόρων ή περί λέξεων  ».

Εστιάτωρ = αυτός που παραθέτει τράπεζα σε κάποιους ,που τους  τραπεζώνει.

 

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ » Λεξικόν ».

Εστία = βωμός  // η οικία .Εστιάν = το τρέφειν  //  το αριστοποιείν .Εστίασις = ευωχία ,τροφή. Εστιάτωρ = ο δειπνίζων  // αυτός που καλεί  σε ευφροσύνη και ευωχία [ δηλ. ο τροφεύς ].

 

ΣΟΥΔΑ / ΣΟΥ’Ι’ΔΑ » Λεξικόν ».

Εστιάν = το τρέφειν .Εστιάσθαι = το τρέφεσθαι , ευωχήσθαι Εστιατόριον = το τραπέζιον Εστιάτωρ = ο καλών σε ευωχία και ευφροσύνη .Δαιτυμόνες = οι αριστητές .

 

ΦΩΤΙΟΥ » Λέξεων συναγωγή ».

Εστία = 1.δίαιτα {= τρόπος του ζην , τόπος διαμονής } 2.οίκησις { = η πράξις του κατοικείν ή ενοικείν , τόπος }  3. βωμός { = βάθρο ,υπερυψωμένο σημείο κατάλληλο για προσφορές θυσιών 4. χυτρόπους { = χύτρα,λέβητας με πόδια }  5.εσχάρα { =η εστία, πυροεστία }.

 

ΙΩ.ΖΩΝΑΡΑ  – » Λεξικόν ».

Eστία = η οικία, η δίαιτα, η οίκησις. Εστιάτωρ = δειπνοκλήτωρ . Εστιατορία = η εστίασις.

 

H. STERHANUS  – » Θησαυρός  της Ελληνικής γλώσσης ».

Εστιάτωρ { convivator } =  όποιος παρέχει συμπόσιον, ευωχία  στους άλλους.

 

ΣΤΕΦ. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ –    » Λατινο-Ελληνικόν  λεξικόν ».

Convivator  { < convivium  <  con-vivo } :  εστιάτωρ.

 

ΑΔ.ΚΟΡΑΗ – » Άτακτα », { IV ,139 }.

Réfectoire  { <  Refectorium- ii  = εστιατόριον [κοινοβίου ], μεταγενέστερη λέξη } :  Έτσι στα  μοναστήρια ονόμαζαν τον τόπον ή τον οίκον { =réfectoire } ,όπου συνέτρωγαν οι Μοναχοί ή οι Μοναχές . Eστιατόριον  ονομάζει ο  Πλούταρχος  τον οίκον {=  salle a  manger } ,όπου φίλευσε ο Περίανδρος [ τύραννος της Κορίνθου ] όχι βεβαίως  καλογήρους , αλλά τους επτά σοφούς της Ελλάδος .

 

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – »  Των επτά σοφών συμπόσιον  », { 146 d }.

Εστιατόριον : τόπος  υποδοχής και  παραθέσεως γεύματος ,ευωχία.

 

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ» Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Εστίαμα { < εστιάω } = συμπόσιο ,τράπεζα ,φαγητό ,το  να φιλεύει , να τραπεζώνει κάποιος κάποιον . Εστίαρχος { εστία+άρχω } = 1.ο αρχηγός ,ο πρώτος της εστίας , ο κύριος του οίκου [ νοικοκύρης ] ,ο οικοδεσπότης  2.  εστιούχος . Εστιάδες = ιέρεις της θεάς Εστίας { Vestalis }. Εστίασις { < εστιάω } = το να δίδει [ παραθέτει ] κάποιος  τραπέζι , να κάνει συμπόσιο , η ευωχία { ευ+έχω } 2.[στην Αθήνα ] τα συμπόσια των φυλών ή φυλετικά δείπνα  ήσαν μία από τις λειτουργίες της Αθηνα’ι’κής δημοκρατίας. Εστιατόριον ή εστιατήριον = 1.ο οίκος στον οποίον γίνονται τα συμπόσια 2. το δωμάτιο του οίκου που γευματίζουν οι άνθρωποι [ τραπεζαρία ]. Εστιάτωρ  { < εστιάω } = αυτός που καλεί προς ευωχία, όποιος δίδει τράπεζα [ τραπεζώνει] ,ήτοι καλεί τους φίλους του και τους φιλεύει. Εστιάω { εστία } =[υπο]δέχομαι κάποιον στον οίκο μου και τον ,εξαιρέτως δε ,[προσ]καλώ προς ευωχία  και ευφροσύνη [ ξεφάντωμα ].

 

ΚΩΝ.ΚΟΥΜΑ  – » Λεξικόν    ».

Εστίασις { < εστιάω } = το να δίνεις συμπόσιον, ευωχία. Εστιάω { < εστία } = δέχομαι στον οίκον μου ,φιλοξενώ μάλιστα με συμπόσιον, με φιλική τράπεζα . Εστιάτωρ = αυτός που έχει κι άλλους στην τράπεζά του.

 

ΣΚΑΡΛ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ  » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Εστίαμα = το κάθε τι που χρησιμεύει προς εστίαση, το φαγητό με το οποίο φιλεύει κάποιος κάποιον. Εστιατόριον : το μέρος που γίνεται η [συν]εστίαση ,το τραπεζαρείον. Εστιάτωρ : αυτός που παραθέτει γεύμα [ ο φιλεύων κάποιον ]. Εστιάω -ώ : δέχομαι κάποιον στο σπίτι μου , φιλεύω , τραπεζώνω ,ευωχούμαι,συμποσιάζω.

 

ΣΩΚΡ. ΤΖΙΒΑΝΟΠΟΥΛΟΥ  – » Λεξικό Ελληνικών & Ρωμα’ι’κών Αρχαιοτήτων ».

Εστίασις : ήταν είδος λειτουργίας στην Αθήνα  και συνίσταται στο να προσφέρεται εστίαση  σε κάποια φυλή . Η εστίαση γινόταν σε κάθε μία  φυλή με δαπάνες κάποιου ,  που ανήκε στην ίδια φυλή. Αυτός δε λεγόταν εστιάτωρ . Ο Αθήναιος  τα ονομάζει φυλετικά δείπνα .

 

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ  -. »Κατά Μειδίου », {565 } & σχόλια.

‘ ‘ειστίακα την φυλήν » :  η εστίαση στην Αθήνα ήταν μία από τις εγκύκλιες , τις τακτικές λειτουργίες. Ήταν δημόσιο συμπόσιο ή γεύμα,το οποίο ένας πολίτης [εστιάτωρ] παρέθετε στους  συμφυλέτες του.

 

ΠΟΛΥΔΕΥΚΟΥΣ  – » Ονομαστικόν », { Γ’ ,67 ]. Περί λειτουργιών.

Οι λειτουργίες  (χορηγία, γυμνασιαρχία, τριηραρχία και εστίαση)  ήταν είδος άμεσης φορολόγησης. Αυτές υποχρέωναν τους  πλούσιους Αθηναίους και μετοίκους να καλύψουν με προσωπικά τους έξοδα  ορισμένες δημόσιες  δαπάνες . Εστιάτωρ  φυλής : την φυλήν εστιών.

 

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ  – » Προς  Βοιωτόν  περί του ονόματος », { 7 }.

Οι λειτουργίες ήταν καθήκοντα χορηγού ,γυμνασιάρχου ,εστιάτορα ή κάποια άλλη λειτουργία.

 

ΑΘΗΝΑΙΟΥ» Δειπνοσοφιστών »,  { Ε’, 2 }.

Οι νομοθέτες  λοιπόν προνοώντας   για τα δείπνα , όρισαν  και τα  φυλετικά δείπνα  και τα δημοτικά ακόμη  για τους θιάσους [δείπνα] και τα Φρατρικά  [ δείπνα για τις     φρατρίες]  και τα λεγόμενα οργεωνικά  δείπνα { = εστίασις ,ευωχία των οργεώνων}. Οργε[ι]ών  = εκλεγμένος πολίτης , ο οποίος σε καθορισμένους καιρούς όφειλε να τελεί κάποιες ιδιαίτερες θυσίες υπέρ των δικών του συμφυλετών.


 

Ν.Γ.ΠΟΛΙΤΟΥ  – » Λαογραφικά Σύμμεικτα , Β’ », {σελ. 293, 295 ,299 }.

ΓΑΜΗΛΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑκυκλικός χορός  κατά την γαμήλιαν τελετήν και κατά την βάπτισιν.

Αμφιδρόμια : κατά την εορτήν αυτή έφεραν το βρέφος γύρω από την εστία  τρέχοντες  κυκλικά και έθεταν σε αυτό όνομα .Ο σκοπός αυτής της εορτής ήταν αφ’ενός η κάθαρση των μιασθέντων από τον τοκετό ,αφ’ετέρου πλην της καθάρσεως δια της τελετής γινόταν  και η εισαγωγή του παιδιού στην οικογένεια. Αμφιδρόμια ονομάστηκε η τελετή διότι έτρεχαν δρομαίως γύρω από την εστία .Ο δε  πατέρας  τρέχων γυμνός [ ως δρομεύς ] πίστευαν ότι προσέδιδε στο νεογνό ρώμη και ευκινησία. Η εκκλησία αντικατέστησε την περιφορά γύρω από την εστία με την περιφορά του ιερέα και του αναδόχου με το βρέφος γύρω από την κολυμβύθρα τρείς φορές. Το ίδιο  συμβαίνει και με την κυκλική κίνηση των νεονύμφων.

 


Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ» Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Εστιατορείον =εστιατόριον .Εστιατορία = 1.ευωχία 2.τροφής επιχορήγησις 3.δειπνητήριον 4.εορτή μετ’ ευωχίας. Εστιατόριον = 1. ο τόπος όπου γίνονται οι εστιάσεις ,τα συμπόσια 2. αίθουσα του φαγητού ,της τραπεζαρίας ,των μεγάλων ξενοδοχείων // γεν.ξενοδοχείον φαγητού. Εστιάτωρ = 1.ο παρέχων γεύμα ,ο φιλεύων ή φιλοξενών κάποιον  // [νεωτ.] ο ιδιοκτήτης εστιατορίου .

 

A.Π.Θ{ Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη }- » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής » .

Εστιατόριο :  α] [δημοτ.] χώρος που παρασκευάζεται και προσφέρεται φαγητό,τραπεζαρία β] [ιδιωτ.] κατάστημα  που παρασκευάζει και προσφέρει φαγητά σε πελάτες .

 

ΠΑΠΥΡΟΥ – » Λεξικό της Ελληνικής γλώσσας ».

Εστιάω-ώ / ιστιάω-ώ  { < εστία } : 1.παραθέτω γεύμα ,κάνω το τραπέζι ,προσκαλώ σε εστίαση ,φιλεύω ,περιποιούμαι ,φιλοξενώ.

 

ΠΑΝ.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – » Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».

Εστιάω-ώ  = δέχομαι κάποιον στην εστία μου ,φιλοξενώ ,φιλεύω .Εστιόω-ώ = χτίζω ,ιδρύω εστία,φτιάχνω σπίτι,εγκαθίσταμαι κάπου .

Σάρωση_20190902 (3)

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ  – » Ανώμαλα ρήματα της Αρχαίας Ελληνικής  γλώσσης ».

Eστιάω-ώ : φιλοξενώ ,εορτάζω δια συμποσίου. Εστιώ  εκ του εστίω. Λαμβάνει αύξηση και αναδιπλασιασμό [ ει] ,διότι παλαιά είχε στην αρχή { F }.

ΣΥΝΩΝ. ευωχώ ,δειπνίζω,γεύω,ξενίζω ,ευφραίνω.

Η  σύνταξη του εστιά-ώ : bandicam 2019-09-02 18-05-11-248

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Λεξικό των παραγώγων και συνθέτων ».

Εστία : α] εστιάω -ώ  ,  β] εστιάζω.



 

2.Εστία   και  εστία.

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».

Η θεά Εστία  { < έσασθαι  = ιδρύσασθαι  }.Διότι πρώτη αυτή επινόησε την κατασκευή του οίκου. Ή επειδή παντού ευρίσκεται και τιμάται, και λόγω του ότι τοποθετούσαν τα  αγάλματά της  καθήμενα [ σε καθιστή θέση ]. Εστία από το ήσθαι ή το εστάναι, όπερ  σημαίνει ,το ότι  έχει εγκαθιδρυθεί  εντός κάποιου  τόπου.Διότι και τους οίκους  το πάλαι  έλεγαν εστίες. Ευωχία λέγεται και η εστία ,επειδή η ευωχία συνέχει και καθίζει τα σώματα. Η εστία / ιστίη ετυμολογείται από το  μεν  ίζω  > ιστία από δε το έζω  > εστία. Από αυτό και το εστιώ ,το αριστοποιώ.

 

G. AUTENRIETH  – » Λεξικόν Ομηρικόν ».

ρ.*{ FAΣ } > Iστίη [F]ιστίη  >  Εστία  /  Vesta  = εστία . ‘στιά ή παρ’στιά  { πυροεστία >  πυροστιά ], το μέρος του οίκου όπου καιγόταν το πυρ  .Έτσι λεγόταν η εσχάρα κατά κάποιον τρόπο τυπικώς ως τόπος της [φιλο]ξενίας.

 

Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ  / Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ – » Το δίγαμμα F ».

ρ.[ FΑΣΤ -] . Fάστυ = άστυ  =πόλις .FαστFος = αστός .Vastu = έδρα . αFω [ > αύω ],ιαύω {  ι +αύω  } = διανυκτερεύω  /  αFεσα  >  άεσα  = διανυκτερεύουσα .  Η εστία = η εστία της οικίας .Vesta = η θεά Εστία.

 

ΙΑΚ.ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΥ – » Πελασγικά », { σελ.19 }.

Εστία. FΙΣΘΟ { fισθο } = vis { domus }= οίκος { Fοίκος } = vicus >  wick { Painwick }.          { Αμβίς { άμε + βις } = η μητέρα του οίκου ,η οικοδέσποινα , η εστία { ιστία / ιστίη  /Fιστίη ,Vesta },vis = εστία ,οικία ,χωρίον.

 

ΑΔ. ΚΟΡΑΗ  – » Ατακτα »,{ I ,197 }.

Ιστία αντί του Εστία .Είναι ο τόπος που ανάπτεται  το πυρ { foyer }, το μαγειρείον .Σήμερα λέμε Στία  αντί του Εστία με την σημασία του πυρός ή της φωτιάς. Όπως οι Ιταλοί σχημάτισαν το fuoco { =πυρ }  από το  Focus {= εστία } των Λατίνων.

 


            Τας θύρας  κλείσατε, τους  οφθαλμούς ανοίξατε .Εκάς οι βέβηλοι.


xxx

 

2β}. H ΘΕΑ ΕΣΤΙΑ.

H  Εστία { Vesta } ,κόρη του Κρόνου και της Ρέας , είναι προστάτιδα της οικογενειακής εστίας και γενικά του οίκου. Εστία < έζομαι.= κάθομαι.

 

 

ΑΝ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ-  » Λεξικόν κυρίων ονομάτων ».

Εστία : θυγατέρα του Κρόνου  και της Ρέας , της οικιακής  εστίας και του  κοινωνικού βίου ,η οποία λατρευόταν από τους αρχαίους  ως θεά του πυρός και επομένως της οικιακής εστίας και του κοινωνικού βίου. Εστιάδες : οι ιέρειες της θεάς Εστίας στην Ρώμη ,που έχουν την φροντίδα  να διατηρούν το ιερό πυρ επί του βωμού της θεάς και να εκτελούν διάφορες μυστηριώδεις τελετές προς τιμήν αυτής.

 

Ι. ΠΑΣΣΑ  / Κ.ΧΑΣΑΠΗ – » Τα Ορφικά », [84].

Εστίας θυμίαμα .

Η  Ιστία κατέχει το μέσον του οίκου του μεγίστου πυρός  που ρέει ες αεί.

 

AΠΟΛΛΟΔΩΡΟΥ – » Ελληνική Μυθολογία », { A’,Ι .5 }.

Και  κατάπιε ο Κρόνος την πρωτότοκη Εστία  μόλις γεννήθηκε .

 

ΥΓΙΝΟΥ  { Hyginus } – » Μύθοι », { πρόλογος }

Εστία { Vesta }.

 

ΝΙΚ.ΜΑΡΓΙΩΡΗ – » Αποσυμβολισμός της Ελληνικής Μυθολογίας »,{σελ.519-524}.

Κατά τον Όμηρο οι παλιοί λαοί ορκίζονταν και στον Δία και στην Εστία [ ιστίη ] ,που ήταν το πιο ιερό σημείο του σπιτιού .Ο όρκος ήταν τόσο ιερός που σπανίως παραβιαζόταν….Η Εστία δείχνει δύο πρόσωπα : το εξωτερικό με το σχήμα της παραστιάς ,του τζακιού και το εσωτερικό με την πυρά της ,την φλόγα και το φως της….Η Εστία είναι λέξη Πελασγική και περιέχει μέσα της το Θείον Φώς ,που μια θαμπή απεικόνισή του είναι της εσχάρης η φλογερή αναλαμπή….Μέσα στο πυρ της εστίας διέμενε η Θεά Εστία ,αφού το πυρ ήταν πράγμα ιερό ,που θέρμαινε και φώτιζε τα σώματα και τις ψυχές αυτών που αντιλαμβάνονται τα ιερά και άγια φαινόμενα….Την Εστία την τοποθετούσαν στο κέντρο της κατοικίας και όχι ,όπως αργότερα συνέβη ,στην άκρη της αίθουσας.…Στους Δελφούς υπήρχε η κοινή Εστία των Ελλήνων και η κοινή Εστία όλης της ανθρωπότητας.Η Εστία του ιερού Απόλλωνος ήταν ο ομφαλός της γης ,δηλαδή το κέντρο της γης. Οι εστίες των κατοικιών ονομάζονται μεσόμφαλος .Έτσι έχουμε τον ομφαλόν της γης και τον μεσόμφαλο των κατοικιών…Οι Πυθαγόρειοι όταν έλεγαν Εστίαν, εννοούσαν την άπειρη φωτιά ,το αιώνιο πυρ ,που βρίσκεται στο ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ,στο ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, την οποίαν παρίσταναν όπως την Κυβέλη ,που κρατούσε ΤΥΜΠΑΝΟΝ στα χέρια της ,εικόνα που φανερώνει τις απόψεις των Πυθαγορείων για την σφαιρικότητα της Γης.

 

Δ.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ – Ε.ΛΑΔΙΑ – » Ομηρικοί ύμνοι », V.»Εις  Αφροδίτην »,{20-30} .

».. κι όρκον μεγάλον έδωσε, που ήταν και τελεσίδικος,παντοτινά να είναι παρθένα η πάνσεπτη θεά. Τότε ο πατέρας Ζεύς της έδωσε τιμή  μεγίστη αντί  γάμου ,να εδρεύει στο μέσον του οίκου .. »

 

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ» Νουμάς », { 11 }.

Ο Νουμάς οικοδόμησε τον ναό της  Εστίας ,διότι ήθελε να μιμηθεί το σχήμα του σύμπαντος κόσμου στου οποίου το μέσον υπάρχει το πυρ ,το οποίον οι Πυθαγορικοί  καλούσαν  Εστία  και μονάδα.

 

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – » Αίτια  Ρωμα’ι’κά », { 75 }.

» Γιατί δεν έσβηναν το λυχνάρι,αλλά το άφηναν να σβήνει μόνο του;»
Μήπως επειδή το σεβόντουσαν ως συγγενικό του ασβέστου και αθανάτου πυρός ή μήπως και τούτο είναι τεκμήριο ,του ότι δεν πρέπει να καταστρέφουμε και να σκοτώνουμε το έμψυχο πλάσμα ,αν δεν μας βλάπτει, με την σκέψη ότι και η φωτιά μοιάζει με ζωντανό πλάσμα ;

 

ΒΛ.ΡΑΣΣΙΑ – » Υπέρ της των Ελλήνων νόσου », { σελ. 59-60 }.

H θεά Εστία ,η σεβάσμια παρθένος, δηλώνει την συμμετοχή της Ηφαιστίας  φλόγας στην δημιουργία Οίκων ανθρώπων  και  όχι ανθρώπων .Είναι η δύναμη του τόπου και της ομοηθείας ,είναι ο ιερός κύκλος των συγκατοίκων και των συντρόφων .Για τον λόγον αυτόν μάλιστα οι ναοί ,οι αφιερωμένοι στην λατρεία της θεάς, ήσαν κατά κανόνα κυκλικοί.Ιερό της χρώμα το λευκό και σύμβολά της η οικιακή φωτιά [ εστία ],ο πέπλος και ο φλεγόμενος κύκλος ,που συμβολίζει την αιωνιότητα και την ενοποίηση του πολλαπλού -αργότερα οι Γνωστικοί τον απεικόνισαν σαν »Ουροβόρον Όφιν ».

                                  “εν το παν και δι΄αυτού το παν και εις αυτό το παν”.

 

ΑΠ.ΓΟΝΙΔΕΛΗ – » ΗΣΙΟΔΟΥ  – Θεογονία »,   { στ. 453-454 }.

[ Τιτάνες ,το πρώτο Δωδεκάθεο ].

Εστία ,η πρωτότοκος Η  Ρέα δμηθείσα { < δαμάω/ δαμάζω  > δμωή  = δούλα ,δαμασμένη ,εξημερωμένη } από τον Κρόνο έτεκε {< τίκτω } τέκνα ένδοξα { φαίδιμα < φαίνω =λάμπω}.

 

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φαίδρος »,{ 247 }.

Η Εστία δεν φεύγει ποτέ από τον Όλυμπο,την κατοικία των Θεών.

 

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ – » Αποσπάσματα αγνώστων δραμάτων »,{ 944 }.

Μακρόβιου -» Saturnalia », {1,23,8}.

Εστία = μητέρα Γη . Eστία δε σένα  { δηλ. την Γην } ονομάζουν οι σοφοί από τους θνητούς ,διότι κάθεσαι { μένεις ακίνητη } στον αιθέρα.

 

ΔΙΟΔ. ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ  – » Ιστορική βιβλιοθήκη » , { 68 }.

Η Εστία εφηύρε την κατασκευή των οικιών.

 

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Κρατύλος » , { 401 a -e }.

Εστία { <  έστιν : το της ουσίας μετέχον } , Εσσία { = ουσία } , Ωσία { = το ωθούν αίτιο}.


bandicam 2019-08-25 11-13-13-289

Εστία σημαίνει [4] τέσσερα :

Σάρωση_20190825 (5)

 

ΓΡ.ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ  – Λεξικόν  Ερμηνευτικόν ».

Παροιμία :  »Αφ’ εστίας αρχόμενος », δηλαδή αυτός που αρχίζει από τους ισχυρότερους ,τους καλλίτερους  ή από τους οικείους [ συγγενείς ] . Μεταφέρθηκε ,όπως  λένε ,ο λόγος [παροιμία ] εκ των ιερών.Διότι ήταν έθος [ συνήθεια] να κάνουν θυσία αρχίζοντας από την [θεά] Εστία .

 

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – »  Παρεκβολαί εις την Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσειαν ».

Ραψωιδία η’ , { Vs. 247-297 }.Εφέστιος.

Και η άλλη παροιμία το »Αφ’ εστίας αρχόμενος » σημαίνει  αυτόν που αρχίζει [ κάτι] ξεκινώντας  από τους ισχυρότερους ,τους καλλίτερους  ή από τους οικείους [ οικογένεια ,συγγενείς ] . Μεταφέρθηκε ,όπως  λένε ,ο λόγος [παροιμία ] εκ των ιερών.Διότι ήταν έθος [ συνήθεια] να κάνουν θυσία αρχίζοντας πρώτα από την [θεά] Εστία .Aπό την εστία γίνεται και το εστιάν ,το οποίον ακριβώς ,σύμφωνα με τους παλαιούς ,οι Δωριείς λέγουν  ιστιάν [ με ιώτα ,όχι με έψιλον ].

 

 

AΘ. ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΟΥ – » Ωγυγία ή Αρχαιολογία » , { Α’, σελ. 437 }.

Αναφέρεται , από  τους λέγοντες  αυτά , ότι υπήρξαν  δύο  Εστίες ,η  μεν μία αρχαιότερη και μητέρα του Κρόνου ,την οποίαν οι Λατίνοι ονόμαζαν και Πάλην , η δε άλλη νεώτερη και θυγατέρα πρωτότοκος του Κρόνου και της Ρέας.Και την μεν πρώτην αλληγορούν εις την γην ,την δε νεώτερη αλληγορούν εις το πυρ. Ελάμβαναν όμως ,ως επί το πλείστον ,αμφότερες [ και τις δύο ] αντί μιας.

 

AΘ. ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΟΥ – » Ωγυγία ή Αρχαιολογία » , { Γ’, σελ. 291  }.

Την λέξη  Εστία  παράγουν από το εστάναι { < ίσταμαι } , όπου αλληγορείται η γη . Ή παρά το εύω { = ανάπτω } ==> Ευστία ==>Εστία ,όπου αλληγορείται  το πυρ .Έχει λεχθεί δε ότι αλληγορείται και στην  γη και στο πυρ. Οι δε Λατίνοι την ονομάζουν  Vesta ,Βέσταν ,από το vestio { ενδύομαι } επειδή η γη είναι ενδεδυμένη [ ντυμένη ] με διάφορα ενδύματα .Ή κατ’άλλους ονομάστηκε vestia από την Ελληνική λέξη Εστία.

 

ΚΩΝ. ΚΟΝΤΟΓΟΝΗ – » Ελληνική μυθολογία », { σελ.72 }.

Λέγεται ,ότι υπήρξαν δύο Εστίες . Η μεν μία αρχαιότερη ,μητέρα του Κρόνου ,που  αλληγορείται στην γην ‘ η δε άλλη νεώτερη θυγατέρα πρωτότοκος του Κρόνου και της Ρέας ,που  αλληγορείται στο πυρ ,και την θεωρούσαν ως  [εφ]ευρέτιν του πυρός ,και της κατασκευής των οίκων .Εξ αιτίας αυτής της πρώτης  εφευρεύσεως  τοποθετούσαν το άγαλμά της πάντα κοντά ,όπου έκαιγε η φωτιά . Εξ  ου  επικράτησε μέχρι σήμερα  στην Ελλάδα να λέγεται  η κάμινος παρεστία .

 

ΖΑΝ  ΡΙΣΠΕΝ – » Ελληνική  Μυθολογία »,  { Α’ , σελ. 349 -354 }.

Ο Ήφαιστος δεν ήταν στην Ελλάδα η μόνη θεότητα του πυρός ,ούτε και η αρχαιότερη ,σύμφωνα με το Ησίοδο.Η θεά Εστία ουδέποτε αποδόθηκε, με όσην ακρίβειαν έγινε τούτο για τους άλλους θεούς του Ολύμπου. Εκπροσωπεί το πυρ ,ως στοιχείον της εστίας ,στην οποία γίνονται οι θυσίες προς τους θεούς ,αλλά και παρασκευαζόταν το φαγητό για την διατροφή της οικογένειας… Ο πατέρας των θεών αντί του γάμου της έδωσε ως αντάλλαγμα ,να απολαμβάνει την πλέον προνομιούχο θέση της κατοικίας ,ενθρονισμένη στο μέσον της οικίας.Υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της ιδέας της αγνότητος και της ιδέας ,ότι το πυρ εξαγνίζει τα πάντα,και ότι καθαρόν αφ’ εαυτού πρέπει να προφυλάσσεται από κάθε τι που θα μπορούσε να το κηλιδώσει..Επίσης η Εστία εκφράζει την ιδέα της προστασίας ,γι’ αυτό και οι εστίες ήσαν τόπος προσφυγής των ικετών..Τέλος η ιδέα της καθάρσεως υπάρχει και στην τελετή των αμφιδρομιών.….Κατά κανόνα η Εστία συνδέεται με όλες τις θυσίες που προσφέρονται στις άλλες θεότητες.Τις άρχιζαν με σπονδές σ’ αυτήν και τις τελείωναν με τον ίδιον τρόπο.Θυσίαζαν δε σ’αυτήν κατά προτίμηση χοίρους.

 

Ν. Γ. ΠΟΛΙΤΟΥ { επιμέλεια } – ‘» Λεξικόν εγκυκλοπαιδικόν »»,{ τομ. Δ’, 1893-4 }.

Η θεά Εστία ,εξ αιτίας της πρωτοτοκίας , κατέχει κάποια  υψηλότερη θέση μεταξύ των μεγάλων αυτών θεών { Δήμητρα,Ήρα,Ποσειδών,Άδης,Δίας },  γι αυτό λαμβάνει τις απαρχές { έναρξη  θυσίας στους Θεούς } όλων των  θυσιών και τυγχάνει  τις  πρώτες  σπονδές  { υγρές προσφορές στους θεούς  } στις  ευωχίες, εξ ου και η παροιμιώδης έκφραση ‘‘Αφ’ Εστίας » .Στις  αρχέγονες κοινωνίες η εστία δεν ήταν μόνο χρήσιμη στις καθημερινές ανάγκες του βίου ,αλλά και βωμός ,άρα ήταν ιερή όπως οι βωμοί των δημοσίων θυσιών και κατείχε θέση ακριβώς στο κέντρο της οικίας ,της οποίας η οροφή ήταν διάτρητη για να εξέρχεται ο καπνός. Ήταν το ιερό κέντρο ,γύρω απ’ το οποίο συναθροιζόταν η οικογένεια και τότε μεταμορφώθηκε σε θείο πρόσωπο .Η Εστία εθεωρείτο ότι παρείχε τα αγαθά του οικογενειακού βίου στους ανθρώπους ,η δε εστία της οικίας εθεωρείτο ως άσυλο των ικετών.Επειδή  και η πόλη παριστάνει εικόνα μεγάλης οικογένειας ,κάθε πόλη είχε την κοινή εστία της { Πρυτανείον } στην οποία διατηρείτο άσβεστον πυρ προς τιμήν της θεάς. Από την πόλη μάλιστα επεκτάθηκε σε όλη την γη. Στους Δελφούς δε,που τους θεωρούσαν ως κέντρο της γης, υπήρχε βωμός  Εστίας ,κοινή εστία της Ελλάδας και της γης.

 

ΙΩ.ΚΑΚΡΙΔΗ – » Ελληνική Μυθολογία », { Β’ ,σελ.15 }.

Σάρωση_20191011

Ο Άδης  έχει  την οικία του  υπό της γης και η Εστία , προστάτης της οικίας , επί την γη.     Ο γαιοσείστης  Ποσειδών με την Δήμητρα έφεραν στον κόσμο την Δέσποινα. Ο  σοφός Ζεύς είναι σύζυγος της χρυσοπέδιλης  Ήρας .

Ερυθρόμορφος κύληξ { ~500π.χ. Tarquinia , Mus.Nation.Archeologico } Σύναξις Θεών :   ο Ζεύς με τον κεραυνό ,η Εστία με λουλούδι στο ένα χέρι και στο άλλο με  κλαδί  φορτωμένο καρπούς και ο οινοχόος του Διός ,Γανυμήδης , που ρίχνει νέκταρ στη φιάλη για σπονδές.Σάρωση_20190829 (2)

 

Ι.ΠΑΣΣΑ – » Νεώτερον εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν  ‘ΗΛΙΟΥ ‘ », { σελ. 124-125 }.

Η Εστία ,θυγατέρα πρωτότοκη του Κρόνου και της Ρέας ,είναι θεά του οικιακοί πυρός και προστάτης της οικιακής αγάπης και αρμονίας.Επειδή βοήθησε τον Δία στην Γιγαντομαχία ,ζήτησε και πήρε απ’αυτόν , να μείνει πάντα παρθένος ,όπως επίσης τις απαρχές κάθε θυσίας .Οι ποιητές την ονόμαζαν πρώτη και πρέσβειρα ,η δε φράση » αφ’ εστίας άρχεσθαι » παρέμεινε παροιμιώδης…Επειδή έλεγαν ότι η θεά αυτή επενόησε την κατασκευή των οίκων ,ονομάστηκαν οι οίκοι εστίες ,και είχαν οι άνθρωποι στο κέντρο της οικίας τους πάντοτε βωμόν ,όπου άναβαν το πυρ ,το αφιερωμένο σε αυτήν..Επειδή δε και η πόλη δίνει την εικόνα μεγάλης οικογένειας ,γι’ αυτό την κοινή εστία της πόλεως αποτελούσε το Πρυτανείον ,κυκλοτερές οικοδόμημα, το οποίον είχε στο κέντρο ωραιότατο βωμό της θεάς ,όπου έκαιγε άσβεστον το ιερόν πυρ της πόλεως. Από αυτό λαμβανόταν ο πυρσός της εκστρατείας ,καθώς και η δάδα των αποικιών .Δια τούτο δε το οίκημα αυτό ήταν ιερόν και απέβη ο τόπος υποδοχής των ξένων και των αντιπροσώπων των πόλεων καθώς και το άσυλο των ικετών.Αλλά το κέντρο όλων των πόλεων αποτελεί η γη .Οι Δελφοί εθεωρούντο το κέντρο , ο ομφαλός όλης της γης,όπου έκαιγε άσβεστον το ιερόν πυρ .Η Εστία ταυτιζόταν προς αυτήν την γη ,την Κυβέλη ,την Δήμητρα .Οι βωμοί της ήσαν πάντοτε κυκλικοί κατά το σχήμα της γης ,καθώς και τα Πρυτανεία.

 

ΦΩΤΙΟΥ – »Λέξεων συναγωγή ».

Θόλος : οίκος στρογγυλός  ,όπου  οι πρυτάνεις  εσιτίζοντο . Έχει ονομαστεί  Πρυτάνειον ,επειδή ήταν ταμιευτήρας πυρών [ σιταριών ].

 

bandicam 2019-08-27 11-37-58-600

 

P.DECHARME  – » Mυθολογία της Αρχαίας Ελλάδος », { σελ. 190-191 } .

Η  Εστία  υποδηλώνει εκ περιτροπής [ εναλλάξ ] και δια σειράς ιδεών -των οποίων ο κύκλος διευρυνόταν – την τοποθετημένη εστία στο κέντρο του βωμού  ,την εστία που βρισκόταν στο μέσον της κατοικίας  , την εστία του άστεως ,την εστία της Ελλάδος ,την εστία ,που είναι το πυρ στο κέντρο της γης [ πυρήν] και αυτήν την ίδια την γη , ως εστία σταθερά και αμετακίνητη του σύμπαντος. Είναι σύμβολο της ιδέας της σταθερότητας και αγιότητας του οικογενειακού βίου .

Το άγαλμα της θεάς Εστίας στο ανάκτορο Justiniani  είναι πιθανώς ελληνικής προελεύσεως : H  απλότητα  του ενδύματος ,που καλύπτει όλο το σώμα  της , η ακαμψία των πτυχών του χιτώνα της, το πέπλο που πίπτει επί των ώμων της ,η ανεπιτήδευτη κόμη της ,η αυστηρή της φυσιογνωμία,το κάθε τι σ’ αυτήν συντελεί ,ώστε να παραχθεί εντύπωση θρησκευτικής σοβαρότητας.Μόνο ο αριστερός βραχίονας ,που δείχνει τον ουρανό -απ’όπου κατέβηκε το ιερόν πυρ  της Εστίας – δίνει την εντύπωση κάποιας κινήσεως ,στην ήρεμη αυτή απεικόνιση.

 

 

ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ – » Περί αγαλμάτων »‘, [6].

Εστία  ονομάζεται το ηγεμονικό μέρος της γήινης δύναμης στην οποίαν αφιερώνεται παρθενικό άγαλμα τοποθετημένο δίπλα σε εστία πυρός ,αλλά επειδή η δύναμη αυτή είναι γόνιμη την απεικονίζουν ως γυναίκα με ωρίμους μαστούς.

 

Ν.Γ.ΠΟΛΙΤΟΥ  – » Λαογραφικά Σύμμεικτα , Β’ », {σελ. 293, 295 ,299 }.

ΓΑΜΗΛΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑ – κυκλικός χορός  κατά την γαμήλιαν τελετήν και κατά την βάπτισιν.

Αμφιδρόμια : κατά την εορτήν αυτήν  έφεραν το βρέφος γύρω από την εστία  τρέχοντες  κυκλικά και έθεταν σε αυτό όνομα .Ο σκοπός αυτής της εορτής ήταν αφ’ενός η κάθαρση των μιασθέντων από τον τοκετό ,αφ’ετέρου ,πλην της καθάρσεως δια της τελετής ,γινόταν  και η εισαγωγή του παιδιού στην οικογένεια. Αμφιδρόμια ονομάστηκε η τελετή διότι έτρεχαν δρομαίως γύρω από την εστία .Ο δε πατέρας τρέχων γυμνός [ ως δρομεύς ] πίστευαν ότι προσέδιδε στο νεογνό ρώμη και ευκινησία. Η εκκλησία αντικατέστησε την περιφορά γύρω από την εστία  δια της περιφοράς του ιερέως και του αναδόχου [νονού] , που βαστούσε  το βρέφος  ,γύρω από την κολυμβήθρα τρεις φορές .Ακριβώς δε αντιστοιχεί προς την περιφορά γύρω από την εστία κατά την αρχαιότητα και η σημερινή κυκλική κίνηση των νεονύμφων.

 

ΣΟΥ’Ί’ΔΑ   – » Λεξικόν ».

Εστία : δίαιτα ,οίκησις,βωμός ,χυτρόπους ,εσχάρα.

Την  γην ονομάζουν Εστία και  την πλάθουν [ οι καλλιτέχνες ]  γυναίκα  ,η οποία βαστάζει τύμπανον. [Επειδή η γη  έχει την ικανότητα βάζει μαζί [;], να ελέγχει τους ανέμους ].

 

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Εστία { < ίζω ,έζομαι } :  πυρεστία / πυροστιά ,η οποία τα παλαιά χρόνια ήταν οικιακός βωμός ,επί τον οποίον  στέκονταν όρθιοι οι οικουροί  θεοί , καθώς  και άσυλο σε όσους χρειάζονταν βοήθεια ,εστία =εσχάρα .

 

ΚΩΝ.ΚΟΥΜΑ  – » Λεξικόν ».

Εστία / Ιστίη  : {  <  ίστημι   ή  <   έζω [ έζομαι ] , ίζω  { ορθότερον }.

1.Θεά προστάτιδα της οικίας ,η της πόλεως { Vesta } 2.προστάτιδα του οίκου ,όπου τιμάται στην πυρεστίαν [ πυροστιά] ή καμιναίαν , εξ ου αντί πυρεστία ,καμιναία  .Και αυτή είναι η πρώτη σημασία .Η πυρεστία αυτή ήταν ο βωμός της. Σ’ αυτήν κατέφευγαν οι ικέτες ζητώντας συγχώρηση ή εξιλέωση .Γι’ αυτό ονομάζονταν και Εφέστιοι.

 

ΣΚΑΡΛ.ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Εστία { < ίστημι ή έζω } : πυρωστιά ,γωνιά //  οίκος, οικογένεια  // καθέδρα,πρωτεύουσα.



 

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – «  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

εστία ,ιστίη  { < έζομαι } : η εστία της οικίας ,το μέρος ,που ανάβουν φωτιά, γωνιά ,τζάκι  //  ο βωμός των οικογενειακών θεοτήτων ,όθεν θυσιαστήριο,βωμός 2. αυτή η ίδια η οικία ,ενδιαίτημα ,κατοικία. 3.οίκος ,οικογένεια.  Εστία / Ιστίη { Vesta } :  θυγατέρα του Κρόνου και της Ρέας ,προστάτης της οικογενειακής εστίας ,του οίκου , της οικογενείας. Αυτήν επικαλούντο πρώτη  κατά τις εορτές.

Έζομαι { < ρ.ΕΔ- } : καθίζω εμαυτόν ,κάθομαι , κατέρχομαι προς την γην.

Iδρύω { ίζω } ενεργ.μεταβ  .του έζομαι } :1. βάζω  κάποιον να καθίσει ,κάθομαι 2.στερεώνω,ιδρύω,εγκαθιστώ ,στήνω // εγείρω [ ιδρύω,στήνω] αγάλματα ή αδριάντες ,καθιερώ,αφιερώ ναούς.

Ίζω  = 1. βάζω κάποιον να κάτσει // κάθομαι ,κάθομαι χαμαί [ χάμω] 2.[επί γης] κατα-καθ-ίζω, υφίσταμαι καθ-ίζησιν { sidere ,Λατ.}

 

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας »

Εστία  Εεστία  < Ι.Ε. * was . Εστία αρχική σημασία : τζάκι ,βωμός. Εστιάζω < foyer          { απόδοση του γαλλικού }

 

Ν.Π.ΑΝΔΡΙΩΤΗ – » Ετυμολογικό  λεξικό τς κοινής  Νεοελληνικής ».

Φουαγιέ  {<  foyer } = εστία.

 

ΕΥ.ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ-ΑΠΕΡΓΗ / Χ.ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ – »Βασικό  λεξικό ξένων λέξεων ».

Φουαγιέ { <  foyer [ εστία]  <  focus [ φωτιά ].

 

Β.ΦΙΛΙΑ  / Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – » Τα  ημαρτημένα του Λεξικού  Μπαμπινιώτη ».

Σχολιάζοντας  οι συγγραφείς  την λέξη ‘εστία‘ στο λεξικό Μπαμπινιώτη απορούν ,επειδή δεν κατανοούν τον τρόπον με τον οποίον σχετίζονται το αυθαίρετο { ή ανύπαρκτο ;} I.E wes και το  Αρχ.Γερμ. wasal  με την εστία ή Εστία . Επίσης απορούν  για την αρχική σημασία της λέξεως :  << από πού τεκμαίρεται ότι η αρχική σημασία της εστίας είναι » τζάκι, βωμός »και όχι η καταληκτική  ; >>

Διότι  ,η εστία της φωτιάς του σπιτιού στην αρχαιότητα δεν άναβε σε τζάκι ή σε βωμό, αλλά ήταν τοποθετημένη στο κέντρο του σπιτιού για πρακτικούς λόγους [ φωτισμού και θέρμανσης ] και δεν ήταν τίποτε  άλλο από την πυροστιά { πυροεστία { < πυρ + ίστημι }. Πάνω δε ακριβώς στην οροφή υπήρχε η οπή απαγωγής του καπνού. Η σημασία των λέξεων εστία και εστιάζω ,ως κέντρου και επικεντρώνω αντίστοιχα ,προήλθε ακριβώς από την θέση της πυροστιάς στο κέντρο του σπιτιού .Η σημασία δε της Εστίας ως αρχής ,αφετηρίας ,οφείλεται στον αποδιδόμενο σεβασμό προς την θεά ,η οποία δίδαξε στους ανθρώπους την οικονομία ,την ειρηνική κοινωνία και την οικοδόμηση των πόλεων.  Η θεά Εστία ,επίσης, δεν ήταν η θεά του πυρός γενικώς [ όπως ο Ήφαιστος ] ,αλλά θεά της οικιακής φωτιάς και του σπιτιού ,δηλαδή του νοικοκυριού και της μάνας νοικοκυράς γύρω από την οποία συναθροιζόταν όλη η οικογένεια. Συμπερασματικά  η λ. εστία σηματοδότησε την φωτιά ,διότι εκεί »ίσταται το πυρ »και γύρω απ΄ αυτήν συγκεντρωνόταν όλη η οικογένεια .Εστία ή Ιστήι  < ίσταμαι.

 

ΑΚΑΔΗΜΙΑ  ΑΘΗΝΩΝ – » Λεξικόν της Προσωκρατικής Φιλοσοφίας ».

Hearth = εστία ,τζάκι.

Φιλόλαος : το ένα ,στο μέσον της σφαίρας ,εστία ονομάζεται . Πυρ στο μέσον  πέριξ του κέντρου , αυτό ακριβώς εστία του παντός ονομάζεται.

 

ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ – » Φιλόλαος ».

ΑΕΤΙΟΣ ΙΙ  7.7  Ο Φιλόλαος υποστηρίζει ,ότι υπάρχει φωτιά { πυρ } πέριξ  του κέντρου  ,την οποίαν ονομάζει ‘ εστία του παντός ‘‘, » οίκον του Διός » , » μητέρα των Θεών » ,»και  βωμόν  και  δεσμόν  και  μέτρον  της φύσεως ».

ΑΕΤΙΟΣ ΙΙΙ  11,3  Ο Πυθαγόρειος  Φιλόλαος λέει ,ότι η μεν φωτιά  { πυρ } είναι στο μέσον  [διότι αυτή είναι η εστία του παντός ],..δεύτερη δε είναι η αντιγή [ η  αντιχθόν ]  ,..

ΑΕΤΙΟΣ II 7 .7  Μετά από όλα αυτά το πυρ [φωτιά] της εστίας ,που εδρεύει γύρω από τα κέντρα .

 

Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – » Γλώσσα Ελληνική , η γλώσσα των γλωσσών »,{σελ.58 }.

Έτσι απ’ αυτό το χαρακτηριστικό της θέσης της εστίας στο κέντρο του σπιτιού ,πήρε το ρήμα εστιάζω  την σημασία του επικεντρώνω ,βάζω στο κέντρο του ενδιαφέροντος, στοχεύω.

 

bandicam 2019-09-02 21-12-15-191zeus_amb_1-1

ΕΣΧΑΡΗ

Ι. ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Λεξικόν Ομηρικόν ».

Εσχάρα { < έσχον < έχω } : 1. εστία, στία, παραφωτιά , τόπος της οικίας ,στον οποίον  ανάπτεται το πυρ .Χρησίμευε προ πάντων για να ζεσταίνει τους οικείους  σε καιρό ψύχους ,ακόμη δε ως μαγειρείον  και  ως θυσιαστήριον , από εδώ  ήταν και το άσυλο των ικετών ,που καθόταν [ο ικέτης]  επί της εσχάρας στις στάχτες κοντά στη φωτιά 2. γενικά κάθε τόπος ,όπου ανάπτεται πυρ ,πυρά,’φωτιά’ .Η  λέξη σώθηκε μέχρι τις ημέρες μας στις λέξεις ‘σκάρα’ { μαγειρικόν σκεύος } και ‘σκαρί’ { ναυπηγική }.

 

GEORG.AUTENRIETH – » Λεξικόν Ομηρικόν ».

Εσχάρη  : εστία στην οικία σε ορισμένη θέση ,η οποία ,όπως φαίνεται ,ήταν κάποιο στρογγυλό κοίλωμα του εδάφους .

Οικία του Οδυσσέως  : C = μέγαρον , f = εσχάρη  , g = κίονες.

Σχ.104 :  παριστάνει άποψιν του οπισθίου μέρους του μεγάρου του Οδυσσέως . Άνω είναι η οπή [ φεγγίτης ] ,δια της οποίας απέρχεται ο καπνός .Δεξιόθεν στον τοίχο φαίνεται η ορσοθήρη { θύρα μεγάλη υπέρ του εδάφους } πλησίον του κίονος , κοντά στον οποίον στεκόταν ο κρητήρ { = κρατήρ ,αγγείον προς κράσιν οίνου και ύδατος } και η εσχάρα.

bandicam 2019-09-13 17-16-39-603

 

ΠΑΝΑΓΗ  ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΥ – » Ομηρικόν λεξικόν ».

Εσχάρη = εστία . Μεταξύ των τεσσάρων κιόνων του μεγάρου ,έσκαβαν το δάπεδο και έτσι σχηματιζόταν η εσχάρη ,η οποία είχε σχήμα κυκλικό .

 

ΠΟΛΥΔΕΥΚΟΥΣ  – » Ονομαστικόν », { Ι’ 95 }.

Μαγειρικά σκεύη : [ε]σχάρες , εσχαρίδες { μικρά πύραυνα } και εσχάρες ιχθυοπτρίδες [ σχάρες για ψητά ψάρια ].

 

ΑΡΠΟΚΡΑΤΙΩΝΟΣ » Λεξικό των Δέκα ρητόρων ή περί λέξεων  ».

Εσχάρα καλείται η μη έχουσα ύψος ,ως εστίαν , αλλά επί γης ιδρυμένη κοίλην.            Εσχάρες καλούνται στην Ιατρική τα κοίλα έλκη των σωμάτων.

 

ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ – » Περί του εν Οδυσσεία  των Νυμφών άντρου », { 6 }.

Για τους Ολυμπίους θεούς ίδρυσαν ναούς ,ιερά και βωμούς .Για τους χθονίους και τους ήρωες ίδρυσαν εσχάρες [ θυσιαστήρια ] .Για τους υποχθονίους κατασκεύασαν βόθρους και μέγαρα {;}.

 

ΣΤΕΦ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ  – »  Εθνικών ».

Εσχάρα  και Βωμός διαφέρουν .Ο βωμός είναι χτιστός ,ενώ η εσχάρα  είναι σκαπτή.

 

Γ.ΕΞΑΡΧΟΥ / Μ.ΦΩΤΙΑΔΟΥ  – » Ιωάννου Ζωναρά  Λεξικόν ».

Εσχάρα = η εστία που δεν έχει ύψος .

 

ΑΜΜΩΝΙΟΥ» Λεξικόν ομοίων και διαφόρων λέξεων ».

Βωμός -Εστία -Εσχάρα-Μέγαρον.

Βωμοί : αυτοί που έχουν τις  προσβάσεις [= προσαναβάσεις ].Εσχάρα : αυτή που γίνεται προς  βιωτική χρήση επί της γης { προς εξυπηρέτηση των  βιοτικών αναγκών }.Τα  δε πολυτελή  ονομάζονται εστίες. Μέγαρον : η περιοικοδομημένη εστία.Στον όμηρο η Εσχάρα και αυτή Εστία καλείται. Ο δε βωμός και βάση σημαίνει.

 

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».

Εστία – Τζάκι -Εσχάρα.

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λατινο-ελληνικόν λεξικόν ».

focus < fovicus  < foveo .

Foveo – fovi -fotum fovere : θάλπω ,θερμαίνω ,αναζωπυρώνω .Θεραπεύω ,επιμελούμαι,τρέφω.


estia

 


3.ΕΣΘΙΩ- ΕΔΩ :

ΟΜΗΡΟΥ – » »Οδύσσεια », { β’ ,305 }.

»εσθίεμεν » <  εσθίω = τρώγω.

 

ΠΑΝ.Ε.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – » Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής ».

Εσθίω = Τρώγω,καταπίνω,καταβροχθίζω.Από ρίζα { ΕΔ –} > [ εδ-θω ] εσθ +ω > εσθ-j+ω         { εδ- ,εδη- }. ΠΑΡΑΓ. : εδωδή,εδώδιμος,έδεσμα,φαγητόν,φαγώσιμος. ΣΥΝΤ. : εσθίω+αιτ. =τρώγω  κάτι.

 

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».

ἐσθίω  : 1. τρώω, Λατ. edo [ἔδω ] 2. ἔσθω :καταβροχθίζω, καταναλώνω την περιουσία. 3.ἔδω { αντί  ἐσθίω} : τρώω, καταβροχθίζω 4.φᾰγεῖν :{ <  ἔφαγον,  αόρ. βʹ του ἐσθίω } =τρώω, καταβροχθίζω, σπαταλώ.

 

Γ.Β. ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ  – » Η ετυμολογία ,οι ρίζες και ο σχηματισμός των λέξεων ».

Εσθίω {ελλ. ρ. }τρώγω,καταναλίσκω ,καταβροχθίζω.

Άριστον { < αρι [=πρωί] + εδ – τον }= πρόγευμα .


Σάρωση_20190826 (16)

 

ΙΩ.ΖΩΝΑΡΑ – » Λεξικόν ».

Έσθω = τρώγω , απ’αυτό το παράγωγον εσθίω. Εστός { < έδω,έσθω }

 

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

Άριστον =  το πρωινό φαγητό ,το πρόγευμα ,λαμβανόμενον κατά την ανατολή του ηλίου. Αργότερα άριστον  λεγόταν το μεσημβρινό φαγητό .Το δε πρωινό πρόγευμα ονομάστηκε τότε ακράτισμα. ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ : το άριστον ουδέν το κοινόν έχει με το υπερθετικόν άριστος-η-ον { < αγαθός } ,αλλά είναι σύνθετον από το { άρι {=πρωί } + εστόν { < έδω }. Άριστον = το τρωγόμενον το πρωινό. Αριστοποιέω = { άριστον + ποιέω } = παρασκευάζω πρωινόν , προγευματίζω.

 

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ  ΣΟΦΙΣΤΟΥ – » Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος  και Οδυσσείας».

Άριστον = το πρωινόν έμβρωμα {= κολατσιό,δάγκωμα } ,όπως το ακράτισμα.

 

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  » Λεξικόν ».

Άριστον  = ο πρωινός ακρατισμός {= τεμάχιον άρτου εμβαπτισμένου εις οίνον }.Τούτο ο ποιητής καλεί δείπνον ,το δε δείπνον καλεί  δόρπον.

 

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Περί αρχαίας ιητρικής ». [10].

Για την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν παίζει ρόλο ποίον τρόπο διατροφής θα ακολουθήσουν,αν θα τρώνε δηλαδή ένα γεύμα την ημέρα ή αν θα προγευματίζουν.Άλλοι όμως ,αν ξέφευγαν από τον τρόπον διατροφής τους ,θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.

Διαφέρει το άριστον από το άριστος–ον.

ΑΧ. ΤΖΑΡΤΖΑΝΟΥ – » Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».

Τα  παραθετικά του επιθέτου αγαθός. Αγαθός -αμείνων-άριστος.

 

Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – »Λεξικόν Ομηρικόν ».

Έδω : τρώγω, [επί ζώων ] τρώγω ,βιβρώσκω ,[μεταφ.] καταναλίσκω ,καταστρέφω,αφανίζω .Εδωδή  : φαγεί, φαγητό, τροφή.

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λεξικόν Λατινο-ελληνικόν ».

edo , edi  , esum , edere  = έδω ,εσθίω, τρώγω .

 

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».

Μάω  >  mando  > manger { τρώγω } . Έδω  > edo { εσθίω }.

 

ΑΡΙΣΤ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της Ελληνικής γλώσσας ».

Από το ‘έδω’ Edestes { εδεστός  },Edestin { εδεστίνη < εδεστός } ,Edestus { εδεστός }.

 

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ » Λεξικόν ».

Εδωδή = βρώμα { < βιβρώσκω } , η τροφή .Εδώδιμος = τρώκτης { < τρώγω }, βρώσιμος.

 

Ι. ΠΟΛΥΔΕΥΚΟΥΣ  – » Ονομαστικόν » , { στ’ ,39 }.

Από τα εδέσματα : έδειν ,έδεσθαι,εδόμενος εδόμεθα, οδόντες ,διότι από αυτό [το έδω ] οι οδόντες ,κατά κάποιον τρόπον είναι »έδοντες». Άβρωτος = νήστις [νηστικός], Αβρωσία = η ασιτία.

 

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ– » Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας ».

Εστιατόριο { < εστία } δεν είναι το ‘εσθιατόριο’ ,διότι  η ‘εστία’ δεν έχει σχέση με το ‘εσθίω‘  { τρώγω } λόγω  διαφορετικής ετυμολογική προέλευσης. Το εστιάζω [= παραθέτω γεύμα ] με το εστιάζω [ =επικεντρώνω ].! Αυτό βεβαίως και σύμφωνα με τα προαναφερόμενα δεν ισχύει ,διότι και το focus { εστίασις φακού } έχει άμεση σχέση με την εστία και μάλιστα με την θέση της  στον οίκον:  ήταν πάντοτε στρογγυλή και στο μέσον της οικίας.

 

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».

Ρήματα  όμοια σχετικά με το »τρώγω » :

1.Εσθίω :  σχετίζεται με τον σίτον ή με το ρήμα »σείω». Νηστεία = νη + εσθίω . 2. Έδω : ποιητικός τύπος του »εσθίω ».  3. Τρώγω :  επί καρπών  και επί σκληρών τροφών [ τραγανών] και τραγημάτων .Εξ ου και »τρωκτικά». 4. Πατέομαι : εσθίω κάτι μαλακό .Πάστη = ζωμός αλεύρων .Πατέω-πατώ = εσθίω .Εκ του πατέω ——-> πάτνη —-> φάτνη [ και »παχνί»].Εκ του πατέω ——> pasta { Lat.& Ital } εξ ου τα αντιδάνεια : πάστα ,παστίτσιο ,πατέ, πατάτα. 5. Έφαγον { < ρ. ΦΗΓ- , ΦΑΓ- ,της Ιεράς  Φηγού { = δρυός, βελανιδιάς } του Διός. »Η γαρ  πρώτη τροφή [των ανθρώπων ]  από δρυών », διότι η θεά Δήμητρα δεν είχε ακόμη διδάξει την σπορά και την καλλιέργεια των σπόρων . » Ιερά φαγήσια » = θρησκευτικά δείπνα , όπου βαλανηφαγούσαν από το Ιερόν δένδρον του Διός. 6. Σιτέομαι : κυριολεκτικώς λαμβάνω τροφήν. 7. Βιβρώσκω : τρώγω ,κατατρώγω [ εξ ου διάβρωσις ].  9.Δειπνώ { < δάπτω } : τρώγω το κυρίως φαγητό της ημέρας. 10.Αριστάω  ή αριστοποιούμαι : λαμβάνω το άριστον = πρωινό φαγητό .Άριστον={ ήρι [=νωρίς] + εσθίω }  άρισθον . 11. Ακρατίζομαι : τρώγω πρωινό φαγητό ,ακράτισμα { = συνήθως τεμάχιον άρτου εμβαπτισμένου εντός ακράτου οίνου. 12. Δορπέω { < δρέπω } : τρώγω το εσπερινό φαγητό. Επιδόρπιον { < επιδορπίζομαι }.

 

 EΣΤΙΑΤΩΡ  – ΔΑΙΤΥΜΩΝ.

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – » Λεξικόν ομοίων και διαφόρων λέξεων ».

Εστιάτωρ { ο υποδοχεύς των καλεσμένων } και δαιτυμών {οι εστιώμενοι, οι καλεσμένοι}.

 

Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Δαιτυμών = ο εστιώμενος ,ο ομοτράπεζος ,ο προσκεκλημένος σε γεύμα ,ο καλεσμένος.

 

ΤΑ ΓΕΥΜΑΤΑ  ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ  ΕΛΛΑΔΑ. 

Πόσα γεύματα να είχαν άραγε οι Έλληνες της Κλασσικής εποχής  ; Διαφέρουν από τους σημερινούς Έλληνες στις ώρες των γευμάτων και στις ποσότητες των φαγητών ; Θα έχετε όλοι ακούσει παραδείγματος χάριν  τις διάφορες ‘υγιεινές προτάσεις ‘των διατροφολόγων περί δυνατού πρωινού  και ελαφρού βραδινού . Έχουν ισχύν αυτά ή όχι ;

J.-J. MAFFRE – » Η ζωή στην Κλασσική Ελλάδα », { σελ. 69 }.

Ακρατισμός : λιτό πρωινό γεύμα ή πρόγευμα. Άριστον : ελαφρύ γεύμα κοντά στο μεσημέρι .Δείπνον : εμπλουτισμένο γεύμα την ώρα του δειλινού.

 

R.FLACELIERE – » Ο δημόσιος και ο ιδιωτικός βίος των Αρχαίων Ελλήνων»,{σελ.206 -207}.

Ακράτισμα  :  λιτό  πρωινό γεύμα  Άριστον : απλό και γρήγορο γεύμα προς το μεσημέρι ή απόγευμα. Εσπέρισμα : ελαφρό [συμπληρωματικό ] εσπερινό γεύμα. Δείπνον : πολυτελές γεύμα ,στο τέλος των εργασιών κι αφού πια έχει νυχτώσει.

 

ΕΚΔ.ΑΘΗΝΩΝ – » Ιστορία του Ελληνικού έθνος » , { σε΄λ.452 }.

Aκράτισμα :  ψωμί κριθαρένιο ή σταρένιο βουτηγμένο σε άκρατον  οίνον ,λίγες ελιές και ξερά σύκα. Άριστον : γεύμα απλό .Δείπνον : πολυτελές γεύμα και πλήρες γεύμα προς το τέλος της ημέρας { όπως οι σημερινοί  Έλληνες ! }.Όψος :  κάθε στερεή τροφή που συνόδευε το ψωμί .

 

Δ.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ – Ε.ΛΑΔΙΑ – » Ομηρικοί ύμνοι »,[29]. ‘Εις ‘Εστίαν’ .

Ειλαπίνη  :  έτσι καλούσαν οι παλαιοί  το λαμπρό και πολυτελές συμπόσιον.


 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ,ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ.

Οι αξίες της … δημοκρατίας .

To  φετινό θέμα της  πάλαι ποτέ  εκθέσεως ιδεών, νυν δε  νεοελληνικής γλώσσας ,ήταν απόσπασμα από ένα βιβλίο του Ν.BOBBIO – »Το μέλλον της  δημοκρατίας ». Σάρωση_20190621Σάρωση_20190621 (2)



Ο N.Bobbio ήταν σπουδαία προσωπικότητα.  Ιταλός φιλόσοφος, πολιτειολόγος ,πολιτικός, δημοσιογράφος,καθηγητής Πανεπιστημίου, ο οποίος αυτοχαρακτηριζόταν και  ως αριστερός φιλελεύθερος [ ; ].Αυτό όμως που  προξενεί αλγεινή εντύπωση  είναι  το γεγονός  ,ότι  όσα αναφέρονται  στο βιβλίο  του  »Το μέλλον της Δημοκρατίας »  για τις αξίες της ‘δημοκρατίας ‘ , πολύ λίγο και επιπολής αντιστοιχούν  στο πολίτευμα και στις αξίες του πολιτεύματος αυτού .Αλλά ,χωρίς υπερβολή  και μετά λόγου γνώσεως , αντιστοιχούν σε άλλα ή μάλλον σε άλλο πολίτευμα. Θα μπορούσε ,δηλαδή, κάλλιστα να ονομαστεί » Το μέλλον  της Ολιγαρχίας »,διότι  πρόκειται για κάποια παραλλαγή του ολιγαρχικού πολιτεύματος παρά του αληθώς  δημοκρατικού.

Όμως  η ποιότητα  και η αξιοπιστία ενός βιβλίου ,όπως και πολλών άλλων πραγμάτων, εξαρτάται από την  αλήθεια του. Διότι  ‘‘η αλήθεια είναι πάντα επαναστατική » και » είναι το πρώτο απ’όλα τα αγαθά και στους θεούς και στους ανθρώπους ».

ΣΤΟΒΑΙΟΥ  –  »  Ανθολόγιον », [‘Α’ ] , περί αρετής .

[95]. ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Νόμοι », { Ε΄ – 730 c }.

To πρώτιστο από όλα τα αγαθά και στους θεούς και στους ανθρώπους είναι η αλήθειαΕκείνος που θα ήθελε να γίνει μακάριος και ευδαίμων πρέπει να μετέχει σε αυτήν  { την αλήθεια } ευθύς εξ αρχής , για να ζήσει  ως  αληθινός άνθρωπος όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια.Διότι αυτός είναι ο αξιόπιστος. Αναξιόπιστος είναι όποιος αγαπά εκουσίως το ψεύδος και ανόητος όποιος αγαπά το ψεύδος ακουσίως .Κανένα όμως από αυτά τα δύο δεν είναι αξιοζήλευτο.Διότι και ο αναξιόπιστος και ο αμαθής δεν έχουν φίλους. 

 

ΑΛΗΘΙΝΗ  ή  ΣΥΓΧΡΟΝΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  ;

Όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα  συμβαίνουν , διότι η  σύγχυση  καλά κρατεί  ανάμεσα  στο μοντέρνο και τελευταίο εξελικτικά πολίτευμα της πραγματικής Δημοκρατίας  και της κατ’ ευφημισμόν σύγχρονης δημοκρατίας ,κατ’ ουσίαν δε ολιγαρχίας του πλούτου.

Τι είναι αυτό όμως που διαχωρίζει ριζικά το ένα από το άλλο πολίτευμα ; Ποία δηλαδή είναι η ειδοποιός διαφορά τους  ; Τα ιδανικά { μη βία, ανοχή ,αδελφότητας κτλ. } ,η ελευθερία λόγου , οι εκλογές των αρχόντων δια ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια ή το κοινοβούλιο των αντιπροσώπων ;

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ Δημοκρατίας και Ολιγαρχίας είναι οι ΚΛΗΡΩΤΕΣ  αρχές  { ΔΙΑ ΚΛΗΡΟΥ , με κλήρωση  = ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ] και όχι οι ΑΙΡΕΤΕΣ { εκλογή αντιπροσώπων δια ψήφου,  με μυστική ψηφοφορία = ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ }. Διότι η δημοκρατία δεν έχει αντι-προσώπους ,αλλά ελεύθερα  και υπεύθυνα πρόσωπα ,ενώ η Ολιγαρχία έχει υποχρεωτικά αντιπροσώπους  και κόμματα .Κι αυτό διότι στην ολιγαρχία -επειδή δεν είμαστε όλοι ίσοι – ψάχνουμε και επιλέγουμε τους λίγους και αρίστους …για να μας εκπροσωπήσουν  δια της λα’ι’ικής  εντολής μάλιστα ! Στην δημοκρατία  όμως ,επειδή είμαστε ίσοι { διότι  εκ φύσεως  διαθέτουμε »ΔΊΚΗΝ ΤΕ  ΚΑΙ  ΑΙΔΩ »},  ούτε καλλίτερος  υπάρχει  ούτε άριστος να μας εκπροσωπήσει . Γι’  αυτόν τον λόγο   εφαρμόζεται η κλήρωση , με κάποιες προϋποθέσεις ασφαλώς . Στην πραγματική  μάλιστα δημοκρατία του Περικλέους  ήταν αδιανόητο  ένας ελεύθερος  Αθηναίος πολίτης  να μην αποφασίζει ο ίδιος για τα συμφέροντα του ιδίου , της οικογένειάς  του και της πόλης του  ,αλλά να στέλνει ‘ αντιπροσώπους ‘ στην  εκκλησία του δήμου { σημερινή Βουλή } .

Στην  πραγματική Δημοκρατία των Αθηνών ,τον χρυσό αιώνα του Περικλή ,το 99,87 % των αρχόντων  ήταν ΚΛΗΡΩΤΟΙ  και μόνον το 0,13 % ΑΙΡΕΤΟΙ { δια ψήφου }. Σήμερα  πόσοι άρχοντες είναι ΚΛΗΡΩΤΟΙ [ με κλήρωση } ,ώστε να χαρακτηριστεί αυτό το πολίτευμα ως ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ;  Δώστε την απάντηση μόνες  και μόνοι σας.

Jean – Léon Gérôme – » Truth  coming out of her well »,{ 1896 }.

bandicam 2019-08-09 16-34-57-974



 

Ανάλυση  και σχόλια στο κείμενο :

Ας εξετάσουμε ετυμολογικά μερικές λέξεις κλειδιά ,που θα μας βοηθήσουν στην ανάλυση και  στην κατανόηση του κειμένου. Πρώτη απ’όλες η λέξη αξία.

Η ΑΞΙΑ.

Αξίες { < άξω  < άγω  }  είναι αυτές που θα μας οδηγήσουν κάπου , εκεί που προσδοκούμε ότι θα αξίζει. Ως αξία μπορεί να οριστεί οποιοδήποτε αντικείμενο ικανοποιεί μια ανάγκη ή μια επιθυμία και καθορίζει την στάση ενός ατόμου στην κοινωνία .Η εγκυρότητα μιας  αξίας εξαρτάται και  από το υποκείμενο και από  το πολιτιστικό επίπεδο ενός λαού ,διότι είναι σχέση αλληλεπίδρασης . Διαφέρουν δε οι αντικειμενικές αξίες [ π.χ. στην οικονομία ή στην επιστήμη  ] από τις υποκειμενικές αξίες [ π.χ. στην φιλοσοφία , στην αισθητική ή στην θρησκεία }.Κάθε αξία πάντως  αποτελεί το ιδανικό μέτρο κρίσεως όλων  των ανθρωπίνων δημιουργημάτων του πολιτισμού μας.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

Άγω [ οδηγώ ] : κυρίως επί προσώπων  {π.χ. μεταγωγικόν όχημα }. Επί δε αψύχων πραγμάτων  χρησιμοποιείται το φέρω  { π.χ μεταφορική εταιρεία } . Άγειν και φέρειν = απάγω από κάποια χώρα την λεία { ό,τι είναι κινητόν }.Άλλοτε σημαίνει το λεηλατείν { agere et ferre }.

 

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

Άξιος -α -ον  { <  Άγω IV  } =   ζυγίζω , αυτός που έχει  ίση [ όμοια ] αξία [ τιμή ] , αυτός που έχει τόσο βάρος [ αξία ] όσο…

 

I}.<<Χρειάζεται μια απάντηση στο βασικό ερώτημα που άκουσα να επαναλαμβάνεται συχνά, κυρίως από τους νέους οι οποίοι τόσο εύκολα αυταπατώνται κι εξίσου εύκολα απογοητεύονται  >>..

Μήπως  οι νέοι  εύκολα  γοητεύονται  από  κάποιον  γητευτής  , κάποιον  γόη  που  τους  μαγεύει , και   γι’ αυτό  εύκολα  εξαπατώνται  και  ορθώς  απογοητεύονται ; Διότι οι νέοι μας   βιώνοντας  την υποκριτική στάση και την απατηλή  γοητεία των αντιπροσώπων { δηλαδή του ολιγαρχικού πολιτικού συστήματος, το οποίο βαφτίζεται αυθαιρέτως  δημοκρατία } οδηγούνται  οριστικά και αμετάκλητα  ,συν τοις  άλλοις, στην πολιτική  αλλοτρίωσή τους . Διότι η συμμετοχή τους περιορίζεται στον ρόλο του απλού θεατή.Και όλοι ξέρουν ,ότι είναι άλλο πράγμα να παίζεις μπάλα και άλλο να παρακολουθείς αγώνα στην τηλεόραση.

Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Αλλότριος :  ξένος ,όχι δικός μου. Aλλοτρίωση  : αλλαγή, μεταβολή, αποξένωση  //  η μεταβίβαση της κυριότητας σε άλλον ,η εκποίηση ,η πώληση. 

Ο όρος αλλοτρίωση  αρχικά χρησιμοποιήθηκε από τον Χέγγελ  και έπειτα από τον Μάρξ  και τον Φρόυντ. Όπως  δε έλεγε  ο Τσε  Γκεβάρα : »Η τελική και η πιο σημαντική επαναστατική φιλοδοξία είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από την αποξένωσή του ». H αλλοτρίωση είναι πολύ σημαντική στην μαρξιστική ιδεολογία ,διότι αυτή αποτελεί την βάση της ψευδούς συνειδήσεως. Και πράγματι ψευδής συνείδηση είναι όταν κάποιος πιστεύει ότι ζει σε δημοκρατικό πολίτευμα ,ενώ ζει σε ολιγαρχικό.

ΚΩΝ.ΤΣΑΤΣΟΥ  – » Αφορισμοί και διαλογισμοί  », Αφορισμοί  { Ε΄, IV ,1 & 10 }

1. Η δημοκρατία ,,το πολίτευμα του μέτρου  ,δεν ζει παρά έξω από το κλίμα της βίας. Ούτε και επιβάλλεται δια της βίας. . . 10. Πουθενά  δεν πραγματοποιήθηκε η καθαρή μορφή της δημοκρατίας .Πάντα πραγματοποιήθηκε μια ‘σχετική’ δημοκρατία ,νοθευμένη από ολιγαρχικά ή μοναρχικά στοιχεία . Απομένει ένα παράλλαγμα της δημοκρατίας ,που μοιάζει με την αληθινή δημοκρατία ,όσο το σκιάχτρο του χωραφιού με έναν αληθινό άνθρωπο.

 

ΑΥΤΑΠΑΤΗ  ή  ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ  ;

Είναι δυνατόν όλοι οι νέοι μας να  αυταπατώνται ; Μάλλον αδύνατον να ισχύει αυτή η γενίκευση. Κάποιοι νέοι μπορεί ,όλοι όχι. Διότι η λέξη  αυταπάτη, νεώτερο μεταφραστικό δάνειο, δηλώνει μια  παθολογική κατάσταση  διανοητικής διαταραχής [ όπως την  δημιουργία ψευδούς συνειδήσεως  { false consciousness  } ή  τον σχηματισμό  ψευδούς πεποιθήσεως , χωρίς το ανάλογο εξωτερικό ερέθισμα  { delusion }  ] η οποία επιβεβαιώνει μάλλον την εξαίρεση παρά τον  κανόνα. Συνεπώς , οι νέοι μας  μάλλον εξαπατώνται ή εξαπατούν τον εαυτόν τους  παρά αυταπατώνται. Τέλος , η αυτοαπάτη  στην Πλατωνική φιλοσοφία δηλώνει την ιδέα της απάτης ,διότι »αυτό » = η ιδέα { π.χ. αυτοάνθρωπος = η  αφηρημένη  ιδέα του ανθρώπου }.

A.Π.Θ { Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ». 

Aυταπάτη <  self-deception .

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Αυταπάτη  και  Αυταπατώμαι.

 

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ – » Ολυνθιακός », { Γ’ – 19 }.

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να εξαπατάς τον εαυτό σου { εξαπατήσαι εαυτόν } .Διότι ο καθένας φαντάζεται ως αληθινό ,ό,τι επιθυμεί  { προβολή επιθυμιών }.

 

ΙΩ. ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ  – » Ομηρικόν  Λεξικόν ».

Άτη και άτη  { < αάω }.

 

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

Άτη και άτη   {  < Αυάτα  <  *αFατα  > αάτη <  αάω  }

 

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».

Ατέω > ο ατέων : ο δαιμονιών { δαιμονισμένος ,δαιμονόπληκτος} ,θεόληπτος, παράφορος ,έξω φρενών . άτη [ αυάτα ] = σύγχυσις φρενών .

 

Γ.ΤΣΑΓΚΡΙΝΟΥ / ΕΥ.ΜΠΕΞΗ – » Ησιόδου  Θεογονία  »,{  στ. 226-232}.

Tα τέκνα της Έριδος : Πόνος – Λήθη -Λιμός  -Άλγεα -Υσμίνες -Μάχες – Φόνοι -Ανδροστασίες  -Νείκεα – Ψευδείς λόγοι – Αμφιλογίες  – Δυσνομία- ΑΤΗ – Όρκος.

 

Γ .ΦΑΡΑΝΤΟΥ  – » Η θεωρία της Απάτης  και το πρόβλημα της Ιδεολογίας ».

Η απάτη αφορά την αλλοτρίωση και την είσοδό της μέσα στο παρόν του ανθρώπου…Σε μια [ πραγματική ] δημοκρατία ,όπου όλοι οι άνθρωποι θα είναι ίσοι , χωρίς δουλεία ,όπου θα υφίσταται ισότητα κτήσεως ,παιδείας και συλλογική εξουσία ,η απάτη θα χάσει τον κοινωνικό της χαρακτήρα  και θα αποβεί υπόθεση της ιδιωτείας [ βλακείας ].

 

ΓΟΗΤΕΥΣΗ  και  ΑΠΟ-ΓΟΗΤΕΥΣΗ .

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Ετυμολογικό  Λεξικό της νέας Ελληνικής  γλώσσας ».

Γόης  { < γοάω-ώ  < * γοFάω   = κραυγάζω από πόνο  }. Απογοητεύω  : λόγ. { 1887 }, μεταφρ. δάνειο από γαλλ. desenschanter .

Γοάω και  βοάω. 

Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ / Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ – » Το δίγαμμα F ».

Βοή { < *βοFή } =  Γοή  { < *γοFάω }. Διότι το [ β] μετατρέπεται και σε [ γ ] λόγω της  προφοράς των επί μέρους  διαλέκτων  { * βλ. λεξ. Ι.Σταματάκου ,στο τέλος  }.

 

ΤΑ ΗΘΗ ΤΩΝ  ΝΕΩΝ.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ρητορική », { 1388 b -1389 b }.

Τα  ήθη { χαρακτήρες } των ανθρώπων εξετάζονται  κατά τα πάθη τους , τις έξεις , τις ηλικίες και την τύχη . Πάθη  = οργή – επιθυμία και τα παρόμοια .Έξεις =αρετές – κακίες Ηλικίες = νεότητα – ωριμότητα- γήρας . Τύχη = ευτυχία -δυστυχία { ευγένεια ,πλούτος ,δύναμη  και τα αντίθετα }.

Σάρωση_20190721 (2)

Εξαπατώνται εύκολα  ή  οι εύπιστοι { ευκολόπιστοι } ή οι  νέοι ,οι οποίοι  δεν έχουν ακόμη εξαπατηθεί πολλές φορές ,λόγω του νεαρού της ηλικίας .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ρητορική », { 1388 b -1389 b }.

Γιατί οι  νέοι εξαπατώνται εύκολα { ευεξεπάτητοι } ;  Διότι ελπίζουν εύκολα.!

 

II }.<<  Αφού η δημοκρατία είναι κατά κύριο λόγο ένα σύνολο διαδικαστικών κανόνων, πώς μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να βασιζόμαστε στους «ενεργούς πολίτες»; Για να έχουμε ενεργούς πολίτες,δεν χρειάζονται άραγε και ιδανικά; Και βέβαια χρειάζονται τα ιδανικά>>.

ΚΑΝΟΝΑΣ ή ΝΟΜΟΣ ;

Η δημοκρατία δεν είναι σύνολο ΄διαδικαστικών κανόνων’  αλλά είναι πολίτευμα και έχει Νόμους . Διαφέρει δε ο νόμος από τον κανόνα.  Νόμος   είναι μία ποσοτική ή ποιοτική σχέση  ,που ισχύει άνευ εξαιρέσεων .Όταν υπάρχουν εξαιρέσεις καλείται κανόνας { εξ ου και το » η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα » }. Και οι γραπτοί νόμοι ,βεβαίως, αποτελούν  θεμέλιο της δημοκρατίας.

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ – » Ικέτιδες », { στ.429 -435 }.

Οι γραπτοί  νόμοι κάνουν τον φτωχό και τον πλούσιο να στέκουν πάντοτε ίσοι.

ΑΝΔΟΚΙΔΟΥ – » Περί των μυστηρίων », { 87 }.

ΑΡΘΡΟ  [4] :Απαγορεύεται  απολύτως  σε κάθε περίπτωση και περί ουδενός η χρήση από τις αρχές αγράφων νόμων.

 

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ , ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ.

Δίκη    >  δια-δίκη   >   δια-δικασία    >  δια-δικαστικός .

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

Η δίκη.

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Συναγωγή λέξεων αθησαυρίστων »

Η διαδίκη = δικαστική απόφαση.

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Η διαδικασία { < διαδικάζω } : 1.{ Αττ. δίκ. } η διεξαγωγή δίκης προς αναγνώριση κάποιου δικαιώματος ή προς απαλλαγή από κάποια υποχρέωση του δημοσίου δικαίου ,προσαναφερομένου του είδους της δίκης.

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Συναγωγή νέων λέξεων ».

Διαδικαστικός : α]. πράξεις β]. ζήτημα γ].δίκαιον δ]. επεισόδια ε]. έξοδα.  – Συνήθως τώρα έτσι λέγονται τα  δικαστικά έξοδα .

 

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ». 

Διαδικαστικός  < procedural .

ONLINE ETYMOLOGY  DICTIONARY 

Procedural { 1876 } < procedure .bandicam 2019-07-25 16-59-40-968bandicam 2019-07-23 23-19-52-416

 

ΙΣ.ΜΑΣΤΡΟΜΙΧΑΛΑΚΗ – » Γαλλο-Ελληνικό  & Ελληνο-Γαλλικό λεξικό ».

Procedural  < procedure  = {διαδικασία ,δικογραφία }.

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – »  Λεξικόν  Λατινο-ελληνικόν   ».

Cedo = χωρώ. Pro-cedo =προ-χωρώ.

 

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Αρχιγένεθλος Ελληνική γλώσσα ».

Cesso = cedo < κεκάνδοντο [αορ.β’]  <  χάζομαι .

 

Ι. ΖΩΝΑΡΑ – »  Λεξικόν  ‘.

Χάζω   {  από το μονοσύλλαβο ρήμα  χώ  = χωρώ  } : υποχωρώ , αναχωρώ.

 

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».

Χάζομαι [Μεσ.] = 1. υποχωρώ , αποσύρομαι ,οπισθοχωρώ ,υπείκω ,ενδίδω  2. Χάζομαι χωρέω + γεν. = υποχωρώ ,αποσύρομαι από κάπου.

 

Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ  – » Ομηρικόν Λεξικόν ».

Από   ρ. *[ ΧΑ ]  :  Χάζομαι , Χαίνω ή  Χάσκω.

Σάρωση_20190801

Ενεργοί  και ….Ενεργημένοι πολίτες.

» Πολίτη ονομάζουμε αυτόν που συμμετέχει στις αποφάσεις { κρίσεις } και συμμετέχει στην εξουσία {αρχές} »- Aριστοτέλης.

»Πολίτης  δ’ ἁπλῶς οὐδενὶ τῶν ἄλλων ὁρίζεται μᾶλλον ἢ τῷ μετέχειν κρίσεως καὶ ἀρχῆς. {= αόριστος αρχή }». Δηλ. » Πολίτης με την πιο ακριβή σημασία του όρου είναι εκείνος που έχει το δικαίωμα να γίνεται δικαστής ή άρχοντας .Αόριστος αρχή : με αυτή τη λέξη  δηλώνονται και οι δυο εξουσίες  : η ιδιότητα του δικαστή και η ιδιότητα του μέλους της εκκλησίας του δήμου‘ – Αριστοτέλους »Πολιτικά» , [1275a ,20-30 ].Το  αντίθετο του πολίτη είναι ο ιδιώτης  , δηλαδή ο άχρηστος  για τον δήμο { για τους πολίτες }. Η φράση » συμμετοχική  δημοκρατία » , όπως και η φράση  »ενεργός πολίτης » δηλώνουν  πλεονασμό ,αν όχι ανοησία. Στην πρώτη ,διότι εάν δεν υπάρχει συμμετοχή στην δημοκρατία  ,παύει να είναι δημοκρατία Και στην δεύτερη ,διότι ο πολίτης που  συμμετέχει στα κοινά  {δηλ.  κρίσεως και αρχής } είναι  ενεργός. Όμως , αυτή η έκφραση αοριστολογίας ή ανοησίας  θολώνει τα νερά .Διότι πράγματι η προτροπή για συμμετοχή στα κοινά είναι επιθυμητή ,εάν η προτροπή αυτή καθιστά σαφές ,ότι η συμμετοχή αυτή στοχεύει στην πραγμάτωση της έννοιας του πολίτη , δηλαδή οι πολίτες να συναποφασίζουν με ΨΗΦΟ  όλοι στην Εκκλησία του Δήμου  και στην Ηλιαία  για τις υποθέσεις της πόλεως { μετέχουν κρίσεως }  και να συνάρχουν με ΚΛΗΡΩΣΗ  { μετέχουν αρχής }.Τότε  μόνον  το πολίτευμα μπορεί να ονομαστεί δημοκρατικό , με δημοκρατικούς πολίτες βέβαια  και όχι …ενεργούς. Εάν δεν συντρέχουν οι παραπάνω λόγοι μπορούμε κάλλιστα να μιλάμε  όχι για ενεργούς , αλλά  για ..’ενεργημένους’ πολίτες ,οι οποίοι ενεργούνται καθημερινώς  αποσυρόμενοι  στα ενδότερα του οίκου τους  εξυπηρετώντας ανακουφισμένοι την ανάγκη τους  ,νομίζοντας  μάλιστα ότι  είναι δημιουργική ενέργεια .!

Πολίτης  και  Ιδιώτης.

ΘΟΥΚΙΔΙΔΟΥ  – » Ιστορίαι », { Β’- 40 }.

Πολίτης , αυτός που συμμετέχει στα κοινά . Ιδιώτης { Idiot } ,αυτός που δεν συμμετέχει στα κοινά, ο άχρηστος { αχρείος }. Εξ ου και η ιδιωτεία  ,η πλήρης διανοητική ανεπάρκεια , η ηλιθιότητα,  η βλακεία. Απράγμων = αυτός που δεν κατέχει πράγμα γι’ αυτό δεν συμμετέχει  και απέχει από τα κοινά , ο φιλήσυχος πολίτης.

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Ιδιώτης { < ίδιος } : 1 . πολίτης [ως άτομον ] εν αντιθέσει προς την πόλη,την πολιτεία, το κράτος και  προς τα γένος ,φατρία 2.[νεωτ.] αυτός που διάγει ,ζει ιδιωτικό βίο ,αντίθετα από αυτόν που κατέχει δημόσια θέση ή που συμμετέχει στα πράγματα της πόλεως {τα κοινά }.

 

Γ. ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ – » Πολίτης και πόλις », { οπισθόφυλλο }.

Η πολιτειότης { = η ιδιότητα του πολίτη  } δεν είναι μία αλλά πολλές ,όσες και οι εκδηλώσεις της ελευθερίας  ,που αποτελεί το συστατικό της υπόβαθρο. ..Η πλήρης πολιτειότης ορίζει τον πολίτη της δημοκρατίας που απολαμβάνει συσσωρευτικά την ατομική ,κοινωνική και πολιτική ελευθερία ή αυτονομία… Ο πολίτης της  νεωτερικότητος  είναι ατελής πολίτης ,υπήκοος του κράτους ,όχι όμως πολίτης της πολιτείας.

Σάρωση_20190813 (4)

Τα  Ιδανικά .

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».

Ιδέα { < ιδείν  < ορώ } :1. μορφή  2. το φαινόμενον ,η όψη ή η ομοιότητα κάποιου  πράγματος κατ’ αντίθεση προς την πραγματικότητα αυτού  3.είδος ,τρόπος }. Ιδανικός { <  ιδείν , ιδέα } : ο υπάρχων μόνον κατά ιδέαν ,ιδεώδης. Ιδανός { < ιδείν  } : ωραίος ,επίχαρις ,κομψός.

 

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Λεξικόν ».

Η ιδέα ,η ιδανή ,το ιδανόν.

 

ΤΙΜΑΙΟΥ ΛΟΚΡΟΥ – » Περί ψυχής κόσμου και φύσεως », { 97 d }.

Ο ιδανικός κόσμος  – ο α‘ί’διος  { <  αεί +ίδιος  =  πάντα  ίδιος , χωρίς αρχή και τέλος ,αιώνιος }  και ο αιών { < αεί }.

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Iδανικός -η-ον { <  ιδείν -ιδέα } : 1. αυτός που  υπάρχει μόνον κατ’ ιδέαν ,αυτός που συλλαμβάνεται δια της διανοίας ,ιδεώδης  .

 

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Ετυμολογικό  Λεξικό της νέας Ελληνικής  γλώσσας ».

Iδανικός { <  ιδανός  [< ιδείν < είδον < οράω-ώ  ]= ωραίος , κομψός  + -ικός } = αυτός που υπάρχει ΜΟΝΟΝ ως ιδέα .

 

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».

 

ΧΡ.ΡΩΜΑ – » Λεξικό αναπτυγμένων εννοιών »

Iδανικό : o ύψιστος σκοπός προς τον οποίο τείνει ο άνθρωπος .Όλοι έχουν ανάγκη ιδανικών , επειδή όμως  τα ιδανικά αποτελούν πρότυπα ζωής και δημιουργίας ,πρέπει να είναι σύμφωνα με την ηθική και τον ορθό λόγο.


Σύμφωνα με τα παραπάνω ,όλα τα »ιδανικά» θα πρέπει να ελεγχθούν, εάν είναι σύμφωνα με την ηθική και τον ορθό λόγο. Διότι ενίοτε συμβαίνει και το αντίθετο.

Ας εξετάσουμε λοιπόν  τα ιδανικά  ,που προτείνει ο συγγραφέας στο κείμενο του.

1. << Πρώτο μεταξύ όλων συναντάμε μέσα από αιώνες αμείλικτων θρησκευτικών πολέμων το ιδανικό της ανοχής. Αν σήμερα απειλείται η ειρήνη στον κόσμο, η απειλή προέρχεται για άλλη μια φορά από τον φανατισμό, δηλαδή από την τυφλή πίστη στη δική μας αλήθεια και ότι αυτή μπορεί να επιβληθεί με τη βία >>.

Οι θρησκείες και ιδιαίτερα  η τυφλή προσκόλληση των πιστών σε δογματικές  πεποιθήσεις σίγουρα έχουν αιματοκυλήσει τον κόσμο. Στην αρχαία Ελλάδα όμως δεν υπήρξαν θρησκευτικοί πόλεμοι, διότι απλούστατα δεν υπήρχαν ούτε ιερά βιβλία ούτε θρησκευτικά δόγματα που να τροφοδοτούν την θρησκόληπτο δογματισμό αντάμα με τον τυφλό  φανατισμό και να πυροδοτούν την βία.

ΕΚΔ.ΑΘΗΝΩΝ -» Ιστορία του Ελληνικού έθνους », , { Β’,σελ.86 }.

Στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε ποτέ επίσημο ιερατείο…Στις ελληνικές πόλεις τις συνήθεις ιεροπραξίες για τους Θεούς εκτελούσαν πολίτες που εκλέγονταν { σ.σ. ΜΕ ΚΛΗΡΟ } συνήθως για ένα χρόνο ,ως ιερείς.Δεν ήταν »σκεύη εκλογής του Θεού » ,αλλά μόνον ευηπόληπτα μέλη της κοινωνίας ,που ασκούσαν ερασιτεχνικά τα ιερατικά καθήκοντα { σ.σ. δηλ.δεν υπήρχαν επαγγελματίες ιερείς }….Τόσο το Δελφικό μαντείο με το πεπειραμένο ιερατείο,όσο και οι πόλεις ,που το συμβουλεύονταν ,αντιμετώπιζαν με ανεκτικότητα την εισαγωγή ξένων λατρειών .Η μισαλλοδοξία άλλωστε δεν έχει θέση στις θρησκείες που τιμούν πολλούς Θεούς ,ενώ είναι πολύ συνηθισμένη στις μονοθε’ι’στικές.

Επίσης υπάρχουν και άλλοι παράγοντες [ κυρίως οικονομικοί ] που συντελούν στην έκρηξη ενός πολέμου.  Άλλωστε πάνω στην βάση χτίζεται πάντα το εποικοδόμημα. Τέλος η περίφημη ανοχή έχει και αυτή τα άκρα και το μέσον ,που την ορίζουν. Διότι  και η παντελής έλλειψη  ανοχής όπως  και η υπερανεκτικότητα είναι άκρα. Η μεσότητα της καρτερίας  { η ικανότητα  κάποιου να υποφέρει τους πόνους  στην περίπτωση που θα ήταν προς όφελός του } ορίζεται από τα άκρα της  τρυφερότητας {= μαλθακότητας :  όταν δεν μπορεί να υποφέρει καμμία λύπη ,ούτε εάν ήταν για το όφελός του } και της κακοπάθειας { όταν υποφέρει αδιακρίτως όλους τους πόνους}- Αριστοτέλης ,’Ηθικά Ευδήμεια ‘, { 1221 a }.  Άρα η ανοχή ,όπως  και η ανακωχή  έχει τα όριά της . Είναι λοιπόν σημαντικό το πού ,το πότε , το πόσο ,το πώς ,το γιατί  όπως  και το αν πρέπει να εκδηλωθεί η ανοχή.

Διότι ανοχή και ανακωχή { ή ανοκωχή } δεν διαφέρουν.

 

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Ετυμολογικό  Λεξικό της νέας Ελληνικής  γλώσσας ».

Ανοχή   < ανέχομαι : παύση εχθροπραξιών ,αναχαίτηση -διακοπή,ανάσχεση,συγκρότηση.

 

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».

Ανοχή ( < ανέχω) : αναχαίτιση, σταμάτημα, κατάπαυση του πυρός {ιδ. για εχθροπραξίες }, ανακωχή.

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

6. [μτγν.] το ανέχεσθαι : το να υπομένει κάποιος κάτι, η επιείκια ,η μακροθυμία  //  η συγκατάβαση , η εξ ασθενούς βουλήσεως  έλλειψις  της πρέπουσας επιβολής { π.χ. ανοχή της τυραννίας ,της κλεψιάς ,της ύβρεως  κτλ.}.

 

ΠΑΠΥΡΟΥ – » Λεξικό της Ελληνικής γλώσσας ».

Aνοχή { =  [γαλλ.] tolérance  <  [λατ.] tolero ={ τλάω ,φέρω, ανέχομαι, υπομένω } <  τλάω  {= ανέχομαι ,υπομένω, τλήμων }.  Tolerance = η ανοχή στα  ξένα θρησκεύματα.

 

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ». 

Ανοχή = ανεκτικότητα.

 

Ο ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ.

Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  -» Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσα ».

Φανατικός  < fanaticus  { 1871} ,φανατικά {1864}, φανατισμός [1838 ].

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Συναγωγή νέων λέξεων ».

Φανητιασμός    < fanatisme {= φανατισμός }  η λέξις  βρίσκεται στο λεξικόν του Αθ. Σακελλαρίου ,αλλά με άλλη σημασία .Η λέξις κατακρίθηκε ορθώς στον  »Λόγιο Ερμή ». Γι’ αυτό πρέπει να αποδοκιμαστεί. Ακόμη οι  λέξεις  φανατίζω ,φανατικός ,φανατισμός είναι κυριολεκτικώς ξένες.

 

ΑΘ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Φανητιάω  { εφετικόν  [= ρήμα που δηλώνει σφοδρή επιθυμία ]  του φαίνομαι } = επιθυμώ να κάνω κάτι για να  φαίνεται ή θέλω να δείξω τον εαυτόν μου..  Φανητίζω =φανερώνω. Φανητία = η φανέρωσις.

AΝΘ. ΓΑΖΗ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Φανή { < φαίνω } = φανός , λαμπάδα  την οποία κρατούσαν οι πιστοί κατά τις ιερές τελετές. »Φαναί ‘‘ = Τα ιερά έργα του Βάκχου τελούμενα υπό το φως των λαμπάδων.

 

Ν.Π. ΑΝΔΡΙΩΤΗ – ‘ Ετυμολογικό λεξικό της κοινής Νεοελληνικής ».

Φανατικός { < fanaticus < fanum = ιερό } = αυτός που συχνάζει στο ιερό }.

 

ΑΝΝΗΣ  ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – » Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».

Fanatiquefanum  < φαίνω ,φανώ.

 

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – »  Λεξικόν  Λατινο-ελληνικόν   ».

Fanaticus-i = ιερέας της Κυβέλης , Ενυούς ή  Ίσιδος   //  όπως  θεομανής .

 

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λεξικό Λατινο-Ελληνικόν ».

Fanaticus,a,um { πρβλ. fanum } : 1. ιερομανής ,θεομανής ,θεόληπτος 2. μανιακός,μανιώδης ‘ από αυτό η λέξη της καθομιλουμένης  φ α ν α τ ι κ ό ς.

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Φανατισμός { < fanum : ιερόν } – Φανατικός -η-ον :

 

2. << Έπειτα έρχεται το ιδανικό της μη βίας. Ποτέ μου δεν ξεχνώ τη διδαχή του Καρλ Πόπερ, σύμφωνα με την οποία αυτό που ουσιαστικά διακρίνει μια δημοκρατική εξουσία από μια μη δημοκρατική είναι πως μονάχα στην πρώτη οι πολίτες μπορούν να ξεφορτωθούν τους κυβερνώντες χωρίς αιματοχυσίες >> .

Στο αληθώς δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηνών οι πολίτες δεν χρειάζονται να ξεφορτωθούν τους κυβερνώντες ,διότι οι  κυβερνώντες  είναι δια ΚΛΗΡΟΥ   και με βραχύβια εξουσία { ~36 ημ.}.Αντιθέτως στις ολιγαρχίες για να ξεφορτωθούν οι κυβερνώμενοι τους κυβερνώντες  , οι οποίοι δια ΨΗΦΟΥ  έχουν κληθεί να  κυβερνήσουν  για μακρύ χρονικό διάστημα { ~ 4 χρ.} πολλάκις καταφεύγουν στην βία { εμφύλιες συγκρούσεις } λόγω κακίας των αρχόντων. Άρα ο Πόπερ δεν έχει κατά νου την Αθηνα’ι’κή δημοκρατία ,αλλά κάποια άλλη ,κατ’ ευφημισμόν, δημοκρατία.

Η ΒΙΑ.

Τι είναι η βία ; Το απόλυτον κακόν ή  το αναγκαίον  κακόν ; Η βία που ασκεί ένας ληστής σε  ένα θύμα του  είναι ιδίας ποιότητος με αυτήν που ασκεί ο διασώστης ,που με το ζόρι  σώζει από την απόπειρα αυτοκτονίας έναν απελπισμένον  ;  Υπάρχει καλή και κακή βία ;  Ποία η σχέση της βίας με την ισχύ , την δύναμη  ή την αλκή  ;

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».

Ισχύς  { < ις + σχείν } = σωματική δύναμις . [ F ]ίς = μυ’ι’κή δύναμις .Βίη = βία ,ισχύς. Εξασκώ βία πάνω σε κάποιον ,κυριολεκτικώς σημαίνει επιβάλλομαι δια της  [F]ισχύος μου .Αλκή = ψυχική δύναμις .

 

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Αρχιγένεθλος Ελληνική γλώσσα ».

Viril = ανδρικός ,γενναίος. Virit’e =ρώμη.

 

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πρωταγόρας »,   [535 a }.

Διαφέρει η ισχύς  από την δύναμιν.

 

ΟΜΗΡΟΥ  – » Ιλιάς », { Γ’ ,στ.43-45 }.

» βίη φρεσί » = δύναμη στις φρένες .  Αλκή = ψυχική δύναμη.

 

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».

Βία / Βίη : 1. σωματική ισχύς, ρώμη ,δύναμις .

 

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Bία /  βίη .

 

ΘΕΟΓΝΗ – ΄΄ Ελεγείες », {στ. 833-836 ].

Βία [ δύναμη ] – κέρδεα δειλά [ άδικα κέδη ] – ύβρις [ αλαζονεία ].

 

AΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » Ρητορική » , { 1369 a }.

» όλα  όσα πράττουν οι άνθρωποι κατ’ ανάγκη  τα πράττουν  για επτά  αιτίες ».

Σάρωση_20190726 (2)

AΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » Ρητορική » , { 1370 a }.

 Ηδύ [ ευχάριστον ] το κατά φύσιν  και το μη βίαιον.

Διότι η βία είναι κάτι παρά φύσιν [ αντίθετον προς την φύσιν ] .

Το αναγκαίον .

AΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετά τα Φυσικά », { Δ’ , 5.}

» παν γαρ αναγκαίον πράγμα ανιαρόν έφυ »=διότι  κάθε τι  που γίνεται από ανάγκη  είναι εκ φύσεως  ανιαρόν { προξενεί  λύπη }.

Αναγκαίον λέγεται αυτό χωρίς το οποίο δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ζωή ..Ακόμη καλείται αναγκαίον το βίαιο και η βία ‘…γι’ αυτό το αναγκαίο είναι και λυπηρό … και  η βία είναι ένα είδος ανάγκης .Και η ανάγκη ορθώς θεωρείται ως κάτι το αναπόδραστο [αμετάπειστο].

bandicam 2019-07-30 16-24-51-740

ΣΙΜΩΝΙΔΟΥ – » Αποσπάσματα », { 542 }.

Ανάγκη .

 

ΑΙΣΧΥΛΟΥ – »Προμηθεύς  δεσμώτης », { στ.511 -516 }.

Την ανάγκη κυβερνούν οι Μοίρες και οι Ερινύες.

 

Κ.ΒΑΡΝΑΛΗ – » Το Φως που καίει ».

Ανάγκη και  οργή ,οι γονείς του οδηγητή.

 

Δικαιολογείται η βία στο δημοκρατικό πολίτευμα ;

AΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » Ηθικά Νικομάχεια », { 1179 b }.

Διότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν εκ φύσεως την τάση να πειθαρχούν στην αιδώ ,αλλά στον φόβο και λόγω των τιμωριών.

 

Ας δούμε τι λένε οι νόμοι του  Σόλωνος -εις εκ των επτά σοφών-  για την έμφυλη βία.

Ι.ΠΑΣΣΑ – » Το Αρχαίον Ελληνικόν Πνεύμα ». Σόλων.

Ο Σόλων θέσπισε ανάμεσα στα άλλα την εισαγγελία ,ορίζοντας ότι σε περίπτωση πολιτικής στάσεως κάθε Αθηναίος πολίτης όφειλε αμετακλήτως και με παρρησία να ταχθεί στην μία ή στην άλλη πολιτική παράταξη .Οι δε παραβάτες  να τιμωρούνται  με χρηματικό πρόστιμο και απώλεια των πολιτικών τους δικαιωμάτων.Πολιτεύματα

Αρχή διακρίσεως των αρχών.