ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΥΓΙΕΙ .

Πολλοί  Έλληνες  γνωρίζουν το εν λόγω ρητό και κατανοούν την σημασία του ,λίγοι όμως αναγνωρίζουν -λόγω της αρχαιοπρεπούς  μεταφράσεώς  του – ότι δεν είναι ελληνικόν αλλά λατινικόν.                                                                                                                      Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.



Οι  Λατίνοι μπορεί να ομιλούσαν  την Ελληνική γλώσσα και να εδέχθησαν μεγάλη επιρροή από την ακτινοβολία  του ελληνικού πολιτισμού , αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε Λατινικόν ήταν απομίμησις του πολιτισμού των Ελλήνων . Ιδιαιτέρως δε ,εάν αυτό έχει υποστεί αλλοίωση -από τους μεταγενεστέρους -και έχει χρησιμοποιηθεί  προς εξυπηρέτηση ιδεολογικών ή  άλλων  σκοπών.                                                                                  NΕΩΤΕΡΟΝ  ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ » ΗΛΙΟΥ » .                                                          Η ρωμα’ι’κή ποίηση σχηματίστηκε με βάση την ελληνική. Δεν θα ήταν όμως ορθό να υποστηριχθεί ,ότι η γραμματική λατινική δημιουργία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ξηρά και δουλική μίμηση της ελληνικής

ΑΘ.ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΟΥ  – » Ωγυγία ή Αρχαιολογία », { σελ.495 }.                                                          Οι δε Λατίνοι τότε ωμίλουν την Ελληνικήν γλώσσαν άποικοι όντες οι πλείστοι των Ελλήνων.Όθεν η Λατινική γλώσσα είναι η περισσοτέρα Ελληνική μιγείσα ύστερον.

ΚΩΝ.ΓΡΟΛΛΙΟΥ  – » Οράτιος ,οι Ωδές », { εισαγωγή, σελ. ιε’-ιστ’}.                                                Έτσι δεν θ’ αργήσει η ελληνική γλώσσα να γίνει η δεύτερη γλώσσα στα σχολεία της Ρώμης κι εντρύφημα των μορφωμένων.

ΚΩΝΣΤ.Ι.ΒΟΥΡΒΕΡΗ  – »  Μαθήματα εισαγωγής εις την Κλασσικήν Αρχαιογνωσίαν ».        Στην ιστορία του πολιτισμού οι Ρωμαίοι κατέλαβον την πρώτην μετά τους Αρχαίους  Έλληνες θέσιν .Ο Ρωμα’ι’κός  πολιτισμός είναι δημιούργημα της πρώτης διαλεκτικής αναμετρήσεως των Ρωμαίων με τους Έλληνας , αλλά δεν είναι ούτε αντίγραφον ούτε μίμησις δουλική του πολιτισμού των ΕλλήνωνΤο αλφάβητον οι Λατίνοι παρέλαβον παρά της Κύμης 

ΑΛ.ΡΙΖΟΥ  ΡΑΓΚΑΒΗ – » Ιστορία της Αρχαίας Καλλιτεχνίας », τομ. Α’,{ σελ. 3, 55 }.                O Ρωμα’ι’κός πολιτισμός , η Ρωμα’ι’κή φιλολογία  και προ πάντων η Ρωμα’ι’κή τέχνη είχαν τις ρίζες τους στην Ελλάδα .Η επικληθείσα Ρωμα’ι’κή  τέχνη ήταν  ουσιαστικώς μια άλλη φάση της Ελληνικής τέχνης  , παρακμαζούσης και διαστρεφομένης  όμως από τους Ρωμαίους ….Η Ρωμα’ι’κή τέχνη  λοιπόν ,αυτή που καλλιεργήθηκε στην Ρώμη και στην Ελλάδα επί Ρωμα’ι’κής  κυριαρχίας, ήταν αυτή η Ελληνική , διεφθαρμένη  και αλλοιωμένη  από τους Ρωμαίους, άνευ οξείας  αισθήσεως της αρμονίας και χωρίς μεγάλη ικανότητα διακρίσεως και εκτιμήσεως του κάλλους.

 Π.ΚΑΒΒΑΔΙΑ – » Ιστορία της Ελληνικής Τέχνης », { σελ. 19,20 }.                                               Οι Ρωμαίοι ούτε ικανότητα είχαν ,ούτε φυσική κλίση προς άσκηση και προαγωγή της τέχνης, διότι ουδεμία εσωτερική ανάγκη προς τούτο αισθάνονταν.Και παρήγαγε μεν η τέχνη κατά τους χρόνους αυτούς κάποια αξιόλογα έργα { πρός επίδειξιν πολυτελείας μάλλον },αλλά τούτα δε εποιήθησαν από τους Έλληνες  καλλιτέχνες της Ρώμης και κατά μίμησιν των αριστουργημάτων του παρελθόντος.



Το ρητό αυτό είναι απόσπασμα από το έργο του  Ρωμαίου Σατιρικού ποιητή  Δέκιμου Ιούνιου  Γιουβενάλη {~ 52-135 μ.Χ.} » Σάτυρες », απ’το οποίο προέκυψε το μεταφρασμένο και με αλλοιωμένο νόημα »  νους υγιής εν σώματι υγιεί ». Διότι ο στίχος ολόκληρος  από την » Σάτυρα  [ Χ ] είναι << orandum est ut sit mens sana in corpore sano.>> δηλαδή <<  «ευκταίον { γερουνδιακό } εἰ νους υγιής εν σώματι υγιεί» >> .          D.J .JUVENALIS  – » Saturae »,[ X ] .

WILL DURANT – » Η Παγκόσμιος  Ιστορία του Πολιτισμού », τομ.Γ’, ΡΩΜΗ.                            ΙΙ.ΙΟΥΒΕΝΑΛΙΟΣ, { σελ.510-513 }. Ο Ιουβενάλιος είναι ο μείζων των Ρωμαίων σατιρικών, όπως ο Τάκιτος είναι ο μείζων των ιστορικών της Ρώμης,

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λατινο-Ελληνικόν Λεξικόν ».                                                           Satur -satura -saturum { < satis ,& sat = άλις ,αφθόνως, ικανώς } =κορεστός , κεκορεσμένος , πλήρης ,άφθονος,πλούσιος. Satura-ae : 1.λοπάς [ =γαβάθα }παγκαρπίας    { =κάθε είδος καρπού } μεστή, το πολυμιγές ,ανάμικτο , άνευ σχεδίου  2. Satira-ae               { = σατίρα } , είδος ποικίλου και πολυμίκτου υποθέσεως ποίημα : α]. Satira Menippea :  είδος αστείων στίχων δραματικού τύπου ,φαιδρά αμοιβαία άσματα  β]Satura -ae                  {= σάτυρα }, το άνευ δραματικού τύπου και με δακτυλικό εξάμετρο σκωπτικό και χλευαστικό των ανθρωπίνων μωριών και κακιών ποίημα του Λουκιλίου και μάλιστα του Ορατίου .Είναι δε η σάτυρα όλως ξένη προς τους Έλληνες και γνήσιο Ρωμα’ι’κό  προ’ι’όν. 

Γ.Ν.ΓΙΑΝΝΑΚΗ – »Εισαγωγή στην Ποιητική  Ρωμα’ι’κή  Σάτιρα », { σελ.17,18,29,30,33,34}    Η λογοτεχνική σάτιρα διακρίνεται σε : α] μικτή σάτιρα  και β] καθαρώς ποιητική σάτιρα , η οποία αποσκοπεί στο να σκώψει τα ανθρώπινα ελαττώματα ελαττώματα συνδυάζοντας το σοβαρό με το αστείο {= το σπουδαιογέλοιον }.Η ρωμα’ι’κή  σάτιρα είναι εξέλιξη των ιάμβων – μιμιάμβων{ * } και των άλλων.

ΓΙΑΝΝΗ  ΛΑΜΨΑ – » Λεξικό του Αρχαίου κόσμου [ Ελλάδα -Ρώμη ].                                           Ουάρρων { Varro } και Μένιππος.

ΠΟΛ.ΑΔΑΜ-ΒΕΛΕΝΗ – » Θέατρο και θέαμα στον Ρωμα’ι’κό  κόσμο », { σελ.28 }.                    Η σάτιρα ήταν  το πρώτο και μοναδικό, ίσως ,είδος Ρωμα’ι’κού »θεάτρου», το οποίον εξέπεσε στην συνέχεια σε λόγιον είδος απαγγελλόμενο και όχι αναπαριστάμενο.

LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                    Σατυρικόν  δράμα = δράμα στο οποίον ο χορός συνίστατο  από Σατύρους {διαφορετικόν από το Λατινικό  Satura ή Satira }.Το σατυρικόν δράμα αποτελούσε το τέταρτο μέρος της τραγικής τετραλογίας { τρεις τραγωδίες και ένα σατυρικό δράμα } και λέγεται ότι επινοήθηκε από τον Πρατίνα ως ικανοποίηση { satis-faction } δια τον αποκλεισμό του Διονυσιακού στοιχείου από την τραγωδία.


my-way-1bandicam 2018-06-25 23-13-03-583ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Λεξικόν  Λατινο-Ελληνικόν ».                                                                Mens-mentis { < μένος } =1. Νους. Mens et animus { < άνεμος } = νους και ψυχή .Mens animi = o νους της ψυχής  2.Βουλή , διάνοια ,σκοπός  3. Ενίοτε , η ψυχή , ο θυμός.                Corpus-oris =1.σώμα  2.σάρξ  3. σώμα , ο νεκρός. 4.σώμα , ο άνθρωπος.                                  Sanus ,a, um { < σάος } =1.υγιής , σώος  2.σως , ακέραιος , αβλαβής 3.υγιής τας φρένας, σώφρων , έμφρων, φρόνιμος.

Εάν εξαιρέσει κανείς , ότι το ρητό αυτό δεν είναι ελληνικό αλλά λατινικό , δικαίως μπορεί ν’ αναρωτηθεί ,γιατί δεν μπορεί να υιοθετηθεί από έναν σώφρονα  άνθρωπο. Μήπως δεν εκφράζει ένα ιδεώδες  ή μια καλή ευχή ; Εκ πρώτης  όψεως  μπορεί  κάποιος να συμφωνήσει .Αλλά τα φαινόμενα πολλάκις εξαπατούν. Ας εξετάσουμε τις εξής περιπτώσεις : α]. Νους υγιής σε σώμα υγιές  β]. Νους ασθενής σε σώμα ασθενές  γ]. Νους υγιής σε σώμα ασθενές δ].Νους ασθενής σε σώμα υγιές. Οι δύο πρώτες είναι ακραίες περιπτώσεις , ενώ οι δύο τελευταίες είναι οι συχνές μεσαίες καταστάσεις. Ποιό εξαρτάται από ποιό  , μεταξύ Νου και σώματος ; Ο υγιής νους από το υγιές σώμα  ή το υγιές σώμα από τον υγιή νου  ; Διότι στην πραγματικότητα δεν αναπτύσσεται αναλογικά ο υγιής νους μέσα σε ένα υγιές σώμα { παράδειγμα οι κάθε είδους ‘φουσκωτοί ‘ ,που δεν διακρίνονται ιδιαιτέρως για την ευφυ’ί’α τους } ούτε ένα ασθενές σώμα συντελεί στην ανάπτυξη ενός ασθενούς νου { παράδειγμα ο αείμνηστος Βρετανός  φυσικός  Στήβεν  Χόκινγκ ,που έπασχε από εκφυλιστική διαταραχή του νευρικού συστήματος }.Σάρωση_20180706

Νεώτ. Εγκ. Λεξικόν »ΗΛΙΟΥ » – Το  Αρχαίον  Ελληνικόν   Πνεύμα ».            Ο ΚΩΝΣΤ.Ι.ΒΟΥΡΒΕΡΗΣ  (1899 – 1978) φιλόλογος, πανεπιστημιακός και συγγραφέας, αναλύει την περίφημη »πολιτεία » του Πλάτωνος  και σχολιάζει την εκπαίδευση των Φυλάκων ,που έγκειται στην μουσικήν και στην γυμναστικήν  αγωγή τους. << Κατ’ αρχήν διαπιστώνεται , ότι η υγίεια και η αρετή του σώματος εξαρτάται κυρίως από την αρετή της ψυχής. Οι Ρωμαίοι αργότερα είπαν το αντίθετο » mens sana in corpore sano».H αντίθεση αυτή είναι πολύ χαρακτηριστική του διαφόρου πνεύματος εκάστου εκ των δύο λαών. Γι αυτό ο Πλάτων επιδιώκει την δια της παιδείας ισόρροπη  και αρμονική θεραπεία και του σώματος και της ψυχής ,συμβουλεύοντας την αποφυγή των μονόπλευρων επιδόσεων στην γυμναστική και την μουσική.Διότι η άκρατος γυμναστική κάνει τους νέους αγριωτέρους  του δέοντος  αλλά και η υπερτροφική μουσική παιδεία απεργάζεται μαλακωτέρους του δέοντος τους τροφίμους της. Το μέτρο διασφαλίζει την ισορροπία και προάγει την σωματική ρώμη και την ψυχική υγίεια.>>


Σάρωση_20180702 (2)



Η ΥΓΙΕΙΑ .                                                                                                                                               LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                               Η λέξις ΔΕΝ ορθογραφείται ως υγεία ,αλλά ως  υγίεια ή υγιεία { σχ. γι ‘ αυτό γράφουμε υγιής και  υγιεινή } . Γράφεται υγεία από τους μεταγενεστέρους και αδοκίμους συγγραφείς.  Υγίεια  φρενών = υγιής  κατάστασις ή διάθεσις ψυχής.

ΣΟΥΔΑ ή ΣΟΥ’Ι’ΔΑ  – » Λεξικόν » .                                                                                                      Υγίεια  =  η συμμετρία των πρώτων σωματικών δυνάμεων  { θερμότης – ψυχρότης , υγρότης – ξηρότης} .Υγιής = ο υγριής , ο δίυγρος και ζών .Αλίβαντες  { α+ λείβω < ρ.ΛΙΒ- } = οι νεκροί , επειδή δεν έχουν λιβάδα [= υγρασία ].

ΓΑΛΗΝΟΥ  – » Περί κράσεων », { A’ -522-23  }.                                                                                Ο θάνατος οδηγεί τα σώματα των ζώων σε ξηρότητα και ψύξη. Οι νεκροί ονομάζονται » ξεροί» [= αλίβαντες ],επειδή δεν έχουν πλέον καμμία υγρότητα ,καθώς έχει εξατμιστεί με την αποχώρηση του θερμού και έχουν παγώσει από την ψυχρότητα. Η ζωή αντιθέτως είναι θερμή και υγρή

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                          Aλίβαντες  = οι νεκροί , επειδή είναι ξηροί και υγρασία δεν έχουν.

NΕΩΤΕΡΟΝ  ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ » ΗΛΙΟΥ » .                                                        Αλίβας όνομα της  θρησκείας των Καυκόνων, σχετικώς με τον Άδη. 1.] Όνομα κύριον  2.] Ποταμός του Άδη ,ταυτιζόμενος με τον Κωκυτόν  { Σου’ί’δας }. Υπήρχε φυλή νεκρών Αλίβαντις  και κάτοικοι του Άδη .Οι νεκροί στον Άδη  ονομάζονταν Αλιβαντίδες { διότι δεν μετείχoν σταγόνων ύδατος }.

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                                           Αλίβας : 1. ο νεκρός { ο μη έχων λιβάδα [=υγρότητα ] μήτε θερμότητα .Διότι οι ζώντες είναι υγροί  2. το όξος [=ξύδι ]. Α-λίβας ,παρά το μη λείβειν , ο μη λειβόμενος ή σπενδόμενος [< σπένδω = κάμνω  σπονδή, χύνω υγρόν ως προσφορά εις θεόν ].

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                  Υγίεια  [ < θ.ΥΓ-] .Υγιηρός = υγρός ,υδρός { αιολική τροπή [δ] —> [γ] }. Υγριής = ο υγιής. Υγίεια εστί η ευκρασία των εν ημίν χυμών .Ευκρασία = η καλή κράσις [ανάμειξις ] των υγρών του σώματος, το οποίον περιέχει αίμα , φλέγμα, ξανθή χολή , μαύρη χολή. Η υγίεια προυποθέτει σωστή αναλογία και καλή ποιότητα των υγρών αυτών { Ιπποκράτης}. Αρίστη η θερμή και υγρά κράσις { Γαληνός }.

ΚΛΑΥΔΙΟΥ  ΓΑΛΗΝΟΥ  – » Άπαντα ‘‘,[ τομ. XIX ] , ‘Όροι Ιατρικοί .                                        Yγίεια :  η ευκρασία των πρώτων κατά φύσιν εν ημίν χυμών  ή η απαραπόδιστος [= ανεμπόδιστος ] ενέργεια των φυσικών δυνάμεων. Υγίεια = η ευκρασία των τεσσάρων πρώτων στοιχείων ,απ’ τα οποία έχει φτιαχτεί το σώμα :  θερμού ,ψυχρού , υγρού , ξηρού.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Περί παθών »,[ 1 ].                                                                                                Όλα τα νοσήματα στους ανθρώπους προκαλούνται από την χολή και το φλέγμα.Η χολή και το φλέγμα προκαλούν τις ασθένειες  ,όταν μέσα στο σώμα ή υπερ-ξηραίνονται ή  υπερ-υγραίνονται ή υπερ-θερμαίνονται ή υπερ-ψύχονται.  

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί Ψυχής », { Α’-4  }.                                                                               Θεωρούν την ψυχή  είδος αρμονίας , διότι η αρμονία είναι κράσις [ συνένωσις ] και σύνθεσις εναντίων , και το σώμα σύγκειται από ενάντια. Περισσότερο αρμόζει να μιλάμε για αρμονία στην περίπτωση της υγιείας και των σωματικών αρετών παρά στην περίπτωση της ψυχής. 

ΑΙΣΧΥΛΟΥ  – » Αγαμέμνων », { στ. 977-980 }.                                                                                    Της  τρανής υγιείας δεν έχει τέρμα η ανεχόρταγη δίψα. Όμως στον ίδιο τοίχο ακουμπά η αρρώστια.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » Ηθικά Ευδήμεια ‘, {  Η.XV  } .                                                                             Δεν είναι επαινετόν πράγμα η υγίεια , διότι ούτε το έργο της είναι επαινετόν, όπως της σωφροσύνης.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ – » Ηθικά », Περί παίδων αγωγής , {8}.                                                                 Η υγίεια είναι πολύτιμη , αλλά ευκολομετάβλητη. Γι’ αυτό αν κάποιος καυχιέται για την ρώμη του σώματος , ας μάθει ότι στην γνώμη του λαθεύει.



                                        Τους οφθαλμούς ανοίξατε , εκάς  οι αμύητοι.



xxx


bandicam 2018-06-24 15-55-05-588



1.} O ΝΟΥΣ :                                                                                                                                            ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ  – » Γνώμαι  Μονόστιχοι ».                                                                                          Νους = θεός.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Φίληβος », { 28 c }.                                                                                                      Ο νους είναι βασιλιάς και του ουρανού και της γης .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » Περί Ψυχής », { Γ-430 a  }.                                                                                  Νους παθητικός: δια του οποίου τα πάντα σχηματίζονται .Νους ποιητικός { έξις } ,ο οποίος τα πάντα πραγματοποιεί [ όταν αυτά είναι »εν δυνάμει» ]. Ο νους αυτός [ ο ποιητικός ] είναι ουσιαστικά »εν ενεργεία ».Χωρισθείς δε ο ποιητικός νους είναι μόνον  αυτό που είναι ,και αυτό μόνον είναι α’ί’διον και αθάνατον.

Σάρωση_20180704 (5)                                                                                                                                                 ΠΡΟΚΛΟΥ – » Σχόλια εις τον Κρατύλον Πλάτωνος », { 107.50 }.                                                    Ο καθαρός νους  δίνει υπόσταση στην άχραντον  τάξιν { <[ α[στερ.] + χραίνω ]=αγνή τάξη ] και ηγείται του όλου νοητικού κόσμου.

Σάρωση_20180704 (2)                                                                                                                                                       ΠΡΟΚΛΟΥ – » Σχόλια εις τον Κρατύλον Πλάτωνος », { 108-109 }                                                  Κάθε νους ή είναι ακίνητος { οπότε είναι νοητός ,ως ανώτερος της κίνησης }, ή κινείται { οπότε είναι νοερός [ νοητικός ] ,ή και τα δύο { οπότε είναι και νοητός και νοερός ταυτόχρονα }.Ο πρώτος είναι ο Φάνης [ μόνο εστηκώς ] ,ο δεύτερος  ο Ουρανός { και κινούμενος και εστηκώς }, και ο Κρόνος / Χρόνος  { μόνο κινούμενος}.

Σάρωση_20180704                                                                                                                                                        ΝΙΚ.ΓΥΖΗ – » Σπουδή για το Πνεύμα », { 1895-99}Σάρωση_20180624 (9)                                                                                                                                                                2.] ΤΟ  ΣΩΜΑ :                                                                                                                                        ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ  – » Ηλέκτρα », { στ.387-388  }.                                                                                        Αυτά που δεν είναι παρά σάρκες  δίχως νου { φρένες } ,καθόλου δεν διαφέρουν από τα αγάλματα της αγοράς.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Γνώμαι Χρυσαί ».                                                                                              Το κάλλος του σώματος είναι ζωώδες , εάν δεν υπάρχει ο νους.

ΦΩΤΙΟΥ – » Λέξεων Συναγωγή ».                                                                                                Σώμα , αυτό που είναι νεκρό .Δέμας ,αυτό που είναι ζωντανό, επειδή συνδέεται με την ψυχή, όπως  είπεν ο Όμηρος.

 ΣΟΥΔΑ ή ΣΟΥ’Ι’ΔΑ  – » Λεξικόν » .                                                                                                     Σώμα , κάθε τι που έχει πεθάνει.                                                                                            

 ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ  ΛΑΕΡΤΙΟΥ – » Βίοι Φιλοσόφων », Ζήνων ο Κιτιεύς . { Ζ-56 }.                                  Διότι κάθε τι που ενεργεί { που παράγει ένα αποτέλεσμα } σώμα είναι.                                 

Γ.ΕΞΑΡΧΟΥ / Μ.ΦΩΤΙΑΔΟΥ  – » Ιωάννου  Ζωναρά Λεξικόν ».                                                    Σώμα = παν το τεθνηκός {πεθαμένο ]. Δέμας { < δέω / δένω }=το του ζώντος {ζωντανό}. Επειδή δένεται { συν-δέεται } με την ψυχή.

M.E.MILLER -» Etymologicum Magnum de Florence»[Melanges de Litterature Grecque].  Δέμας { < δόμα  } το  δώμα της ψυχής ,επί των ζώντων. Σώμα ,επί των νεκρών και των πτωμάτων .

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Κρατύλος  », {  400 c  }.                                                                                               Σώμα = Σήμα [1] .Ο τάφος της ψυχής { Ορφικοί }.Διότι η ψυχή εξαγνίζει τα σφάλματά της ,για τα οποία είναι τιμωρημένη και με το σώμα σώζεται σαν είδος  φυλακής  { σώσμα }.     [ σχ. Θυμηθείτε  το δημόσιον σήμα {= νεκροταφείο } του Κεραμεικού ] .Σώμα =Σήμα [2]. Διότι η ψυχή δια του σώματος εκφράζει [σημαίνει ]τις εκδηλώσεις της.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ –  »  Γοργίας », { 492 e-493 a  }.                                                                                      Το σώμα είναι ο τάφος μας.

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ – » Φρίξος » , [ αποσπάσματα ].                                                                                      » Ποιός  ξέρει ,αν είναι  ζωή αυτό που λέμε θάνατο κι αν θάνατος είναι η ζωή ;»

ΜΙΧ.ΠΕΡΑΝΘΗ  – » Μεγάλη Ελληνική Ποιητική Ανθολογία ».                                                      Γ.Δροσίνης  – » Φωτερά  Σκοτάδια » ,{ 1915 }.

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ  – » Αποσπάσματα »,{ 62 }.                                                                                 Αθάνατοι θνητοί , θνητοί αθάνατοι.

ΠΡΟΚΛΟΥ – » Σχόλια εις τον Κρατύλον Πλάτωνος », { 155 }.                                                        Οι φιλοσώματοι. Είναι πολύ καλλίτερο για τον άνθρωπο που πέθανε να ζει κατά φύση στον Άδη ,από το να ζει παρά φύση την σωματική ζωή και να εμποδίζεται στην νοητική του ενέργεια.

ΝΙΚ.ΓΥΖΗ – » Αρχάγγελος », { 1894-5 }.  Σάρωση_20180624 (6)                                                                                                                                                      3.] H  ΨΥΧΗ                                                                                                                                      ΩΡΙΩΝΟΣ  ΘΗΒΑΙΟΥ – » Ετυμολογικόν ‘.                                                                                         Ψύχος = πνεύμα { < πνέω }= πνοή ,αέρας , φύσημα.  ‘‘Ψύχεος ιμείρων » = πνεύματος  ποθώντας. Ιμείρω {< ίμερος  = πόθος ,σφοδρά επιθυμία}, { Οδ. κ-555 }. »Ήκα μάλα Ψύξασα» = ελαφρά πολύ  φυσήσασα { φυσώντας }, { Ιλ. Υ-440 }.

ΠΑΝ.ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΥ  – » Ομηρικόν  Λεξικόν ».                                                                         Ανα-ψύχω = πνέω , φυσώ, δροσίζω ,αναψύχω{ > αναψυχή }.

ΤΑ  ΟΡΦΙΚΑ  – » Ήρας  θυμίαμα », [ xvi ].                                                                                          Η Ήρα{=αήρ } παρέχει στους ανθρώπους αύρες που τρέφουν τις ψυχές {Ψυχοτρόφους}.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ   – » Περί φυσών », { 3 }.                                                                                        Το σώμα και των ανθρώπων και των άλλων ζώων τρέφεται με τρία είδη τροφών: σίτα { = φαγητά } , ποτά , πνεύματα { = αέρια }.Το αέριο λέγεται φύσα ,όταν είναι μέσα στο σώμα, και αέρας ,όταν είναι έξω από το σώμα. Ο αέρας είναι ο μέγιστος δυνάστης όλων.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Νόμοι », { Ε’-743 e }.                                                                                                   Tρία είναι τα πράγματα ,για τα οποία κάθε άνθρωπος ενδιαφέρεται : A’.Ψυχή  Β’.Σώμα  Γ’. Χρήματα : λέγομεν πάντα όσων αξία νομίσματι μετρείται – Αριστοτέλης , Ηθ. Νικ. 4.1,2

Σάρωση_20180702 (4) ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Νόμοι », { E’-726  }.                                                                                                  H ψυχή είναι μετά τους θεούς το πιο θε’ι’κό πράγμα , απ’όσα διαθέτει ο άνθρωπος, γιατί είναι το πιο οικείο.

ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ  ΛΑΕΡΤΙΟΥ – » Βίοι Φιλοσόφων », Αριστοτέλης ,{ Ε’-17 }.                                 Όπως οι οφθαλμοί φωτίζονται από το φως έξωθεν ,έτσι και η ψυχή φωτίζεται από τα μαθήματα.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Φαίδων », { 107 d  }.                                                                                                    Η ψυχή έρχεται στον Άδη χωρίς να έχει τίποτε άλλο μαζί της πέρα από την παιδεία και την ανατροφή της. { σχ. ως γνωστόν τα σάβανα δεν έχουν τσέπες }.

    ΝΙΚ.ΓΥΖΗ – » Η Ψυχή του Καλλιτεχνη ». { 1893 }.
Νικόλαος-Γύζης-Ψυχή-1893
                                                                                                                                                                    Α. ΠΟΙΑ  Η  ΣΧΕΣΗ  ΨΥΧΗΣ  ΚΑΙ ΝΟΥ                                                                                       ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ  ΛΑΕΡΤΙΟΥ – » Βίοι Φιλοσόφων », Δημόκριτος  [ Θ’ – 45].                                        Ο Δημόκριτος  ,ταυτίζει  την ψυχήν με τον νουν { το λογικόν }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί Ψυχής », { Γ’ – 429 a }.                                                                              Ο νους  της ψυχής είναι εκείνος  δια του οποίου η ψυχή διανοείται και συλλαμβάνει τις έννοιες. Η ψυχή είναι τόπος ‘ειδών’ { μορφών }.Όμως μόνον της νοητικής και όχι όλης της ψυχής.

ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ  – » Γνώμαι  Μονόστιχοι ».                                                                                      Μεγάλο χαλινάρι ο νους για  την ψυχή μας.

Β. ΠΟΙΑ  Η  ΣΧΕΣΗ  ΝΟΥ  ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ;                                                                                    ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φίληβος », { 65 c-d } .                                                                                               Η  αλήθεια  συγγενεύει  πιο πολύ με τον νου παρά με την ηδονή. Ο νους είναι ο ίδιο πράγμα με την αλήθεια  ή είναι το πιο όμοιο απ’όλα και το πιο αληθινό.

Γ. ΠΟΙΑ  Η  ΣΧΕΣΗ   ΣΩΜΑΤΟΣ  – ΨΥΧΗΣ ;                                                                                   ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία » , {  Γ’- 403 d  }.                                                                                          Δεν είναι το σωστό σώμα εκείνο που με την αρετή του θα κάνει καλή και την ψυχή , αλλά αντίθετα  η καλή ψυχή είναι αυτή , που με την αρετή της κάνει το σώμα όσο γίνεται πιο καλό. Αν διαπλάσσουμε  σωστά την ψυχή και της αναθέσουμε πλήρως την φροντίδα του σώματος , θα κάναμε καλά.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Πολιτικά » , { Η’ – 1334 b }.                                                                                 Η ψυχή έχει δύο μέρη : 1] Το Λογικόν και 2] Το μη Λογικόν . Όπως το σώμα κατά την ανάπτυξή του προηγείται της ψυχής , έτσι και το άλογον μέρος της ψυχής προηγείται του λογικού.


Σάρωση_20180626 ΣΤΟΒΑΙΟΥ  – »Ανθολόγιον », τομ.Α’ ,Περί αρετής ,{ 22 }.                                                               Προτίμησε να είσαι στην ψυχή ισχυρός μάλλον παρά στο σώμα.

ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ  – » Γνώμαι  Μονόστιχοι ».

ΣΤΟΒΑΙΟΥ  – »Ανθολόγιον »,τομ.Α’ ,Περί αρετής ,{39}.                                                                  Οι άνθρωποι πρέπει να μεριμνούν περισσότερο για την ψυχή τους παρά για το σώμα τους.

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ  – » Αγησίλαος  », { XI -14   }.                                                                                    Η μεν ισχύς  του σώματος γηράσκει , η δε ρώμη της ψυχής των αγαθών ανδρών είναι αγέραστη.

ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Αποσπάσματα »., [ 37 ].                                                                                          Όμορφο σώμα και κακή ψυχή ,καλό καράβι μα κυβερνήτης κακός.


fa18d019-9430-4b0f-b122-a3d00eb1149a



Η ΠΑΙΔΕΙΑ.                                                                                                                                        ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ – » Ηθικά », Περί παίδων αγωγής , {8 }.                                                                   Η παιδεία ,μόνη απ’ τα ανθρώπινα είναι πράγμα αθάνατο. Ο νους και ο λόγος [ λογική] είναι τα πιο σπουδαία απ’όλα  στην ανθρώπινη φύση. Και ο νους είναι ο κυβερνήτης του λόγου και ο λόγος υπηρετικός του νου. Διότι μόνον ο νους όσο παλιώνει ξανανιώνει κι ο χρόνος αφαιρώντας όλα τ’άλλα προσθέτει στα γεράματα την επιστήμη.

RENE  MAGRITTE – » The Art of Conversation », { 1950 }.Σάρωση_20180624 (6)                                                                                                                                                                    ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΥ – » Απαντα »,{frαgm.4}.                                                                                             Το απόσπασμα  διασώζει ο Albertus Magnus  κι αποτελεί κατάκριση των σωματικών ηδονών, τις οποίες χαρακτηρίζει ως ζωώδεις.


{*} ΓΙΑΝΝΗ  ΛΑΜΨΑ – » Λεξικό του Αρχαίου κόσμου [ Ελλάδα -Ρώμη ].                                   Ίαμβοι , Μίμος , Μιμίαμβοι.

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ  , ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ .

Σοβαρός και αστείος.

Ως σοβαρός   χαρακτηρίζεται-στην εποχή μας – o συγκρατημένος ,αξιοπρεπής,υπεύθυνος ,φρόνιμος ή ο αυστηρός ,επιβλητικός ,λιγόλογος ,ο χωρίς διαχυτικότητες ,σημαντικός και αξιοπρόσεκτος -όπως μας πληροφορεί το σύγχρονο λεξικό της Νεοελληνικής γλώσσας.    ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ – » Σύγχρονο λεξικό της Νεοελληνικής  γλώσσας ».

1.ΣΟΒΑΡΟΣ-Η-ΟΝ   :                                                                                                                              Το τελευταίο και μάλλον το  χαρακτηριστικότερο  θεατρικό έργο του Όσκαρ  Γουά’ι’λντ { Oscar  Fingal O’Flahertie Wills Wilde , 1854-1900}  είναι το‘ The Importance of  Being Earnest » { ‘Η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός’ ή ‘Ο σοβαρός κύριος Ερνέστος } [1895] , το οποίο ανέβηκε στο Σεντ Τζέιμσεντ Θήατερ με τον Τζ.Αλεξάντερ ως  Τζον Γουέρθινγκ’ . Ή ‘σοβαρότητα ‘ στο έργο  βέβαια  καταρρέει  μέσα  από τους κίβδηλους  κώδικες της  αριστοκρατικής ευπρέπεια και στο τέλος όλοι οι ήρωες αποδεικνύονται στυγνοί υποκριτές. Ο Οscar Wilde με το »Η σημασία να είναι κανείς σοβαρός» προσεγγίζει την κορυφή μιας πνευματώδους κωμωδίας.                                                          ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΟΞΦΟΡΔΗΣ – » Λεξικό του Θεάτρου » , { σελ.111}                                »Ο σοβαρός  κ.Ερνέστος »  .

Τι σημαίνει όμως το επίθετο σοβαρός-η-ο ; Ποιός είναι άραγε αυτός ο σοβαρός και τι σόι πράγμα είναι αυτή η σοβαρότητα ,που διαθέτει ; Ας συμβουλευτούμε ,κατ’ αρχήν, το σύγχρονο λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών ή αλλιώς χρηστικό, για να μας διαφωτίσει.             ΑΚΑΔ.ΑΘΗΝΩΝ  – » Χρηστικό λεξικό της Νέο-ελληνικής γλώσσας ».

Το καλό ‘xρηστικό ‘ λεξικό  ερμηνεύει μεν τι σημαίνει σοβαρότητα {seriousness} και σοβαρός {serioso} ,με παραδείγματα μάλιστα ,χωρίς να φθάνει δε στην ουσία της λέξεως ,ήτοι στην ετυμολογία της.                                                                                                                   ΕΚΔ.ΣΙΔΕΡΗ   -» Dizionario Italiano Greco-Greco Italiano ».

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής «.                              Σοβαρός-η-ο : πομπώδης ,επηρμένος { Ιταλ. serioso }.

Το ίδιο συμβαίνει και με Λεξικό της κοινής Νεοελληνικής .Δεν υπάρχει καμμία αναφορά στην ετυμολογία της λέξεως σοβαρός παρά μόνο ερμηνείες μετά παραδειγμάτων.                  ΣΤΕΦ.Α. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ –  » Λατινο-Eλληνικόν Λεξικόν «.                                                           Serioso < serietas {= σπουδαιότης } <  serius { ίσως κατά συγκοπήν εκ του severus } =αυστηρός, σπουδαίος,σεμνός.

ΣΟΦ .ΕΥΑΓΓ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ – »Greek lexicon of the Roman and Byzantine periods ».          Αυστηρία = severity { < severus }.

 ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Λεξικόν ».                                                                             Σεβερός = ευσεβής , δίκαιος.

 Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας ».                    Σοβαρός  : { < σοβέω-ώ [= απομακρύνω]  } σοβ-αρός . Σοβαρότητα < ελνστ. σοβαρότης , αρχ.σημασία : αλαζονεία , ύφος αγέρωχο.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                               Σοβαρός -α-ον { < σοβέω } = 1.Ο εκφοβίζων και δια του εκφοβισμού αποδιώκων πτηνά  2. παταγώδης ,μεγάλαυχος ,πομπώδης ,επιδεκτικός ,υπεροπτικός ,αυθάδης,υβριστικός  3.[επί πραγμάτων ] βίαιος,ταχύς,σφοδρός. Σοβέω =εκπέμπω το συριστικό επιφωνηματικό σύμπλεγμα ‘‘σού,σού » για να εκφοβίσω και να αποδιώξω πτηνά {όσοι είστε από χωριό ή έχετε πάει σε χωριό  που έχουν κοτέτσια , μπορεί να έχετε εικόνα , του πώς διώχνουν οι νοικοκυρές τα κοτερά { κότες} από την αυλή του σπιτιού  προφέροντας το χαρακτηριστικό  επιφώνημα  » σ,σ,σ,σ,….σ,σ,σ,..» }.Σοβάς-άδος [ θηλ. του σοβαρός ] = αυθάδης, αναιδής. Σόβη = η ουρά του ίππου { αλογοουρά }.

LIDDELL & SCOTT  – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Σοβαρός { < σοβέω } κυρίως ο αποδιώκων πτηνά . 1]. Σοβαρότης = η αλαζονεία , το αγέρωχον ύφος .Σοβαρόφρων = αλαζών. Σόβητρον { Σόβη  + τρόν }=ξεμυγιαστήρι .[-τρόν =εργαλείο π.χ. άρο-τρον].

LIDDELL & SCOTT  – »  » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                      . Σοβαρός  <  *[ ΣΟΒ-]  ή * [ ΣΟΥ– {= ΣΟF } ] συγγενής της * [ ΣΥ-], σεύω , έσσυμαι { παθ.παρακ.του σεύομαι}  . Σού, σού ήταν κραυγή προς αποσόβηση πτηνών.     

Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ &  Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ – » Το  δίγαμμα [ F ] ».                                                      ΣέFω = σείω , σεύω { Λατ. sistrum=σείστρο }, σείριος.

ΠΑΝ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – «Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».      Σοβέω { < σέβω < *[σεβ-}  = απομακρύνω κάποιον με τη βία .

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                      Μυιοσόβη { μυία + σόβη } = μυιαστήρι , μυγιαστήρι ,μυγοδιώκτρα .                        Μυιοσόβος  { μυία + σοβέω-ώ }= ο αποδιώκων  τις μύγες.

 Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                          Yδροσόβη { ύδωρ + σοβώ } = νεροδιώχτης.

                                                         Φυσικά  Μυγοαπωθητικάbandicam 2018-05-24 21-42-36-006

J.B.HOFMANN  – » Ετυμολογικόν λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής » .                                        Σοβέω  {< σέβω } = βάλλω [ θέτω ] κάτι μακριά από μένα ,απομακρύνω ταχέως ,αποδιώκω ,απο-σοβώ.

ΕΚΔ.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ  – » Ανώμαλα ρήματα της Αρχ. Ελληνικής γλώσσης ».          Σέβω .Παράγωγα :σέβας {>σεβάζομαι },σεβίζω,σεμνός { < σεβ-νός},σεπτός {< σεβ-τός } ,ευσεβής ,ασεβής.

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – » Νεφέλαι », { στ. 406 }                                                                                        » έξω φέρεται σοβαρός » = πετάγεται έξω ορμητικά  [ ο αέρας ].

 CLAVDII  AELIANI [ sophistae ] – » Varia Historia et Fragmenta  » .                                     Σοβαρά αναθήματα = λαμπρά,ακριβά αφιερώματα { διακόσμησε τον ναόν}.

ΑΙΛΙΑΝΟΣ – » περί ζώων ιδιοτήτων », { XVI – 32 }.                                                                        »Σοβαροτέρα  τη τιμή » =σε  υψηλότερη τιμή, πιο ακριβά.

AΘΗΝΑΙΟΥ – » Δειπνοσοφισταί »,  { Θ’ -15 c  ,Όρνεις }.                                                                  Σοβέω-ώ  { τας όρνιθας } = απομακρύνω [ τις κότες ].

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Λεξικόν ».                                                                                 Σοβάδες = υπερήφανοι ,άστατοι, μαινόμενοι. Σοβαρός { <  σέβας }[1] = υπερήφανος ,αυθάδης ,σεμνός .Σοβαρός [2] = συβαρός {<  Συβαριτών }  και πλούσιος.  Σοβείν { < σοβέω-ώ } =διώκειν , τρέχειν, απελαύνειν.

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων Συναγωγή ».                                                                                          Σοβαρός = όχι ο σεμνός αλλά ο καταπληκτικός. Σοβαρός = λαμπρός , επαιρόμενος , τολμηρός, αυθάδης ,αυτός που συμπεριφέρεται απρεπώς. Το δε σοβαρός λέγουν ,οι μεν από τους Συβαρίτες {σοβαρός <  συβαρός } ,οι δε από το σέβας { σοβαρός < σέβας }.Άλλοι όμως λένε ,ότι ονομάστηκε σοβαρός από το σοβείν { σοβαρός < σοβέω-ώ },το οποίο σημαίνει ακριβώς : προχωρώ με σεμνότητα. Την λέξη αυτή χρησιμοποιούσαν  συνήθως οι Κυνικοί. Σοβεί = διώκει  και κομπάζει .

Σάρωση_20180526 THOMAS  GAISFORD  -» Etymologicon Magnum Lexicon ».                                             Σοβαρός { < σοαρός + [β] με πλεονασμό } = ο σοβών και μετά σεμνότητος  προ’ι’ών.

Σάρωση_20180528 (3)  ORION  THEBANUS { ΩΡΙΩΝ ο ΘΗΒΑΙΟΣ } – » Etymologicon ».                                                Συβαρός { < σεσοβείσθαι } .Συώ > συαρός + β [πλεον. ] = συβαρός.

ΣΟΥΔΑ ή ΣΟΥ’Ι’ΔΑ  – » Λεξικόν » .                                                                                          Σοβαρός [1] = λαμπρός , επαιρόμενος ,τολμηρός ,αυθάδης , ο συμπεριφερόμενος έξω του δέοντος [=απρεπώς }  Σοβαρός [2] = ο υπερήφανος .Διότι έλεγαν πως οι Συβαρίτες υπερέχουν στον πλούτο και την τρυφηλότητα. Από του Συβαρίτου λοιπόν [ ονομάσθηκε ] ο σοβαρός. Σοβαρός [3] = από το κράτος των Συβαριτών  μεταφέρθηκε  το όνομα . Άλλοι μεν  λένε ότι [ο σοβαρός ] παράγεται από το σέβας , άλλοι δε από το σοβείν , το οποίο σημαίνει ακριβώς : το να βαδίζει  κάποιος με  σεμνότητα.

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                                           Σοβαρεύομαι { < σοβαρός } = είμαι σοβαρός ,επαίρομαι { Ησύχιος }. Σοβαροβλέφαρος = υπερήφανος ,υπερόπτης. Σοβαρός-α-ον =1. ελαφρός ,λεπτός , ογλήγορος { =γρήγορος } 2.υπερήφανος, αυθάδης ,υψηλόφρων,μάταιος,μεγαλοπρεπής { κατά το εξωτερικόν και επί πραγμάτων },λαμπρός ,πολύτιμος{ Αιλιανός }. Σοβάς-άδος { ποιητικό θηλυκό του σοβαρός }=οξεία, ορμητική, άγρια 2.Μάταιη ,υπερήφανη , που αγαπάει τις μεγαλοπρέπειες .Σοβέω-ώ { < ΣΑΩ ,σόω,σέω,σεύω} =1].εξιππάζω,φοβίζω ,κυνηγώ ,απομακρύνω , αποβάλλω 2].υπερήφανα ή καμαρωτά βαδίζω . Σόβη { < σοβέω} =1]. η ουρά του ίππου { ίππουρις }, δια της οποίας αποδιώκει τις μύγες από το σώμα του 2].η φούντα ,ο θύσανος από τρίχες ουράς ίππου για διακόσμηση περικεφαλαίας 3].παχιά φούντα από τρίχες ,πυκνή χαίτη.

LIDDELL & SCOTT  – »  » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                     Σόω  { < σαόω } = σώζω.


ΙΠΠΟΥΡΙΣ:                                                                                                                                            Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                            α].Ίππουρις { ίππος + ουρά } =επίθετο της  κόρυθος { περικεφαλαία} η διακοσμημένη με λοφίο από τρίχες αλογοουράς.

 β].Ίππουρις (cauda equina) το σύνολο των νεύρων που κατεβαίνουν μέσα στο σπονδυλικό σωλήνα, στην περιοχή της οσφύος (μέσης) με μορφή σαν την ουρά του αλόγου (εξ’ ου η λέξις  ίππουρις).

γ].Ίππουρις [Equisetum arvense] {2} εκουιζέτο ή πολυκόμπι,κοντυλόχορτο,πολυτριχιά,πολυκόνδυλο,ιππουρίδα των αγρών.Ο Διοσκουρίδης αναφερόμενος στο πολυκόμπι το συνιστούσε ως επουλωτικό των πληγών και γι’ άλλες φαρμακευτικές χρήσεις.Επίσης χρησιμοποιείται ως φυτοφάρμακο στην αμπελουργία και στην κηπευτική.

 Ι. ΠΑΣΣΑ  – » Νεώτερον  Εγκυκλοπαιδικόν  Λεξικόν »ΗΛΙΟΥ».                                              Tα πέντε είδη της ιππουρίδος .


ΚΩΝ. Μ. ΚΟΥΜΑ – » Λεξικόν ».                                                                                                    Σοβαρός-ά-όν { < σοβάω, σοβέω }: 1.] αυτός που κινείται  εδώ κι εκεί γρήγορα.{ = ευκίνητος }, αυτός που ελαφροπερπατάει , ο γρήγορος  2.] όποιος υπερηφανεύεται { =φαίνεται υπέρ, καμαρώνει } , συμπεριφέρεται με μεγαλοπρέπεια. Ίππος σοβαρός = ο καμαρωτός και υπερήφανος }.Σοβαρός  < σόω , σόομαι -σοούμαι , σύομαι  κατά το νύσος = νόσος. Σοβέω  -ώ =  1].κινώ : κινώ πόδα εν κύκλω [= *κυκλοσοβέω = φέρνω γυροβολιά σε κυκλικό χορό ] , διώκω, αποβάλλω.  Σοβείν την κόνιν = τινάζω ή σκουπίζω τον κονιορτό  2]. Βάδισμα : το ταχύ και σφοδρό περπάτημα του υπερηφάνου. 3]. Το σοβείν : το να περπατάει κανείς γρήγορα και υπερήφανα [ υπεροπτικά ].Σοβέω – ώ  < σόω – σόομαι + [β] = σόβω , σοβέω.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                Σοβαρός-α-ον { < σοβέω }:  [ κατά λέξη } αυτός που περπατάει με κουνηστά χέρια { δηλ. ο καμαρωτός ή βιαστικός , [ επί πραγμάτων ] ορμητικός ,{ συνεκδοχικά } αγέρωχος ,υπερήφανος ,πολυέξοδος .Σοβαρότης = το ύφος ,ο χαρακτήρας του σοβαρού.

Ν.Π. ΑΝΔΡΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό  λεξικό της κοινής Νεοελληνικής ».                          Σοβαρός < σοβώ.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                              Σοβαρός -η-ο[ν] { < σοβέ-ώ }.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                          Σοβαρότης -ητος = 1.αλαζονεία ,αγέρωχον ύφος  2.η ιδιότητα του σοβαρού ,αξιοπρέπεια,σπουδαιότητα , εμβρίθεια ,βαρύτητα 3.{ συνεκδοχικά } και επί καταστάσεως ή ασθενείας.

 ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Ελληνo – Λατινικό  Λεξικόν ».                                                   Σοβαρότης =gravitas -atis , Fastus-us.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λατινο-Eλληνικόν  Λεξικόν .                                                             Fastus-us =όγκος ,φρόνημα,υπερηφάνεια , το θρυπτικόν { = ο θραύων, ο ικανός να συντρίβει κάτι } .Gravitas -atis  { < gravis }= βαρύτητα , βάρος, τραχύτητα ,εμβρίθεια,σεμνότητα , σπουδαιότητα, αυστηρότητα.



Aστείος – στην εποχή μας -είναι ο έξυπνος, ο ευτράπελος αλλά και ο ασήμαντος ,ο μηδαμινός ,ο μη σοβαρός ,ο ανάξιος λόγου ,ο γελοίος ,ο κωμικός- όπως μας πληροφορεί το Νεοελληνικό λεξικό της σύγχρονης ελληνικής δημοτικής.                                                         ΕΜΜ.ΚΡΙΑΡΑ  – » Νεοελληνικό  λεξικό ».                                                                                          Αστείος : 1.αυτός που προκαλεί γέλιο , έξυπνος και ευχάριστος  2. που του λείπει η σοβαρότητα , γελοίος,κωμικός  3.ανάξιος λόγου ,ασήμαντος.                                       ΑΝΤΙΘ. : σοβαρός{;},σημαντικός. 

2.ΑΣΤΕΙΟΣ-Α-ΟΝ :                                                                                                                                  Ποιό είναι το αντίθετο του επιθέτου  σοβαρός-η-ον ;  Ασφαλώς όχι  ο αστείος-α-ον,             όπως πολλοί λανθασμένα νομίζουν . Το αντίθετο του επιθέτου  σοβαρός-η-ον  είναι ο ήσυχος-η-ον, ο ήρεμος-η-ον .                                                                                                               LIDDELL & SCOTT  – »  » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                              Σοβαρός = [1]. ο ταχύς ,ορμητικός και βίαιος άρα το αντίθετό του δεν μπορεί παρά να είναι ο ήσυχος , ήρεμος  [2]. Ο αλαζόνας , πομπώδης , υπερήφανος { αρνητική σημασία }.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ – ‘‘ Νεφέλαι » ,{ στ. 404-407 }                                                                              Ο Στρεψιάδης  ρωτάει τον Σωκράτη τί είναι κεραυνός . Σοβαρός = ορμητικός.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ – ‘‘ Ειρήνη »,{ στ. 82-86 } και { στ. 943-947 }.                                                       Ο Τρυγαίος εμφανίζεται στην σκηνή καβάλα σ’ένα τεράστιο σκαθάρι { κάνθαρος } σαν τον Βελλερεφόντη  ,που ίππευσε τον Πήγασο και ανέβηκε στον ουρανό. Ο μπούρμπουλας { σκαθάρι} ως γνωστόν είναι κοπροφάγος  και εκπέμπει δυσωδία , αφού τρώγει βρώμες ,κάτι το οποίο φοβίζει τον Τρυγαίο.  Σοβαρώς  χώρει =προχώρα  ταχέως ,ορμητικώς. Σοβαρά αύρα = γρήγορη ,ορμητική.

Ι.Α.Ε. ΣΜΙΔΙΤΙΟΥ [ SCHMIDT }  – » Επίτομον Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                    Σοβαρεύομαι = φέρομαι σοβαρώς { = υπερηφάνως }.Σοβαρός = ο περιπατών με κουνητά χέρια ,ο καμαρωτός ,βιαστικός ,ορμητικός αγέρωχος ,υπερήφανος. Σοβέω = βάλλω εις ταχείαν κίνησιν , φοβίζω ,αποδιώκω {ιδιαιτ.} τινάζω , κουνώ.

Επειδή ο σοβαρός [μτγν.]  εμφανίζεται ως σπουδαίος και εμβριθής, το αντίθετό του εκφράστηκε στην νεώτερη ελληνική με τον …ελαφρόνεπιπόλαιον και ελαφρόμυαλον.   Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».

Προσέξτε την αλλοίωση του νοήματος της λέξης. Από το Αριστοφανικό σοβαρό= ελαφρό ,πτερόεν ,ευκίνητο  στο νεώτερο σοβαρό , που είναι το αντίθετο του ..ελαφρού και επιπόλαιου.! Είναι αυτό ,που μαρξιστικά ονομάζεται ‘πέρασμα στο αντίθετό του’.              AΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – Αχαρνής »,{ στ.675 }.                                                                                           σοβαρόν  μέλος = ελαφρά μελωδία  { προς το αγροικότερον }.

Το αντίθετο του επιθέτου  αστείος-α-ον { < άστυ } είναι ο,η  άγροικος- το άγροικον { μεταγ .αγροίκος } < αγρός + οίκος .                                                                             bandicam 2018-06-04 20-21-27-456  Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ &  Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ – » Το  δίγαμμα [ F ] » .                                             Άστυ { < [F]άστυ }. Vestia = Εστία.

ΣΤΕΦ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Εθνικά ».                                                                                                  Άστυ , η κοινώς λεγομένη πόλη .Διαφέρει το άστυ από την πόλιν .Άστυ = κτίσμα. Πόλις = κτίσματα { άψυχα} και  πολίτες { έμψυχα }.Ονομάστηκε δε άστυ,  ‘‘εκ του συνελθείν και στήναι’‘,  επειδή πρωτύτερα ήσαν νομάδες και ζούσαν πότε εδώ και πότε εκεί . Τότε εκ της πλάνης { = περιπλάνηση νομάδων } εις τας κοινάς οικήσεις {εγκαταστάθηκαν μονίμως }, απ’ όπου δεν μετανάστευσαν. Πρώτοι από τους άλλους οι Αθηναίοι κατοίκησαν πόλεις και εύρηκαν  άστη. Από το άστυ {γεν. άστεος }:o αστείος , ο οποίος αντιδιαστέλλεται στον αγροίκον , το αστείζω και ο αστεισμός { είδος ειρωνείας }.

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας »                              Aστείος και αγροίκος.

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων Συναγωγή ».                                                                                              Αστείος =ευσύνετος,ευπρόσωπος,χαρίεις ,καλός ,γελοιώδης.  Αστείζεσθαι = το χαριεντίζεσθαι . Αστε’ι’ζόμενος = αγλα’ι’ζόμενος,ωρα’ι’ζόμενος.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                  Αστε’ι’σμός : α].ευφυολόγημα και ευτραπελία. β].Ρητορ. είδος  ειρωνείας ,δια του οποίου διακοσμείται και ιλαρύνεται { φαιδρύνεται} ο λόγος ή σκώπτεται { σκώπτω =περιπαίζω,’πειράζω’ }εύστοχα ο εναντίος { =ο αντίος ,ο απέναντι }.

ΑΙΛΙΟΥ ΗΡΩΔΙΑΝΟΥ  – » Περί Σχημάτων ».                                                                                      Σχήμα λόγου είναι και ο αστε’ι’σμός.  Αστεισμός = προσποίησις πιθανή του μη λέγειν ή μνημονεύειν ημάς ά λέγομεν.

 EIΔH EIΡΩNEIAΣ :                                                                                                                       AΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  { Σοφιστού } – » » Περί Σχημάτων ».                                                                        Ειρωνεία  = λόγος προσποιούμενος το εναντίον λέγειν. Είδη της ειρωνείας {4} : αστεισμός ,μυκτηρισμός , σαρκασμός , χλευασμός.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                    Ειρωνεία { < είρω = λέγω } = ο παίζων και διαχλευάζων διά λόγων . Ειρωνεία είναι : α].η προσποιητή άγνοια { σωκρατική ειρωνεία } και β].σαρκασμός μετά λεπτότητος. Η ειρωνεία έχει [4] είδη:

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά Νικομάχεια » , { 1108 a } .                                                                   Στην  ηδονή { το ηδύ } ,την σχετική με τα παιγνίδια και τις διασκεδάσεις,ο μέσος  είναι ο ευτράπελος και η ευτραπελία. Το μεν ένα άκρο [ της υπερβολής ] λέγεται βωμολοχία { αισχρολογία} το δε άλλο άκρο [ της ελλείψεως ] λέγεται αγροικία { τραχύτητα }.

Το ηδύ { ηδονή , τέρψις } έχει μεσότητα και άκρα { το ένα άκρο είναι η έλλειψις  και το άλλο η υπερβολή } .Σε σχέση με την παιδιά η μεσότης λέγεται ευτραπελία ενώ τα άκρα λέγονται αγροικία{τραχύτητα } μεν για την έλλειψη και βωμολοχία { αισχρολογία} για την υπερβολή .Σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα πράγματα { θέματα } του ανθρωπίνου βίου η μεσότητα λέγεται φιλία και φίλος ο ευρισκόμενος στο μέσον.Ενώ στα άκρα βρίσκονται ο μεν δύσκολος { παράξενος} και δύσερις { δυσ + έρις } =φίλερις ,ο δε κόλαξ { αυτός που αποβλέπει στην ιδική του ωφέλεια }.
bandicam 2018-06-09 15-57-32-563ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – »  Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                               Γελοίον=το λεγόμενον , που διαχέεται στους ακροατές χωρίς κάποια ύβρη { προσβολή}. Ευτράπελον {= το ευ τρέπεσθαι τον λόγον } : αυτό που λέγεται με σεμνότητα και χάρη.

ΤΟ ΗΔΥ                                                                                                                                                  ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΣΟΦΙΣΤΟΥ – » Λεξικόν κατά στοιχείον Ηλιάδος και Οδυσσείας ».               Ήδος = ωφέλημα.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                                Από ρ. [ ΣFΑΔ- ] η ρ. [ΑΔ- ] : ανδάνω  ,ήδομαι ,ήδος ,ηδονή ηδύς { αδύς },ήδυμος.

 Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ – » Το  δίγαμμα [ F ] » .                                         Ανδάνω = αρέσκω .FέFαδα  >  ήδομαι ,ηδύς . Αυτο- Fάδης  = αυθάδης { < ήδομαι }.

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων Συναγωγή ».                                                                                                    Ήδος = ηδονή ,όφελος. Ηδύς = ευήθης { έτσι έλεγαν και τούς κουτούτσικους ,χαζοβιόληδες }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ρητορική τέχνη », {     }.                                                                                 Οι νέοι είναι φιλογέλωτες {= αγαπούν να γελούν }.Γι αυτό είναι πειραχτήρια { ευτράπελοι }.Γιατί το πείραγμα { ευτραπελία} είναι εκλεπτυσμένη { πεπαιδευμένη } προσβολή { ύβρις }.

LIDDELL & SCOTT  – »  » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Γέλως  { < ΓΕΛ – } . Η ρίζα [ ΓΕΛ- ] απ’όπου και ο γέλως { γέλιο } φαίνεται ότι δήλωνε μάλλον λαμπρότητα προσώπου και μειδιώσα ευθυμία παρά θορυβώδη γέλωτα. Διότι από την ρ.[ ΓΕΛ –] παράγονται και οι λέξεις γαλήνη , γαληνός.

ΣΟΥΔΑ ή ΣΟΥ’Ι’ΔΑ  – » Λεξικόν » .                                                                                          Γελοίον = το άξιον γέλωτος . Γέλοιος = ο καταγέλαστος . Γελοίος = ο γελωτοποιός.

ΙΩ.Σ.ΤΟΥΛΟΥΜΑΚΟΥ – » Το χιούμορ στην Αρχαία Ελλάδα »,{ σελ.32 }.                                       Η λέξη ‘χιούμορ’ { humour , humor  < umor } προέρχεται από την ελληνική λέξη χυμός. Χυμοί είναι τα [4] υγρά στοιχεία του ανθρωπίνου σώματος : αίμα – φλέγμα – κίτρινη χολή – μέλαινα χολή. Η υγίεια διατηρείται με την σύμμετρη μίξη αυτών ενώ αντίθετα επέρχεται η νόσος.

Αστείος [κυρ.] :  ο του άστεως ,ο αστός .Έπειτα ο ευγενής ,φιλόφρων , ο έχων λεπτούς τρόπους , ευφυής ,έξυπνος ,αστείος ,ευτράπελος. Σοβαρός [κυριολεκτικά ]αυτός που αποδιώκει  πτηνά ή έντομα και αποσοβεί κινδύνους με τα ..μυιοσόβητρα .Ο σοβαρός είχε μια υπερηφάνεια, υπεροψία ενίοτε και αλαζονεία ,που δεν ήταν αρεστή στους Αθηναίους αστούς ,με τους ευτράπελους τρόπους και τους αστε’ι’σμούς τους. Αλλά η λέξη αστείος -όπως αλλοιώθηκε το θετικό  νόημά της – έχει  καταλήξει να σημαίνει είτε γελωτοποιός είτε  γέλοιος  και μη.. σοβαρός. !                                                                               Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».     

Τουναντίον στη λέξη  σοβαρός  αλλοιώθηκε  το πραγματικά  αρνητικό νόημά της  – σήμαινε ουσιαστικά  σοβαροφάνεια {  μεταγενέστερη λέξη } – κι  απέκτησε ειδικό θετικό  βάρος  ,που αδυνατεί να υποστηρίξει – εάν  βεβαίως  κάποιος θελήσει να  ερευνήσει την ετυμολογία της.                  bandicam 2018-06-05 19-50-59-940                                                                                OSHO                           osho {*} ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – » Σφήκες », { στ.1523 }.                                                                             Κυκλοσοβέω = γυροστριφοφέρνω , γυροφέρνω ,φέρνω γυροβολιές { σε κυκλικό χορό }.

ΒΙΒΛΙOΓΡΑΦΙA :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ , ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ.

Bάναυσες τέχνες και Καλές.

Βάναυσοι ή Βαναυστικές τέχνες  ονομάζονταν  στην αρχαιότητα τα χειρωνακτικά επαγγέλματα ,όπως του σιδηρουργού ,του βαφέα , του τέκτονος {= κτίστη } κ.α.  Επειδή δε τα επαγγέλματα αυτά τ’ ασκούσαν ως επί το πλείστον δούλοι , οι ελεύθεροι  και εν γένει οι πολιτείες  δεν τα εκτιμούσαν.Διότι θεωρούσαν ότι οι βαναυστικές  τέχνες φθείρουν και το σώμα και την ψυχή. Στις τέχνες αυτές δεν υπαγόταν η γεωργία .Τα χειρωνακτικά  επαγγέλματα ,επειδή  τότε ήσαν πολύ βαριά  και εξουθενωτικά ,δεν άφηναν σε αυτούς που τα ασκούσαν ελεύθερο χρόνο για πνευματική καλλιέργεια ,φιλικές συναναστροφές και συζητήσεις με πολιτικά θέματα.                                                                                                                                Tα είδη της Τέχνης  .Σάρωση_20180512 (3)Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ  – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                  Bάναυσος-η-ον = ο διά πυρός  εργαζόμενος { =καμινευτής }, ο έχων χειρωνακτικήν τινά  εργασίαν ,ο χειροτέχνης. << Πάς τεχνίτης διά πυρός εργαζόμενος >>.Βαύνος γάρ η κάμινος>>. Βαύνος = κλίβανος ,κάμινος,φούρνος.

 THOMAS  GAISFORD  -»  Etymologicon Magnum Lexicon ».                                                    Βαύνος = η κάμινος .Βαύνος =[ {β}  <—  πλεονασμός }+ αύος  < αύω [=καίω]. Το [β] του πλεονασμού συνηθίζεται στούς Λάκωνες .Διότι αυτοί  το ιδείν  λέγουν [β]ιδείν { πρβλ. το [*{F}ιδ-} που στα Λατ. γίνεται Vid-eo }. Βαύνος = το πυρ , ή ο χυτρόπους  , ή η κάμινος.

  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Πολιτικά », { Θ’- 1337 b }.                                                                             << Επειδή τα έργα χωρίζονται σ’ εκείνα που ταιριάζουν σε ελευθέρους και σ’ εκείνα που ταιριάζουν σε ανελευθέρους ,δεν πρέπει να διδάσκονται όλα, αλλά όσα από τα χρήσιμα δεν υπάρχει φόβος να κάνουν αυτόν που τα διδάσκεται  βάναυσον. Και  πρέπει να θεωρούμε βάναυσο ένα έργο ,και βάναυση μια τέχνη και μία  μάθηση , όταν διαμορφώνει άχρηστο το σώμα ή την ψυχή ή την διάνοια  των ελεύθερων ανθρώπων ,ως προς  την χρήση  της αρετής και την τέλεση εναρέτων πράξεων. Γι’ αυτό τις παρόμοιες τέχνες που κάνουν  χειρότερο το σώμα, ονομάζουμε βάναυσες, όπως και τις εργασίες που πληρώνονται { μισθαρνικές }, επειδή απασχολούν την διάνοια κάνοντάς την  αδρανή και ταπεινή >>.

ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ  – » Οικονομικός », { κεφ. IV’ ,2 }.                                                                          <<oι λεγόμενες  βαναυσικές {χειρωνακτικές εργασίες }έχουν κακή φήμη και πολύ εύλογα τις περιφρονούν στις πόλεις. Καταστρέφουν τα σώματα αυτών που εργάζονται και αυτών που τους διευθύνουν, επειδή τους αναγκάζουν να ζουν ζωή  καθιστική κάτω από τον ίσκιο  και μερικούς τους αναγκάζουν  να περνούν ολόκληρη τη μέρα τους δίπλα στη φωτιά· όταν όμως τα σώματα εκθηλύνονται και οι ψυχές τους γίνονται πιο αδύναμες >>.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία  », { Θ’- 590 c }.                                                                                         << Τα βάναυσα επαγγέλματα και οι χειρωνακτικές εργασίες ,για ποιόν λόγο νομίζεις ότι μας φέρνουν ντροπή  ; Ή μήπως θα ισχυριστούμε  κάτι άλλο, ότι επειδή εκείνοι που ασχολούνται μ᾽ αυτές έχουν εκ φύσεως τόσο αδύνατο το άριστο μέρος της ψυχής{ λογικό } ώστε μη μπορώντας να κυριαρχήσουν  στα θηρία εκείνα που είναι μέσα τους αναγκάζονται να τα υπηρετούν , και δεν είναι σε θέση τίποτε  άλλο να μάθουν παρά πώς να τα θωπεύουν { =χα’ι’δεύουν }; >>.

ΣΤΟΒΑΙΟΥ  – » Ανθολόγιον », τομ. Η’ { περί γεωργίας ότι αγαθόν ΝΣΤ’ }.                          Όσες από τις εργασίες επιτρέπουν στο σώμα να μην κουράζεται πολύ ,αυτές δεν  εμποδίζουν την ψυχή να επιδίδεται σε υψηλούς διαλογισμούς και να γίνεται σοφώτερη.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά  Νικομάχεια » , { Δ’-1122 a }.                                                                 Η έλλειψη της μεγαλοπρεπείας  { ποταπότητα }αποκαλείται μικροπρέπεια και η υπερβολή της μεγαλοπρεπείας αποκαλείται βαναυσία { χυδαιότητα }.

InkedΣάρωση_20180504 (2)_LIΧΡ.ΛΑΖΟΥ – » Μηχανική & Τεχνολογία στην Αρχαία Ελλάδα », { σελ.27 }.                              Οι κλίβανοι ,η παραγωγή μετάλλων με πυρομεταλλουργικές τεχνικές και η  μορφή μεταλλευτικής τεχνολογίας  αποτελούν σημαντικότατο  στάδιο  στην ανθρώπινη εξέλιξη και  δείχνουν  τον βαθμό αναπτύξεως ενός πολιτισμού.

Μεταλλευτικοί  κλίβανοι στην Αρκαδία { 2500 π.Χ. }.

ΠΑΝ. ΚΟΛΛΙΑ -»Λεξικόν των βασικών ρημάτων της Αρχ. Αττικής πεζογραφίας»            Τίκτω = γεννώ ,παράγω ,δημιουργώ . Παράγωγα:  τέκνον ,τέκτων ,τέχνη ,τοκετός ,τόκος,επίτοκος ,ο πρωτότοκος, η πρωτοτόκος ,η τοκάς , δύστοκος / δυστοκία.

ΑΙΣΧΥΛΟΥ – » Προμηθεύς  Δεσμώτης »,  { στ. 506 },  [ απόδ. Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου].      Όλες οι τέχνες από τον  Προμηθέα[ διδάχθησαν]  στούς  θνητούς. .. <<  ἔστε δή σφιν ἀντολὰς ἐγὼ ἄστρων ἔδειξα τάς τε δυσκρίτους δύσεις.καὶ μὴν ἀριθμόν, ἔξοχον σοφισμάτων,ἐξηῦρον αὐτοῖς, γραμμάτων τε συνθέσεις,μνήμην ἁπάντων, μουσομήτορ᾽ ἐργάνην  = εγώ τις ανατολές των άστρων επέδειξα και τις δυσδιάκριτες δύσεις .Και  τους αριθμούς ,την κατ’ εξοχήν σοφίαν ,εξηύρον και των γραμμάτων τις συνθέσεις , μνήμη των πάντων , μητέρα των Μουσών εργατική [ η Μνημοσύνη } >>{στ.458-461}.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                              Τέχνη { < τεύχω = κατασκευάζω  } .Τέχνη = τέκνη { δλδ. πνευματικό τέκνο του καλλιτέχνη δημιουργού.

                                                                                                                                                 Π.ΚΑΒΒΑΔΙΑ  – » Ιστορία της Ελληνικής Τέχνης », { σελ.15 }.                                                Τέχνη καλείται γενικώς κάθε δημιουργία του ανθρώπου που έχει σκοπό την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ή την τέρψη και την ψυχαγωγία του.Η μεν πρώτη καλείται βιομηχανία ή βάναυσος τέχνη ,καθ’όσον για την εξάσκησή της μάλλον σωματικές παρά διανοητικές δυνάμεις απαιτούνται,  η  δε δεύτερη καλείται ελευθέριος τέχνη ,επειδή είναι η πρέπουσα για αυτούς που έχουν εκπαιδευτεί με ελευθερία. Καλείται δε ιδιαιτέρως  και  κατ’ εξοχήν  τέχνη { Kunst }  και χαρακτηριστικότερα καλή τέχνη ή καλλιτεχνία , επειδή  αυτή επιδιώκει την παράσταση του καλού .Διότι μόνο με αυτό { το καλό  } είναι δυνατόν να τέρπεται η ψυχή μας. …Ειδικά όμως καλές τέχνες καλούνται εκείνες ,οι οποίες με την βοήθεια των βαναύσων τεχνών  αποτυπώνουν  επί της ύλης  τα δημιουργήματά τους. Αυτές είναι : η Αρχιτεκτονική , η Πλαστική  και η Γραφική , οι οποίες είναι οι κατ’ εξοχήν δημιουργικές τέχνες και τις οποίες ο Πλάτωνας ονομάζει εικαστικές και ειδωλοποιητικές.

                         ΤΕΧΝΗ   &   ΚΑΛΕΣ  ΤΕΧΝΕΣ.bandicam 2018-05-12 20-37-23-395ΑΛΕΞ -ΡΙΖΟΥ  ΡΑΓΚΑΒΗ – » Ιστορία της Αρχαίας Καλλιτεχνίας »,{ σελ.4,5,7 }.                      ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΑΣ ΓΕΝΙΚΩΣ.                                                                                                 Καλλιτεχνία είναι η τέχνη ,η οποία έχει ως σκοπόν το καλόν. Τέχνη δε είναι η δημιουργία.Η τέχνη παράγεται από το ρ.’Τέκω’ { < τίκτω } ,που είναι συγγενής της λ. »Τέκτων » { ο οποίος ασκεί την τέχνη }, και του »τεύχος’‘,{ που είναι το προ’ι’όν της εξασκήσεως της τέχνης }. Φανερώνει δε η λέξη , κυρίως, την κάθε γέννηση ή παραγωγή.Αλλά η γλώσσα περιορίζει την χρήση της μόνο στην παραγωγή,που προκύπτει από ανθρώπινη ενέργεια για οποιονδήποτε σκοπό ή ωφέλεια ή τέρψη.Δεν είναι φερ’ ειπείν τεχνούργημα το δέντρο που φύεται αυτόματα και εξαιτίας της φυσικής δύναμης , ούτε ο κορμός πού κόβεται από τον ξυλοκόπο άνευ σχεδίου για να παραδοθεί στην φωτιά…..Διότι ο άνθρωπος , ύλη και πνεύμα , για δύο λόγους δημιουργεί : για την ικανοποίηση των υλικών αναγκών ή για την τέρψη των αισθήσεων και της διανοίας.Και η μεν τέχνη ,που επιδιώκει κυρίως τον πρώτο σκοπό λέγεται βιομηχανία και ιδίως βαναυσουργός ή χειρονακτική , αν για την εξάσκησή της απαιτείται καταβολή δυνάμεων σωματικών μάλλον παρά διανοητικών.Η δε τέχνη που επιδιώκει μάλιστα την τέρψη ,ονομάζονταν από τους αρχαίους ελευθέριος τέχνη { artes liberales } , καθότι είναι η μόνη που αρμόζει προς την αγωγή ελευθέρων πολιτών και μπορεί καταλλήλως να ονομαστεί καλλιτεχνία .Διότι το καλόν είναι αυτό που τέρπει { ευχαριστεί } την αίσθηση , όπως το αισχρόν,που είναι το αντίθετον στο καλόν είναι το δυσάρεστον και το ατερπές….Οι πραγματιστές { realistes } ή ρωμαντικοί ,όπως καλούνται θέλουν την τέχνην ως απαράλλακτην αντιγραφήν της φύσεως , μια ομοιογραφία { portrait } αυτής , με την στενότατη σημασία της λέξης .Οι αντιφρονούντες παντελώς προς τους πραγματιστές καλούνται ιδανιστές ή κλασικοί .Το υλικόν κάλλος είναι κατ’ αυτούς μια σφραγίδα αμυδρή και κίβδηλη ,ο δε εντελής και αδιάφθορος τύπος πρέπει να αναζητηθεί στον χώρο της άυλης σφαίρας { χώρος των Ιδεών }.Οι τεχνικές ιδέες δε, πρέπει να απορρέουν από την δημιουργική δύναμη της ψυχής αυτοφυώς και πρωτοτύπως. Αλλά  η γραμμή της αληθείας είναι , ως συνήθως , η διαγώνιος.

                      ΤΑ  ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ  & Η ΓΡΑΜΜΗ  ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ . 

ΓΡ. ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ  – » Λεξικόν  ερμηνευτικόν ».                                                                       Τίκτω  < τιτέκω .  Από  ρ.*[ τεκ- ] —-> { ενεστ. αναδιπλ.} > τι-τεκ -ω —> [ αποβολή  ε ] —–>  τι-τκω —–> [ μεταθ.φθόγγων ]—-> τι-κτω .

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».                                      Τύκω = κατασκευάζω , ετοιμάζω. Τίκτω / Τίτκω = φέρνω στον κόσμο τέκνον. Τίτθω = Τίκτω. Τέκνον = το τεχθέν { »Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ Μήτηρ Παρθένος. »} , το παιδί. Τόκος = τοκετός , γέννα.

ΠΑΝ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ  – «Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».     Τεύχω = κατασκευάζω , δημιουργώ κάτι . Παράγωγα : τεύχος ,τευκτός , νεότευκτος ,τύκη , τύκος. Τυγχάνω = βρίσκω ,πετυχαίνω, συμβαίνω. Παράγωγα : τύχη , τεύξις { επί-τευξις } ,τεύγμα  { επί-τευγμα }. Ποιά η σχέση του ‘τεύχω’ με το ‘τυγχάνω‘ ; 1. Τεύχω, από θ.τευχ- ρ.*{ τυχ- } + ω = τεύχω. Τυγχάνω, από ρ.*{ τυχ- } με προσφ.[ αν ] και ανάπτυξη [γ] = τυγχάνω  2. Έχουν τον ίδιον  παθητικόν αόριστο : ετεύχθην .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά  Νικομάχεια » , { ΣΤ’-1140 a }.                                                               Τέχνη  και Τύχη.                                                                                                                                   »Αφού λοιπόν η κατασκευή αντικειμένων { ποίησις } και η πράξη{ πράξις } έχουν διαφορά , αναγκαστικά η τέχνη πρέπει να έχει σχέση με την κατασκευή { αντικειμένων}κι  όχι με την πράξη.Επίσης, κατά  κάποιον τρόπο , η τύχη και  η τέχνη έχουν σχέση με τα ίδια πράγματα, όπως λέγει κι ο Αγάθωνας:
Η τέχνη την τύχη αγαπά  , και η τύχη την τέχνη .
Η τέχνη λοιπόν είναι, όπως είπαμε,  »ἕξις τις μετὰ λόγου ἀληθοῦς ποιητική » { μια κατασκευαστική  έξη [= ψυχική διάθεση] } έλλογη {= που καθοδηγείται από την λογική της αληθείας } , αντίθετα, η ατεχνία είναι κατασκευαστική έξη  που καθοδηγείται από μια εσφαλμένη  λογική { μετὰ λόγου ψευδοῦς ποιητικὴ ἕξις } . Αντικείμενο και των δύο είναι αυτό που ενδέχεται να έχει διαφορετική μορφή { περὶ τὸ ἐνδεχόμενον ἄλλως ἔχειν  }.

 H αλήθεια επιτυγχάνεται δια των 5 στοιχείων { 1139 b – 1140 a } :  bandicam 2018-05-13 12-11-10-263  Εμπειρία  και Τέχνη   –  Απειρία  και Τύχη.                                                                                ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετά τα Φυσικά », { Α’ – 981 a }.                                                                      Η εμπειρία είναι κάτι παρόμοιο με την επιστήμη και την τέχνη .Οι άνθρωποι φτάνουν στην επιστήμη και στην τέχνη διαμέσου της εμπειρίας . Διότι όπως λέει και ο Πώλος ο Ακραγαντίνος { μαθητής του Γοργία }: ‘η εμπειρία δημιούργησε την τέχνη και η απειρία την τύχη » ,{ δλδ. ο άνθρωπος προχωράει στην κατανόηση των πραγμάτων  και στην επινόηση των μέσων ή  εργαλείων δια μέσου της εμπειρίας }.Η τέχνη γεννιέται  όταν , μετά από πολλές εμπειρικές γνώσεις { πείρα } ,προκύπτει μια συνολική αντίληψη για τα όμοια πράγματα { αφαιρετική γνώση }.

Σάρωση_20180513 (2) ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Γοργίας », { 448 c }.
Πολλές τέχνες οι άνθρωποι έχουν επι­νοήσει  δια της εμπειρίας  και  πρακτικώς, διότι η  εμπειρία κάνει να περνάμε τη  ζωή μας σύμφωνα με τους κανόνες της τέχνης , ενώ η απειρία  { έλλειψη εμπειρίας } μας κάνει να την περνούμε σύμφωνα με την τύχη.

ΒΕΛΑΣΚΕΘ  – » Las meninas », { 1656 }.Σάρωση_20180505                                                                                                                                                              ΚΑΛΛΟΣ  και  ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΑ.                                                                                                   ΟΜΗΡΟΥ  – » Οδύσσεια », { σ , 192-194 }.                                                                                      Με κάλλος  { η Αθηνά } πρώτα τα καλά της { Πηνελόπης } προσώπατα  λάμπρυνε αμβρόσιο , μ’αυτό που η καλλιστέφανη  Κυθέρεια { Αφροδίτη } χρίεται ,όταν πηγαίνει στον ποθητό χορό των Χαρίτων.

 ΓΡ. ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ  –  «Λεξικόν  ερμηνευτικόν «. Οδύσσεια . { σ ,192 -194}.                             Πρώτον μεν της καθάρισε το ωραίο πρόσωπο με [κάλλος ] κάποιου είδους θείον μύρον { καλλωπιστικόν : »θείω τινί χρίσματι » }.

LIDDELL & SCOTT  – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                        Κάλλος -εος { < καλός } = ευμορφία { επί του Γανυμήδους , επί γυναικών }.Η Αθηνά κατέστησε  το πρόσωπο της Πηνελόπης  λαμπρόν με αθάνατο κάλλος , με το οποίο η Αφροδίτη αλείφει εαυτήν. Ο Όμηρος θεωρεί το κάλλος ως κάτι το εξωτερικόν ,επιχεόμενο στον άνθρωπο.

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ {Αρχ. Θεσ/νικης }-» Παρεκβολαί εις την Ιλιάδα και την Οδύσσειαν ».                   Το  »κάλλος αμβρόσιον » αλληγορικώς  [είναι ] , η φυσική καλλονή και η ευπρέπεια , η επιπολάζουσα { = που αφθονεί } κατά πρόσωπον. . Το κάλλος  όμως δεν είναι μόνον μύθου πλάσμα ,αλλά και πραγματικό μύρο ,χρήσιμον ως καλλωπιστικό.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – »Ρητορική προς  Αλέξανδρον », { 1447 b }.                                            Είναι συμφέρον εις μεν το σώμα  η ευεξία , το κάλλος , η ρώμη  και η υγίεια ,εις  δε την ψυχήν η σοφία ,η φρόνησις ,η ανδρεία ,η σωφροσύνη και η δικαιοσύνη , για το σώμα και την ψυχή μαζί { συναμφότερα ] χρήσιμα είναι τα χρήματα και οι φίλοι .Ασύμφορα δε τα ενάντια τούτων. Εις δε την πόλιν ,είναι συμφέρον να έχει πλήθος πολιτών αγαθών.

bandicam 2018-05-13 21-01-48-278                                                                                                                                                      ΑΧ.ΤΖΑΡΤΖΑΝΟΥ – »Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                        Προσέξτε τα παραθετικά του επιθέτου καλός-η-ον . Ο θετικός βαθμός είναι καλός -ή-όν { θ.καλ-}. Ο συγκριτικός  είναι ο ,η καλλίων -το κάλλιον { θ.καλλ-} και ο υπερθετικός  είναι  κάλλιστος-η-ον { θ.καλλ-}. Άρα  καλλ-ίτερος  και όχι καλ-ύτερος .

THOMAS  GAISFORD  -» Etymologicon Magnum Lexicon ».                                                      Ο καλλίων δεν προέρχεται από το καλός , αλλά από το κάλλος . Αυτό φανερώνει και η γραφή και η σημασία του. Η μεν γραφή , διότι  καλός γράφεται  με ένα [λ] , ενώ το καλλίων ,  κάλλιστος με δύο [λλ]. Η δε σημασία , διότι ο ποιητής συνήθιζε να χρησιμοποιεί την λέξη καλός για να χαρακτηρίσει τον ανδρείον , όπως το αντίθετο , χρησιμοποιούσε την λέξη κακός για να χαρακτηρίσει τον δειλόν. { χάζω =δειλιάζω > χακός > κακός }.

ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΟΣ  ΩΔΑΙ – »Ωδή {ιη’} » και  παραλλαχθείσα εις την κοινήν διάλεκτον εις μέτρον Ανακρεόντειον  υπό Χ.Στεφανίδου .»Εις ποτήριον αργυρούν ».                                 Υπάρχουν δύο εκδοχές της ωδής  :άλλοι μεν [γράφουν] ‘καλή  τέχνα ‘ ,άλλοι δε  καλλιτέχνα ‘..Επειδή όμως  το μέτρον αυτής  είναι ανόμοιον και βεβιασμένον ,πολλοί ισχυρίζονται ότι μάλλον πρόκειται περί ξένης χειρός.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ  – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                          Καλλιτέχνης [ κάλλος +τέχνη }= τεχνίτης , εργαζόμενος μετά καλαισθησίας τα έργα του, καλός τεχνίτης ,αριστοτέχνης. 2. Ο ασκών μίαν εκ των καλών τεχνών . Κάλλ-ιο { < κάλλιον }= καλλ-ίτερα {όχι καλ-ύτερα}. Κάλλ-ιστος , Καλλ-ιστείον {=βραβείον καλλονής }, Καλλ-ιστεύω.

ΣΤΕΦ.Α. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λατινοελληνικόν Λεξικόν ».                                                        Ars – artis { < αρ-αρίσκω=προσ-αρ-μόζω  , ar-s } = η ακριβής επιστήμη και εμπειρία για κάποιο πράγμα.Υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη  τεχνών : liberales  και illiberales.

Σάρωση_20180515 (2)ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ- »Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».                    Ars –artis  {< άρτιος=τέλειος < αρ-αρίσκω } =η τέχνη του προσ-αρμόζειν.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φίληβος », { 64 e },[ απόδ.Μ.Ανδρόνικος ].                                                            Η φύσις του μέτρου και της συμμετρίας .Όταν επιτελείται μία μείξη ,όχι σύμφωνα προς έναν καθορισμένο σύμμετρο  κανόνα ,επέρχεται φθορά και διάλυσή  της ,» ότι χωρίς μέτρο  και συμμετρία κάθε ανάμιξη ,οποιαδήποτε κι αν είναι και οπωσδήποτε κι αν γίνει ,καταστρέφει αναγκαστικά τα αναμειγνυόμενα στοιχεία  και τον εαυτό της»{ 64 d-e }. … Η παρουσία του μέτρου { μετριότης }  και η συμμετρία  γίνονται παντού ομορφιά { κάλλος } και αρετή ….Είναι φανερό ,ότι η έννοια του μέτρου μας παραπέμπει στην αρετή ,διότι αρετή άνευ μέτρου δεν νοείται,  και η  έννοια της συμμετρίας  στο κάλλος , διότι  κάλλος ,που δεν  στηρίζεται επί της συμμετρίας ,δεν νοείται.

Σάρωση_20180514 (3)



         Tας θύρας κλείσατε ,τους οφθαλμούς ανοίξατε. Εκάς οι αμύητοι.



xxx


Η  ΜΙΜΗΣΙΣ.                                                                                                                                          ΧΕΓΚΕΛ  – » Αισθητική » , { σελ. 17,21,24 }.                                                                                     H αισθητική έχει για αντικείμενό της το απέραντο κράτος του ωραίου .Είναι η φιλοσοφία της τέχνης ή πιο συγκεκριμένα η φιλοσοφία των καλών τεχνών …..Το καλλιτεχνικά ωραίο είναι πιο υψηλό από το ωραίο  μέσα στην φύση .Επειδή η καλλιτεχνική ωραιότητα  είναι η  γεννημένη  εκ του πνεύματος ωραιότητα ,άρα  γεννημένη δύο φορές . Η μίμηση { απομίμηση ,imitation } δεν μπορεί να παράγει παρά αριστουργήματα τεχνικής ,ποτέ όμως αριστουργήματα τέχνης….Η τέχνη όταν περιορίζεται να μιμείται{ απομιμείται} δεν μπορεί να συναγωνιστεί την φύση ,και μοιάζει μ’ ένα σκουλήκι που προσπαθεί έρποντας να μιμηθεί τον ελέφαντα.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Φυσική Ακρόασις », { Β’- 194 a }.                                                              Εάν η τέχνη μιμείται την φύση ,είναι στην αρμοδιότητα μιας και της αυτής επιστήμης να γνωρίζει θεωρητικά -στο πεδίο της τέχνης-το είδος και την ύλη μέχρις ορισμένου σημείου. { δλδ. πρέπει να γνωρίζει  η τέχνη την φύσιν αυτού , το οποίο μιμείται }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί Ποιητικής », { 1448 b }.                                                                      Την ποιητικήν  τέχνην  εγέννησαν  δύο αιτίες και αυτές είναι φυσικές : α].»το μιμείσθαι »{ το ένστικτον της μιμήσεως } β].»το χαίρειν τοις μιμήμασι »{ εκτός της ηδονής που δημιουργεί η μίμηση και την οποία εισπράττει ο μιμούμενος ,και οι άλλοι ευφραίνονται με τις μιμήσεις {απομιμήσεις }του. …Η μίμηση είναι σύμφυτη στους ανθρώπους από παιδιά και κατά τούτο το στοιχείο  υπερέχουν των άλλων ζώων ,επειδή  ο  άνθρωπος  είναι  μιμητικώτατον  {ον } και αποκτάει τις πρώτες μαθήσεις του  δια της μιμήσεως.