Συνέπεια και ασυνέπεια.

Η συνέπεια μπορεί να χαρακτηριστεί ως το μεγάλο αίτημα της εποχής μας .Επειδή δε υπάρχει σοβαρό έλλειμμα συνεπείας ,κυριαρχεί η ασυνέπεια εμφανιζόμενη μάλιστα ως… αλλαγή εκσυγχρονιστική.Συνέπειαείναι το να τηρεί κάποιος τούς λόγους [υποσχέσεις] του ή να δρα σύμφωνα με τις ιδέες του / αυτός που έχει ακολουθία λόγων και έργων/ αυτός που φέρεται σύμφωνα με την λογική. Σήμερα μάλλον δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ,ότι η συνέπεια είναι ένα προτέρημα που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των ανθρώπων. Η δε αύξηση ή μείωσή της ,αυξάνει ή μειώνει αναλόγως και  το κύρος  και την αξιοπιστίας τους. Στον συνεπή  υπάρχει συμφωνία  λόγων και έργων. Οι δε σκέψεις και  πράξεις του δεν καθοδηγούνται από τον άνεμο του καιροσκοπισμού [ οπορτουνισμός ], που καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια στον απεχθή αμοραλισμό . Κλασσικό παράδειγμα ασυνεπείας είναι οι πολιτικοί .Άλλα υπόσχονται προεκλογικά κι άλλα πράττουν μετεκλογικά. Κάνουν μάλιστα και εύκολες μεταγραφές μεταπηδώντας από το ένα κόμμα [αριστερό σε άλλο δεξιό και τανάπαλιν ] στο άλλο ,θυμίζοντας έντονα  ποδοσφαιρική δραστηριότητα. Κι όταν είναι στο ένα κόμμα υποστηρίζουν λάβρως τις θέσεις του  κόμματος αυτού , όταν όμως μεταγραφούν στο άλλο κόμμα υποστηρίζουν ενθέρμως τις αντίθετες  άλλες »χωρίς  περίσκεψιν χωρίς αιδώ». Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ,που ο λαός  μιλάει για ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου. Βεβαίως ,για να μην αδικούμε τους ποδοσφαιριστές ,αυτό το κάνουν επειδή είναι επαγγελματίες και κυττάζουν το  ατομικό συμφέρον τους. Άρα είναι δίκαιο και σωστό να κάνουν μεταγραφές. Βεβαίως ,για να μην αδικούμε και τους βουλευτές{ ή βολευτές κατά τον Εθνάρχη },αυτό το κάνουν διότι κι αυτοί κυττάζουν το συμφέρον τους . Άρα καλώς πράττουν, ως προς τις  μεταγραφές. Άλλωστε σ’ ένα ολιγαρχικό ή αριστοκρατικό πολίτευμα  προστατεύονται τα συμφέροντα των ολίγων κι όχι των πολλών. Συνεπώς είναι λογικό και επόμενο, ο ‘άριστος’ βουλευτής να προστατεύει πρώτα απ’ όλα τα ‘άριστα’ συμφέροντά του. Γι’ αυτό  μπορεί  ο βουλευτής να λέει ,ότι υπηρετεί τον Δήμο [ λαό] και την Δημοκρατία ή ότι εκπροσωπεί τον λαό δια των κομμάτων ,αλλά αυτό  είναι ή ένα  ψέμα με ιδιοτέλεια ή μια μοσχαναθρεμμένη  αυταπάτη , προ’ι’όν αμαθείας. Διότι  στο πολίτευμα της  πραγματικής δημοκρατίας του Περικλέους  ΔΕΝ εξέλεγαν τους βουλευτές με ΨΗΦΟ αλλά με ΚΛΗΡΟ .Η εκλογή δια ΨΗΦΟΥ  ανήκει στο Ολιγαρχικόν ή {κατ’ ευφημισμόν} Αριστοκρατικόν πολίτευμα. Εξέλεγαν δε τους βουλευτές [ κι όχι μόνον αυτούς  ] δια ΚΛΗΡΟΥ ,διότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ,όπως η ιατρική, η ρητορική ή η ζωγραφική τέχνη.Ο κάθε πολίτης είναι ικανός να υπερασπίσει μόνος τα συμφέροντά του χωρίς αντιπροσώπους και χωρίς την μεσολάβηση κομμάτων.Σίγουρα η Δημοκρατία δεν έχει σχέση  με κόμματα ούτε έχει ανάγκη τους ‘αντι-προσώπους  .Απεναντίας  έχει ανάγκη τα ΠΡΟΣΩΠΑ  που απαρτίζουν τον δήμο,τους πολίτες .[βλ. Παλαιά και Νέα Δημοκρατία. ].  ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ   – » Χρυσά  Έπη », { 13 }.                                                                  »έργω τε λόγω τε »= και με λόγια και με έργα.

Ο συνεπής  καλλιεργεί τη συνεργασία, τον αμοιβαίο σεβασμό, την αποφυγή του ψέματος και την υποκρισία. Διότι η υποκριτική  είναι χρήσιμη για το θέατρο και την ρητορική.Η συνέπεια επίσης οδηγεί στην αυτοκριτική, στον αυτοέλεγχο, στον αυτοσεβασμό και την αυτοκυριαρχία.                                      ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ    – » Χρυσά  Έπη », { 42 }.                                                                Οι Πυθαγόρειοι πριν πέσουν για ύπνο εξέταζαν τρεις φορές τις πράξεις της ημέρας.

Η συνέπεια βοηθάει και στην ηθικοποίηση των ατόμων. Στις μέρες μας- που  κυριαρχεί ο καιροσκοπισμός κι η εκμετάλλευση – ο δυσεύρετος συνεπής ξεχωρίζει ,καθώς επιδιώκει να έχει αρχές κι αρετές που τις τηρεί  και εκουσίως να δεν τις παραβιάζει .                                                        1].ΣΥΝΕΠΕΙΑ :                                                                                                  ΗΕΝRICUS  STEPHANUS  – » Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                Συνέπεια : contextus verborum { = συνάφεια λόγων }. Μερικοί θεωρούν ,ότι συνάγεται από το  » συν  + έπομαι » και  όχι από το  » συν + έπος ».


EΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λεξικόν Λατινο-Ελληνικόν ».                                                Contextus -us  { <  contexo } =συνάφεια ,αλληλουχία.                                                          Verbum -i = ρήμα ,λόγος ,έπος ,λέξις .

Α. VILLOISON  – » Anecdota Graeca » , [ Πορφυρίου – » περί προσωδίας », τομ.2 ,σελ.112 ].  <<  Τι έστιν συνέπεια ; Η σύμφρασις και συνακολούθησις του λόγου  >>.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ  ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ  – » Του  περί συνθέσεως ονομάτων », { 23 }.   Η καλλιέπεια και η χάρις  αυτού  του ύφους οφείλεται στην συνέχεια { δ.γρ. συνέπεια }και την ομαλότητα της συνθέσεως .

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  { Δύσκολος } – » Περί  συντάξεως », { Α’ -1,12 }.  << Του ρήματος του χαίρειν ,περί ου της συντάξεως και όλως τα της  συνεπείας κατά το δέον ειρήσεται >>

ΠΡΟΚΛΟΥ  – » Υπόμνημα εις τα Ησιόδου Έργα και Ημέρας » , { στιχ.18 }            Συνέπεια = συνέχεια.

ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΟΥ  – » Περί σημείων Ηλιάδος », { εις την ραψ.  Η’ }.                          Δίδυμος [γραμματικός ] : << Τους στίχους τούτους ου προσίενται ένιοι ,ώσπερ ουδέ Ζηνόδοτος , αλλά το της συνεπείας ούτως έχει παρ’ αυτώ ,ώσπερ και ο Αριστόνικος εκτίθησιν >>.

ΦΩΤΙΟΥ [ ΠΑΤΡ.ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ]  – » Μυριόβιβλος ή  Βιβλιοθήκη »,τομ.5 , { 83 }.  Συνέπεια = ακολουθία.


LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                      Συνέπεια { < έπος } = συναφή ,συνειρμός λέξεων ή στίχων .

ΑΝΘ. ΓΑΖΗ  – » Επίτομον λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                             Συνέπεια { < έπος } = συνέχεια στίχων ή λέξεων.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».          Συνέπεια  { συν + έπος } = συνέχεια [ αλληλουχία ] λέξεων ή φράσεων  2.Συμπλοκή λόγου 3.Περικοπή στίχων { tirade }.

ISID.MASTROMICHALAKI  – ‘‘ Μοντέρνο Γαλλο-Ελληνικό & Ελληνο-Γαλλικό λεξικό ».  Tirade [θηλ.]= περικοπή , απόσπασμα.

ΣΤΕΦ. Α. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Συναγωγή νέων λέξεων ».                                        Συνέπεια { Γαλλ. suite ,consequence }. Tην λέξιν αυτήν ,την από δεκαετίες  πολυχρησιμοποιημένη από εμάς ,τα Λεξικά της αρχαίας ελληνικής   την καταγράφουν μόλις  από τον  Διονύσιον τον Αλικαρνασσέα  ,επειδή { στο » περί συνθέσεως ονομάτων » } πρώτη  φορά αναφαίνεται , και εκεί όχι με βεβαιότητα .Διότι παρεδέχθησαν  κάποιοι εκδότες,  ότι είναι  συνέχεια και όχι συνέπεια ,όπως ο Schott.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                            Συν : το ομού . Συνέπεια { < συν  + έπος } :  1. σύνδεσις ,συρραφή ,συνειρμός των λέξεων ή των στίχων 2. παν ό,τι συνέπεται  , το παρεπόμενον , το αποτέλεσμα.

ΠΑΠΥΡΟΥ –  » Λεξικό της Ελληνικής  γλώσσας ».                                                    Συνέπεια < συν + έπεια { <, -επής  <έπος } : 1. επακολούθημα ,αποτέλεσμα,απόρροια  ,επίπτωσις  2.Λογική ακολουθία  3.Το να είναι κανείς πιστός στον λόγο του, στις υποχρεώσεις του , στο καθήκον του.  // { Αρχ. – Μεσ. } συνέπεια = σύνδεσις ,συνειρμός λέξεων ή στίχων .

Ν.Π. ΑΝΔΡΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό  λεξικό της κοινής Νεοελληνικής ».              Συνέπειασυνεπής { = σύμφωνος με τα λόγια του }.

Ο.Ε.Ε ΑΤΛΑΣ  – »  Σύγχρονον  Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                        Συνέπεια  [ΑΚΔ]  : 1.Η αλληλουχία εις τα νοήματα  2. Το επακόλουθον  3.»κατά συνέπειαν » = επομένως. Συνεπής-ες [ΑΚΔ] : που έχει ακολουθίαν , λογικώς σύμφωνος  2. που τηρεί τον λόγον του ή τις ιδέες του 3. συνεπώς = επομένως , κατ΄ ακολουθίαν.

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής «.       Συνέπεια : σημασιολογικό δάνειο {= λέξη που προϋπάρχει σε μια γλώσσα και που αποκτά μια νέα σημασία την οποία δανείζεται από λέξη άλλης γλώσσας } της γαλλικής  suite ,consequence. Συνεπής : μεταφραστικό δάνειο { = λέξη που δημιουργείται σε μια γλώσσα και που μεταφράζει την λέξη μιας άλλης γλώσσας } της γαλλικής consequant .

ISID.MASTROMICHALAKI   – » Μοντέρνο Γαλλο-Ελληνικό & Ελληνο-Γαλλικό λεξικό ».        Suite= ακολουθία ,συνέχεια  .Consequance =συνέπεια ,συμπέρασμα // en consequence =κατά συνέπειαν . Consequent ,ente = συνεπής   //  par consequent = συνεπώς , επομένως.

 ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ – » Σύγχρονο  λεξικό της Νεοελληνικής γλώσσας ».                        Συνέπεια . Συνεπής -ες

ΑΚΑΔ.ΑΘΗΝΩΝ { Χρ.Χαραλαμπάκη }– » Χρηστικό λεξικό της Νέο-ελληνικής γλώσσας ».  Συνέπεια : 1. οτιδήποτε προκύπτει ως αποτέλεσμα ,επίπτωση ,επακόλουθο  2.σταθερότητα σε αξίες ,απόψεις και η ανάλογη συμπεριφορά και στάση ζωής  3.ακρίβεια και υπευθυνότητα στην τήρηση συμφωνιών. ΕΤΥΜ. συνέπεια  < μτγν. συνέπεια ‘ακολουθία λέξεων ‘ < Γαλλ. consequnce.

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας »/    Α’. Συνέπεια = ακολουθία [ λόγων και έργων ], αξιοπιστία. Β’.Συνέπεια = επίπτωση ,επακόλουθο- { λογ.1844 }. Συνέπεια < συν + έπομαι =ακολουθώ ,που πλάστηκε καταχρηστικά { δηλ. χωρίς να συμφωνεί με τους κανόνες παραγωγής της Ελληνικής γλώσσας }κατ’αναλογία προς το ήδη υπάρχον συνέπεια ,προκειμένου να αποδοθεί το γαλλικό  consequence { = επακόλουθο ,επίπτωση }.Συνεπής {λογ.1871 }.Συνεπώς { λογ.επιρρ.1858 }.

InkedΣάρωση_20181111 (2)_LIΣΤΕΦ.Α. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ –  » Λατινο-Eλληνικόν Λεξικόν «.                                  Con-sequor , sequutus { secutus } =ακολουθώ κάποιον ,συν-έπομαι .Consequia-ae =συνέπεια .Consequentia-ae = ακολουθία .Consecutio-onis =επακολουθία,συνέπεια.

ΑΝΤ. HΠΙΤΗ  – » Λεξικόν  Ελληνο-Γαλλικόν & Γαλλο-Ελληνικόν ».                      Συνέπεια : εκείνο ακριβώς που έπεται ,η συνέχεια { suite } , εκείνο το οποίον είναι δυνατόν να συμβεί κατόπιν [μετά] ,η συνέπεια { consequence }.Συνεπής -ές  : ο ακριβής σε κάτι, ο επόμενος  { consequent }.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Ελληνo – Λατινικό  Λεξικόν ».                                      1.Συνέπεια { < έπος }= contextus verborum  2.[νεοελ.] Συνέπεια { < έπομαι } = consecutio -onis , consequentia-ae .»Kατά συνέπεια »= consequenter.

ΣΟΦ .ΕΥΑΓΓ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ – »Greek lexicon of the Roman and Byzantine periods ».      Συνέπεια { < έπομαι } : sequence { < Λατ. sequor } = τάξη, σειρά,αλληλουχία . Connection { <  Λατ. connecto } = σύνδεση ,σχέση  . Context { < Λατ. contexo } = συμφραζόμενα.

Μ.ΜΑΡΤΕΝ – » Η γλώσσα του κινηματογράφου », {σελ.349}.                                Σεκάνς { sequence }=σύνολο αλληλουχίας σκηνών.

ΠΑΝ.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – » Λεξικό Ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας».    Έπομαιακολουθώ,έρχομαι ,καταδιώκω κάποιον. Ετυμολογία : Το ρ. έπομαι { έπω } < ρίζα ΣΕΠ-  [ σπ ]+όμαι [ω]  = σέπομαι  {=>μετατροπή του [σ] σε δασεία } = έπομαι{έπω}. [Αλλαχού  και  Παρακείμηκολούθηκα και Υπερσ.  ηκολουθείκειν ,διότι δανείζεται τους χρόνους αυτούς ,ως ελλειπτικόν ρήμα }.

bandicam 2018-11-13 00-12-04-303

ΠΑΝ.ΚΟΛΛΙΑ – » Λεξικόν των Βασικών Ρημάτων της Αττικής Πεζογραφίας ». Έπομαι { αποθετικό του έπω } = ακολουθώ , συνοδεύω ,διώκω ,υπακούω  ,συμφωνώ,εννοώ,υποτάσσομαι. . Από την ρ.[ ΣΕΠ- ] :α] οπάζω {= ακολουθώ } εξ ου οπαδός  και β] όπλο.  Έπω { πάντοτε σύνθετον } = ασχολούμαι εις τι ,φροντίζω.

ΠΑΝ.ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ – »Λεξικόν απάντων των ρημάτων εις τους Αττικούς πεζολόγους».  Έπομαι = ακολουθώ .ΕΤΥΜ. Η ρίζα είναι :1.Ισχυρή[σεπ-] –> Λατ.sequor ,Λατ. sec-undus{ =βοηθός } ,Λατ.soc-ius { =εταίρος } 2.Ασθενής [σπ-],εκ της οποίας ο Αορ.β’ ε-σπ-όμην. Εκ της αυτής ριζ. και όπλον και οπαδός και το ομηρικόν αοσσητήρ {= βοηθός },[Χ-333]. Αντιδιαστέλλεται εις το ηγούμαι,το ηγεμονεύω ,το προηγούμαι και το άρχω .

OMΗΡΟΥ  – » Οδύσσεια », [ κ’ , 435-436 ].                                                                  Ομηρική  ασύνθετος μορφή του μεταγενεστέρου συνέπομαι[ =συν-ακολουθώ ]»…συν…είπετο..»  =>  συν + έπομαι  = συνέπομαι [συν-ακολουθώ ].

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα»’ . Έπω,έκω  > sequor { < έπομαι } > secundus { = ακολουθών }. 

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                    Α’.Έπω { < FΕΠ- } = λέγω.   Β’.Έπω { < ΣΕΠ- / ΕΠ- } = ασχολούμαι ,καταγίνομαι εις τι. Έπομαι = έρχομαι κατόπιν  ,ακολουθώ.

Σάρωση_20181111ΓΡ.Ν.ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ – » Λεξικόν Ερμηνευτικόν ».                                                      Έπω < {ρ.*[ ΣΕΠ-] ,πρβ. sequor } = ειμί περί τι ,ασχολούμαι σε κάτι ,φροντίζω. Συνήθως σύνθετον : περι- ,αμφι- ,δι- ,εφ-, μεθ- [ έπειν ].

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ – » Ανώμαλα Ρήματα της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».      Έπω = ασχολούμαι εις τι ,φροντίζω { πάντοτε σύνθετον : δι-έπω, αμφ-ιέπω  κ.α.}.Ρίζα        *[ΣΕΠ-] , πιθανώς εκ ρίζης συγγενούς προς την του Λατινικού : sepelio =φροντίζω νεκρόν ,ενταφιάζω.

2].AΣΥΝΕΠΕΙΑ :                                                                                                             O ασυνεπής ,αντιθέτως του συνεπούς , αναγκαστικά φτάνει στο σημείο να ψεύδεται, διότι προσπαθώντας να καλύψει μια ασυνέπειά του, προκαλεί μια σειρά από άλλες ασυνέπειες, προσπαθώντας δε να τις δικαιολογήσει καταφεύγει σε  άλλα ψέματα αράδα .                                                  ΕΜΜ.ΚΡΙΑΡΑ  – » Νεοελληνικό  λεξικό ».                                                   Ασυνέπεια { ασυνιζ.} = ασυμφωνία λόγων και έργων ,έλλειψη συνέπειας .     Ασυνεπής -ης-ες = που δεν είναι συνεπής { συνων.ανακόλουθος }.

Α.ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ  – » Υπερλεξικό της Νεοελληνικής γλώσσας ».                     Ασυνέπεια : 1.έλλειψη  συνέπειας ή λογικής  σειράς στη σκέψη ή στον λόγον 2.παραβίαση  παλιάς ή προηγούμενης συμφωνίας.                                       Συνεπής -ης-ες : αυτός που δεν είναι καθόλου συνεπής προς τα λόγια ή τις υποσχέσεις του ,αυτός που άλλα λέει και άλλα κάνει. 


Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Λεξικό Συνωνύμων & Αντωνύμων της Νέας  Ελληνικής  γλώσσας  ».  Αποτέλεσμααπόρροιαεπακόλουθο συνέπεια  επίπτωση. 

K.Π.KABAΦH  – » Τα  ποιήματα ».                                                                                 » Εν μεγάλη Ελληνική αποικία , 200 π.Χ. », { 1928 }.



»ΑΜ’ΕΠΟΣ ΑΜ’ ΕΡΓΟΝ ‘‘                                        Ο Κριός είναι το έμβλημα του Μηχανικού στον Ελληνικό Στρατό [ΜΧ] ,ο οποίος συμβολίζει την πολιορκητική και επιθετική μηχανή των αρχαίων Ελλήνων. Πάνω από τον κριό υπάρχει το επίγραμμα:                                    »ΑΜ’ ΕΠΟΣ ΑΜ’ ΕΡΓΟΝ».

1200px-Hellenic_Army_Engineer_Corps.svgΤΑΚΗ ΝΑΤΣΟΥΛΗ  – » 3.000 λέξεις  &  φράσεις παροιμιώδεις ».                          »Άμ’ έπος άμ’ έργον »  –  Κάτι που γίνεται αμέσως ,δίχως αναβολή .                   [Λατ]»dictum factum» =λεχθέν εκτελεσθέν.

I]. To έπος .                                                                                                                    Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ  & Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ  – » Το Δίγαμμα F ».                                    [F]έπος =έπος . Λατ. Voco= καλώ  [Vox-vocis =φωνή ].Όσσα =φωνή.

 Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Ομηρικόν  Λεξικόν ».                                                                   Έπος { Fέπος } : λόγος ,εν γένει παν δια λόγου εκφραζόμενον  1]. λόγος,υπόσχεσις 2].συμβουλή ,γνώμη  3]. χρησμός  4]. διήγησις ,άσμα αοιδού  5]. επιθυμία ,προσταγή 6].λόγος κατ’ αντιδιαστολήν προς το έργον 7].το περιεχόμενον του λόγου  το οποίον συνάπτεται μετά του μύθου. Μερικοί θεωρούν  ότι έπος μάλλον σημαίνει το περιεχόμενο ,την υπόθεση .Ο δε  μύθος την πνευματική μορφή του λεγομένου .Τουναντίον άλλοι θεωρούν πως μύθος είναι κάτι το υποκειμενικό  ενώ έπος κάτι το αντικειμενικό.  

ΟΜΗΡΟΥ – » Ιλιάς », { Θ’-7~8 , Ξ’-44 , Τ-242 }.                                                            Έπος = λόγος . Έπος = υπόσχεση . Μύθος – Έργον.

ΗΡΟΔΟΤΟΥ -»  Ιστορίαι » – » Θάλεια », { Γ’-134,6 }.                                                << άμα  έπος τε ,και έργον >>.

ΤΕΡΕΝΤΙΟΥ   – »  Ανδρία  { στ.381-382 }  – Αυτοτιμωρούμενος { στ.760 }».         << dictum  factum ~   αμ’ έπος , αμ’ έργον  >> .

ΙΙ]. Το έργον.                                                                                                                   Σ.ΔΩΡΙΚΟΥ  & Κ.ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ  – » Το Δίγαμμα F ».                                      Aπό  ρ.*[Fεργ-] : έργον ,ρέζω {=πράττω },όργανον,εόργη / FέFοργα ,{Κρητ.}Fεργάζομαι.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                          Έργον { < έργω [ Β ] = έρδω } =έργον ,εργασία.                                                       Έργω [Α] = εγκλείω,περιορίζω.  Έργω [Β] = πράττω έργον , εργάζομαι.

Σάρωση_20181112 Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Ομηρικόν  Λεξικόν ».                                                                  Έρδω { < Fέρδω  } ποι.{ FΕΡΓ- } =1. ποιώ,πράττω, 2.τελώ, θυσιάζω                    Ρέζω  { <  [Fεργ-],κατά μετάθεσιν [Fρέγ]-j-ω } = 1.πράττω,διαπράττω ,εκτελώ  2.θυσιάζω.

  RENE MAGRITTE – » The Secret  Player », { 1927 }.Σάρωση_20181111 (4)                                                                                                                                                 BIBΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ  , ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ .

Όμβρος και ομβρέλλα.

Φθινόπωρον ή μετόπωρον { μετά την οπώραν } ή χινόπωρο [ιδιωμ.] ήταν ,όπως γράφει ο λεξικογράφος Ησύχιος , »ο από της πεντεκαιδεκάτης [15] Αυγούστου μηνός έως της πεντεκαιδεκάτης Δεκεμβρίου [ή από 22 /8 -22/12] ‘‘.Οπώρα [ ή οπάρα Λακων.] ,το μέρος του έτους το μεταξύ της επιτολής του Σειρίου και της του Αρκτούρου [δηλ. από τα μέσα Ιουλίου ,όλος ο Αύγουστος και μέρος του Σεπτεμβρίου ] .Όπερ σημαίνει το δεύτερο μισό του θέρους.Αυτή είναι και η πιο πρόσφορη ώρα  του έτους προς πέπανσιν [=ωρίμανση ]των καρπών και των αγρών και των δένδρων.Αρχικά λοιπόν οπώρα ήταν η ώρα  των καρπών, μετέπειτα όμως κατέληξε  να σημαίνει και τον ίδιο τον καρπό. Μνημονεύονται   [ 7 ] επτά ώρες  : έαρ ,θέρος ,οπώρα,φθινόπωρον ,σπορητός ,χειμών , φυταλιά . Οι παλαιές  τρεις ώρες ήσαν πιθανώς όλες ίσες στο μήκος , αλλά  οι Αθηναίοι υπολόγιζαν το μεν έαρ και την οπώρα από δύο μήνες εκάστη ,το δε θέρος και τον χειμώνα ,από τέσσερις μήνες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του φθινοπώρου, εκτός των άλλων,είναι τα πρωτοβρόχια. Tο γνωστό εξάρτημα δε για την βροχή είναι το αλεξιβρόχιο κοινώς ομπρέλα. Ήταν άραγε πάντοτε η χρήσις της ομπρέλας για την βροχή ή μήπως όχι;              Η ΒΡΟΧΗ                                                                                                                                          Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ – » Λεξικόν της Αρχαίας  Ελληνικής γλώσσης ‘.                                                  Διαφέρει  το βρέχω {= υγραίνω την επιφάνεια } από το τέγγω {= »μουσκεύω » σε βάθος }.  Το τέγγω δεν είναι σε χρήση στην εποχή μας αλλά έμεινε  η χρήσις των λέξεων τεγκτός [= ο δυνάμενος να εμποτισθεί ,να μουσκευτεί ,να μαλακώσει } και ά-τεγκτος { = σκληρός , μη δυνάμενος να μαλακώσει } για να  μας το υπενθυμίζει .

 ΑΧ.ΤΖΑΡΤΖΑΝΟΥ – » Γραμματική της Λατινικής γλώσσης ».                                                     Τέγγω  : Tingo [ tinguo ] – tinxi – tinctum -tingere .

ΗΕΝRICUS  STEPHANUS  – » Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                                      Διαφέρει το βρέχω από το τέγγω. Διότι  βρέχεται  μεν το ξύλο ή ο λίθος  ,δηλαδή το επιφανειακό .Τέγγεται [ μουσκεύεται ] δε ο σπόγγος ή το ιμάτιον ,δηλαδή αυτό που η υγρασία φτάνει σε βάθος.

ΑΓΓ. ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ  – » Λυρικός  βίος », [Β’].


1.O OMBΡΟΣ .                                                                                                                                        Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Λεξικόν Ομηρικόν » .                                                                                       Όμβρος = ραγδαία βροχή ,καταιγίδα.  Εν γένει υετός , ψιλή βροχή  ακόμη δε και σφοδρός νιφετός ,χιών άπλετος .

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                              Όμβρος : 1.{ ομού  + ρείν => ομόροος => όμορος => όμρος  + [β] > όμβρος } = ο ομού ρέων και  κατερχόμενος. 2. { φέρω => φρός /  βρός + [ ο ] => όβρος  + [ μ ] => όμβρος }.                    3. { βάρος => βρος + [ ο,μ ] => όμβρος }.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – » Νεφέλαι », { στ. 335 – 338 }.                                                                             << ὄμβρους θ᾽ ὑδάτων δροσερᾶν Νεφελᾶν = και για βροχές  μιλούν «δροσερών Νεφελών»· >>.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                             Όμβρος = χοιρίδιον [ <  όβρος > ] ή  υετός. Ιβρίκαλοι { < οβρ- } = χοίροι. Ο χοίρος [ υς ] σχετίζεται με τον υετόν ,διότι  όπως  το γουρούνι  αγαπά το ρυπαρόν  της λάσπης και εκφράζει το αυξητικό  [ »αύξει’‘  και »πλήθει »] με  το ασελγές [ »ατιμάζει »] έτσι κι η  δυνατή  βροχή ,που λασπώνει το έδαφος και τα χωράφια βιαίως ,αποτελεί αυξητικό παράγοντα γι’ αυτά ευνοώντας την ανάπτυξη της βλαστήσεως που οργιάζει και πληθαίνει.

 Γ.ΕΞΑΡΧΟΥ / Μ.ΦΩΤΙΑΔΟΥ  – » Ιωάννου Ζωναρά Λεξικόν ».                                                       Ιβρύκαλος  =  χοίρος.

ΗΕΝRICUS  STEPHANUS» Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                                          Όμβρος  { Imber  , Pluvia , [ Nimbus ] } =  Xoιρίδιον , υετός . »Ομβροτόκος  νεφέλη» .

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                    Όμβρος { imber } = θύελλα μετά βροχής . Όμβρος  <  αφρός {*} .

ΑΝΘ. ΓΑΖΗ  – » Επίτομον λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                                     Όμβρος { imber } = βροχή , καταφορά  υετού. Όμβρος : συγγενές πιθανώς με το Umbra .

KΩΝ. Μ. ΚΟΥΜΑ  – » Λεξικόν ».                                                                                                  Βρέχω : ρήμα  πεποιημένον  εκ του ήχου του καταπίπτοντος  υετού . Όμβρος : όβρος είναι το πρωτότυπον . Όβρος —{ ρ<—> β}—> ορβός –{ β–> φ } -> ορφός  –> όμβρος.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                          Όμβρος { συγγενές  του όρφνος  όθεν το Λατ. umbra } = ραγδαία βροχή [πλην όχι διαρκής με βροντές κι αστραπές }» Όμβροι και υετοί». Ορφνός { < ερέφω =σκεπάζω ,καλύπτω} = μαύρος ,σκοτεινός .Όρφος { < ορφνός, δια το μαύρον χρώμα του } = ορφός > ροφός { ειδ.ιχθύος }.

 ΗΕΝRICUS  STEPHANUS – » Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                                       Το ορφνόν , σημαίνει το σκοτεινόν.

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».                                            ρ. *[ΡΕ- ], ΡΕΩ.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ‘‘ Αρχιγένεθλος  ελληνική γλώσσα ».                        Umbra  < όμβρος { βροχή , νέφος }. Όμβρος  —[ o —> u ]—-> umbra .                          Αντιδάνειον : ομπρέλλα.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό  Λατινο-Ελληνικόν  ».                                                  Umbra-ae : [ι]σκιά , Umbro :  [ι]σκιάζω .

ΕΚΔ.ΣΙΔΕΡΗ   -» Dizionario Italiano Greco-Greco Italiano ».                                                         Ombra { ουσ.} : 1.σκιά ,ίσκιος   2. σκοτάδι ,σκότος  3. φάντασμα.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – »  Λεξικό  Ελληνο – Λατινικόν  » .                                                      Όμβριος,ον : pluvius -a -um. » Όμβριον ύδωρ »= aqua  pluvia . Όμβρος  : imber -bris.

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λεξικόν  Λατινο-ελληνικόν ».                                                          Pluo { < πλύω  < φλύω :  υπερχειλίζω , κατακλύζω} = ύω. Pluvia { < pluo } = υετός ,ύδωρ.

Κ.ΔΟΥΚΑ  – » Λεξικόν  Διεθνών  λέξεων  του Ομήρου ».                                                          Όμβρος = ραγδαία βροχή ,καταιγίδα : Ombrella =ομβρέλλα ,αλεξιβρόχιον Umbra = σκιά[ πλανήτου ].

ΑΡ..ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας ».                    Ombro – όμβρο – < όμβρος =βροχή.

ΠΑΠΥΡΟΥ –  » Λεξικό της Ελληνικής  γλώσσας ».                                                                       Έχει  διατυπωθεί και η άποψις  ότι τόσο οι τύποι αυτοί ,όσο και η ρίζα της λέξεως ‘ Όμβρος ‘συνδέονται με την ρίζα [*nebh-]  των νέφος ,νεφέλη.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – ‘‘  Λεξικό  Ελληνο – Λατινικόν  » .                                                Nimbus-i  : 1.γνόφος / δνόφος ,η από θυέλλης φερομένη ζοφερά ομίχλη  2.ομίχλη ,νεφέλη ,μελανία,νέφος   3.υετός , όμβρος.   Imber -bris : όμβρος ,υετός ραγδαίος { πρβλ. pluvia }.Εντ. [π.]  a] = ύπομβρος νεφέλη [ caeruleus -] , b] =όμβριον ύδωρ ,ύδωρ. Caerueus  & [π.] caerulus-a-um : κυανούς [ επί αντικειμ. θαλασσίων  ,περί άλλων κυανών αντικειμένων  } 2. κυανούς , κελαινός , μέλας   3. κυανίζων.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Αρχιγένεθλος  ελληνική γλώσσα ».                                 Nύβω   >  nubo = καλύπτω  .  Nubo  > nubes   &  nubela . Νύβω > νύμφη  & νέφος.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Όμβριος ΌμβραΟμβρική γη .

ΟΔ.ΕΛΥΤΗ  – » Το  Άξιον εστί ».

Ο Θρόνος του Όμβριου Δία



                     Tας  θύρας κλείσατε ,τους οφθαλμούς λύσατε , εκάς οι βέβηλοι .


xxx.png

2. Ο YETOΣ                                                                                                                                       ΕΚΔ.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ  – » Ανώμαλα ρήματα της Αρχ. Ελληνικής γλώσσης ».      Βρέχω {υγραίνω ιδίως την επιφάνεια ενός αντικειμένου ,ραντίζω,ρίπτω βροχήν} και  ύω.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                          Υετός { < ύω } = βροχή ραγδαία και διαρκής  .Υετός : a]. πρώιμος ,ο ανοιξιάτικος b]. όψιμος , ο φθινοπωρινός.

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                                          Υετός { < ύω = βρέχω  > υ-τός  + ε  > υ-ε-τός }.Ύης : επίθετον του Διονύσου .Ύης  : επίθετον της Σεμέλης . Υάδες : oι τροφοί του Διονύσου . Υιός  { < ύω } .

ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ  ΛΑΕΡΤΙΟΥ – » Βίοι Φιλοσόφων  », Ζήνων  ο Κιτιεύς ,[153].                         Υετός πάχνη χαλάζιχιόνι.

 OMHΡΟΥ  – » Ιλιάς», { Κ’ , 5-7 }.                                                                                                 Όμβρος χάλαζα –  νιφάδες –  χιών .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  –  » Περί κόσμου », { 394 a , 25-30  }.                                                                    Το νέφος [ σύννεφο ] είναι πυκνός και ατμώδης σχηματισμός που παράγει νερό. Ο όμβρος [ βροχή ]προκαλείται από την πίεση νέφους που είναι πολύ πυκνό ,και ποικίλλει τόσο όσο και οι πιέσεις του νέφους.Αν δηλαδή η πίεση είναι ήπια σκορπίζει αραιές σταγόνες [ ψεκάδες ], αν όμως είναι έντονη ,πιο μεγάλες.Τούτον τον ονομάζουμε υετόν    [ νεροποντή ]διότι είναι μεγαλύτερος από τον όμβρον  [βροχή ] και ρίχνει συνεχόμενες σταγόνες βροχής πάνω στην γην.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος », { σελ.275-76 }.                          Υετός  {< ύω  + ετός } = η ραγδαία βροχή .

ΔΑΝΑΗ  ΚΑΙ  ΧΡΥΣΗ ΒΡΟΧΗ .                                                                                                  ΠΙΝΔΑΡΟΥ – ‘‘  Πυθιόνικοι »,  [ XII ] ,< Στον  Ακραγαντίνο  Μίδα  αυλητή >.                          << .. της Δανάης ο υιός που από χρυσή  βροχή γεννήθηκε .>>

TIZIANO  VECELLIO   – » Δανάη »,{1545 }.

Σάρωση_20180929 (5) ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΥ  – » Ελληνική  Μυθολογία », { Β’ – IV }.                                                                 Όταν ο Ακρίσιος  ερώτησε το μαντείο να του πει ,πώς θα μπορούσε να αποκτήσει  αρσενικά παιδιά ,ο θεός του απάντησε ,ότι η θυγατέρα του [ Δανάη ] θα γεννήσει ένα αγόρι ,που όμως θα τον φονεύσει .Τρομαγμένος ο Ακρίσιος ,από αυτό, έχτισε μια χάλκινη κάμαρη κάτω από την γη και φύλαγε μέσα την Δανάη…Ο Ζεύς  όμως μεταμορφώθηκε σε χρυσάφι κύλησε από την οροφή μέσα στους κόλπους της Δανάης και συνουσιάστηκε μαζί της.

Ι. ΡΙΣΠΕΝ  – » Ελληνική  Μυθολογία » , { Α’ ,σελ.60  }.                                                                    Η Δανάη , η  χρυσή βροχή και η γέννησις του Περσέως.

Ι.ΚΑΚΡΙΔΗ  –  » Ελληνική  Μυθολογία », { Γ’ – 182 }.                                                                     Η  γονιμοποίησις της Δανάης από τον Δία μυθοποιεί μιαν άλλη ,συγγενική ,θεολογική σκέψη : πώς ο ουρανός κάνει την γη να καρπίσει.

Δανάη   και  Δίας  [ ως  χρυσή βροχή ].

» ΥΕ , ΚΥΕ ».                                                                                                                                           Το ‘‘ ύε,κύε » ήταν η πιο γνωστή  ρητή τελετουργική επίκληση  κατά την  εορτή  και  μυστηριακή  τελετή της  λιτανικής  πομπής για  την Ελευσίνα προς τιμήν της θεάς της γεωργίας  και  της  γονιμοποιήσεως  Δήμητρας και της  Κόρης { Περσεφόνης ; } – και όχι μόνο.  ΜΕΤΩΠΗ από τα μικρά  Προπύλαια της Ελευσίνος.                                                        α]. Δεμάτιον από στάχυα ,σύμβολον αθανασίας  β]. Το άνθος  της Ελευσίνος , σύμβολο των ιεροφαντών  [ο αριθμός 8]  γ]. Μυστηριακή Κύστις  [ περιέχουσα τα 7 παίγνια του Διονύσου ] ,σύμβολο των 7 ψυχικών κέντρων  δ]. Το φυτό  »Νάρθηξ » της Ελευσίνος από το οποίον εξέρχεται το »ουράνιον πυρ »,συμβολισμός του θείου πνευματικού οργανισμού.

Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – » Γλώσσα Ελληνική : η γλώσσα των γλωσσών » , { σελ.86 }.                          Το ρήμα ύω έχει την βασική σημασία του βρέχω και παράγωγό του είναι η λέξις υετός , που δηλώνει την βροχή..Αφού η βροχή όμως εκφράζει κατά δεύτερο λόγο το γενετήσιον  και  αυξητικόν , η λέξις υετός δηλώνει και τον γόνο και το γέννημα.

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ – » Βάκχαι », {στ. 275-278 }.                                                                                            Μιλάει ο  μάντης Τειρεσίας στον Πενθέα: » Δήμητρα ή  Γη ,ή όπως θέλεις πες  την ».

ΚΩΝ. ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ  – » Αρχαία  Ελληνικά  Μυστήρια », { σελ.128 }.                                            ‘Ύε , κύε » : τελετουργική  μυστική επίκληση των Ελευσινίων μυστηρίων με σκοπό την γονιμότητα. Το μενύε’  αναφέρεται στον Δία και σημαίνει »βρέχε» ,το δε κύε» αναφέρεται στην Γαία  [ Δήμητρα ] και σημαίνει »τίκτε».

ΔΙΟΔΩΡΟΥ  ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ  – » Ιστορική  Βιβλιοθήκη ‘, { Γ’ -62 }.                                            Γενικά από τους αρχαίους ποιητές και μυθογράφους η Δήμητρα ονομάζεται »Γη Μήτηρ ». Αλλά δεν είναι επιτρεπτό να εξιστορούμε αυτά λεπτομερώς στους αμύητους.

 Δ.Π.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ / Ε.ΛΑΔΙΑ – » Ομηρικοί Ύμνοι »,  Εις Δήμητραν , [ στ.476-479 ]                    << ..τα πάνσεπτα όργια ,που κανείς δεν πρέπει να ερευνά κι ούτε να παραβαίνει ,ούτε να τα κοινολογεί. >>

 ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ  – » Η Ελληνική  θρησκεία », { σελ.294 }.                                                          Λέγει πάλιν , ο Rohde : » Η  Ελευσίς εδίδασκε τους ανθρώπους , όχι ότι η ψυχή επιζεί  ,αλλά το πώς επιζεί » .

ΕRWIN  ROHDE   – » Ψυχή », { σελ.193 }.                                                                                             » Η Ελευσίνα  δεν  δίδασκε ότι η ψυχή  ,απαλλαγμένη από την παρουσία του σώματος ,θα ζει από δω και στο εξής , αλλά πώς θα ζήσει . .».


Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – «  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                      {*}Aφρός : αφρός της θάλλασσας   <  Imber = όμβρος  <  Νebh –  <  νέφος ,νεφέλη .

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                          Aφρός { ΙΙΙ } ή αφύη  ή αφρύη : Ο θαλάσσιος  γόνος . Αφρός , ίσως συγγενής  της λ. όμβρος [ imber ]. Σανσκρ. abhram [ = νεφέλη } και ambu { = ύδωρ}.

Francesco Podesti  – ‘‘ The Triumph of Venus » ,{ 1833 }.bandicam 2018-10-01 21-01-52-610                                                                                                                                                    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ   – » Περί  ζώων  γενέσεως », { B’- 736 a }.                                                             » αφρώδης η του σπέρματος φύσις »..Την κύρια θεά ,πάντως ,του ερωτικού σμιξίματος την ονόμασαν έτσι από τον αφρό {  = Αφροδίτη }.

  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ – » Διογένης ο Απολλωνιάτης » , { 24 }.                                                            { Kλήμεντος  Αλεξανδρέως – » Ο παιδαγωγός  », [A’ -48] }                                                              » το σπέρμα ,αφρός είναι του αίματος ‘.Αφροδίσια <  αφρός.

ΓΑΛΗΝΟΥ  – » Περί σπέρματος », { Α’ – 531 }.                                                                                     To σπέρμα μοιάζει με αφρό. Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τον αφρό.

ΜΗΝΙΑΙΟΝ  ΙΟΥΛΙΟΥ – [ ΙΑ’ ,κάθισμα του Δ’ ήχου ].                                                                       »Εξεπλάγην  ο Ιωσήφ ,βλέποντας το υπερφυσικό γεγονός  της άσπορης  συλλήψεώς σου Θεοτόκε , έχοντας κατά   νου του τον  υετόν { νεογέννητο} πάνω στον πόκον

ΨΑΛΜΟΙ  ΔΑΥ’Ί’Δ  – [ ΟΑ’ -71 ].                                                                                                          » Θα κατέβει όπως ο υετός επί τον  πόκον  και όπως η σταγόνα , που στάζει επί την γην».

ΕΜΜ.Κ.ΔΟΥΝΔΟΥΛΑΚΗ – » Ο πόκος στην υμνογραφία της Ορθοδόξου εκκλησίας».      Πόκος { < πέκω  =χτενίζω , κουρεύω }.Η  μήτρα της Θεοτόκου παρομοιάζεται με ποκάρι. Ο κάθοδος του Λόγου στην μήτρα της Παναγίας παρομοιάζεται ή με τον δρόσον ή  με τον υετόν { = Θείον σπέρμα }, »πόκος Θεόδροσος ».

 ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                         Ομβρεί = ατιμάζει [= προσβάλλει ,ασελγεί]  – ‘ομορβεί ‘‘ = ακολουθεί ,οδοιπορεί } //  υπερισχύει = { υβρίζει ,» υπερισχύουσα = υπεβάλλουσα» } // αύξει { αύξησις = βλάστησις } // πιαίνει { < πιαίνω =παχύνω ,σιτεύω .Πίαρ = λιπαρός }  // πλήθει  { < πλήθος                    [ =αθροισμός ]   < πίμπλημι  =πληρώνω ,γεμίζω }.

Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – » Γλώσσα Ελληνική : η γλώσσα των γλωσσών » , { σελ.88 }.                     Ύω = βρέχω και γονιμοποιώ. Υετός = βροχή  και γόνος,σπέρμα . Ύς { < ύω }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » περί ζώων μορίων », { Δ’-688b }.                                                                  Τα πολύτοκα ζώα έχουν πολλούς μαστούς , όπως  υς [ χοίρος ] και  κύων [ σκύλος ].

 CAR. HALM – » Αισωπείων Μύθων συλλογή ».                                                                            Υς και κύων  &   Συς  και κύων.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – «  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                              Ο χοίρος [ συς ή υς ] οφείλει το όνομά του στην εξαιρετική του γονιμότητα.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – » Αίτια  Ρωμα’ι’κά », { 277 B }.                                                                       Στην θεά Ειλιονεία θυσιάζουν κύνα [σκύλα ], λόγω της ευχέρειάς της στην λοχεία             [ μεταβατική περίοδος μετά τον τοκετό ].

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων  Συναγωγή ».                                                                                                      Κύων = αιδοίον { < αιδώς }’ συνήθως »τα αιδοία » : τα γεννητικά όργανα ανδρός και γυναικός }.Εκ του »κύων» και τα ρήματα σφοδρής ερωτικής ορμής, σκυζάω και σκυλακίζω [ για γυναίκες }.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – » Λυσιστράτη », { στ.158-159 }.                                                                        Το ρητό αυτό του κωμωδιογράφου Φερεκράτους [ ‘κύνα δέρειν  δεδαρμένη , σχήμα ακόλαστον εις το αιδοίον – Σούδα ] μας είναι άγνωστο.Εδώ ο στίχος υπαινίσσεται τους δερμάτινους  [μάλλον από δέρμα σκύλου ] φαλλούς.

R.ENGER – »  Aristophanis comoediae ,Lysistrata ».                                                                 »Τα μεμιμημένα »{= απομιμήσεις }. Eπειδή χρησιμοποιούσαν τον όλισβον { = δερμάτινος φαλλός  } αντί του αιδοίου [=πέους]. Όλισβος= βοήθημα για την ερωτική αυτο’ι’κανοποίηση των γυναικών και για τελετουργίες γονιμοποιητικού χαρακτήρα.

 ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΥΖΗΣ  – » Γυναίκα με κόκκινη ομπρέλα ».

bandicam 2018-11-12 19-00-13-485



3.Η ΟΜΒΡΕΛΛΑ  ή ΟΜΠΡΕΛΑ .                                                                                                           ΔΗΜ.ΣΤΕΡΓΙΟΥ – » Λεξικό 4.500 Μυκηνα’ι’κές ,Ομηρικές ,Βυζαντινές και Νεοελληνικές ρίζες στον Βλάχικο λόγο. »

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                                  Σκιαδεύς ή σκίαινα : είδος ιχθύος. Σκιάδεια : σκηνοπήγια .Ήταν δε τόπος , που κάθονταν τα παιδάκια. Σκιάδειον : σκηνή , καμελαύκιον . Σκιάζω : σκεπάζω.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Σκιάδειον ή σκιάδιον  { < σκιά } = σκιάδι ,ανθήλιον ,αλεξήλιον 2. είδος πίλου πλατυγύρου ,θολία.  Σκιαδηφόρος : o φέρων σκιάδιον ή ανθήλιον. Σκιαδηφόροι ,εκαλούντο στας Αθήνας  οι θυγατέρες των μετοίκων ,επειδή έφεραν σκιάδια για να σκιάζουν τις κανηφόρες κατά την πομπή των Παναθηναίων.

ΣΩΚΡ. ΤΖΙΒΑΝΟΠΟΥΛΟΥ  – » Λεξικόν των Ελληνικών και Ρωμα’ι’κών Αρχαιοτήτων ».        Σκιάδειον , σκιάδιον , σκιαδίσκη : Τα λεγόμενα αλεξήλια  ,τα οποία είναι  σε χρήση και σήμερα, μεταχειρίζονταν  οι γυναίκες και των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων , για να προφυλαχθούν από τον ήλιο. Ονομάζονταν μεν  από τους Έλληνες σκιάδεια ,σκιάδια ,σκιαδίσκες , από τους Ρωμαίους δε ,umbrella, umbraculum . Αυτά δεν τα κρατούσαν γενικώς οι ίδιες οι δεσποινίδες αλλά οι δούλες ,που περπατούσαν δίπλα από τις δέσποινες.

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                          Πέτασος { < πετάννυμι = απλώνω} : πίλος [καπέλο] από έριο [μαλλί] συμπιεσμένο , πλατύγυρος ,τον οποίον φόραγαν προς φύλαξη από τον ήλιο και την βροχή, ιδιαιτέρως οι ποιμένες και οι θηρευτές. Οι έφηβοι φορούσαν τον πέτασον μαζί με την χλαμύδα , με αυτήν την περιβολή δε παριστάνονταν και ο προστάτης αυτών ο θεός  Ερμής.

ΠΕΤΑΣΟΣ  { PETASUS } : Το Ελληνικόν όνομα πέτασος { υποκ. πετάσιον } παραγόμενον εκ του πετάννυμι ,και υπό των Ρωμαίων παραδεχθέν {Petasus υποκ. petasunculus}.

ΠΟΛΥΔΕΥΚΟΥΣ  – » Ονομαστικόν »,  {  I’ -127  }                                                                              Θολία : πλέγμα τι  θολοειδούς σχήματος , το οποίον χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες αντί του σκιαδίου . Και το σκιάδιον ήταν σε χρήση .

                                                      ΣΚΙΑΔΕΙΟΝ / ΣΚΙΑΔΙΟΝ  –  ΘΟΛΙΑ .

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό  Ελληνο-Λατινικόν ».                                                               Σκιάδειον , σκιάδιον  –  Σκιαδοφορέω .

ΑΡ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας ».                    sci- , scia- , scio- , skia–  //  σκι- , σκιο-  : < σκιά.  Skiadium : <  σκιάδειον ,

ΑΡΠΟΚΡΑΤΙΩΝΟΣ   – » Λεξικόν  των  Δέκα  ρητόρων ή Περί  Λέξεων ».                                    Σκίρον : Λέγει ο Λυκούργος [ ρήτωρ ] στο βιβλίο του » περί ιερείας »,ότι η Σκίρα είναι εορτή των Αθηναίων και ότι από αυτήν πήρε το όνομά του ο μήνας Σκιροφοριών. Ισχυρίζονται δε αυτοί που έγραψαν και για τους μήνες και για τις εορτές των Αθηναίων ,ένας απ’ αυτούς είναι και ο Λυσιμαχίδης ,ότι το σκίρον είναι μεγάλο σκιάδιον , το οποίον μετέφεραν από την ακρόπολη σε κάποιον τόπο τον ονομαζόμενο Σκίρον  ,πορευόμενοι  κάτω απ’αυτό [ το σκιάδιον ] και η ιέρεια της Αθηνάς και ο ιερέας του Ποσειδώνος και ο ιερέας του Ηλίου. Το μετέφεραν δε αυτό οι Ετεοβουτάδες { αρχαίο ιερατικό γένος των Αθηνών }.Αυτό συμβολίζει την ανάγκη της οικοδομήσεως και της κατασκευής σκεπών , επειδή τότε είναι ο άριστος χρόνος [γι’ αυτές τις εργασίες ]. Και την θεά Αθηνά τιμούν οι Αθηναίοι ως  Σκιράδα ,κατά τον  Φιλόχορον μεν  από τον Ελευσίνιο μάντη  Σκίρον , κατά τον Πραξία δε  από τον Σκίρωνα  τον συνοικιστή της Σαλαμίνος.

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων  Συναγωγή ».                                                                                           Σκιρός : κάποια εορτή που διεξάγονταν  στην πόλη των Αθηνών , επειδή φρόντιζαν  ένα  σκιάδειον  στην ακμή του θέρους. Σκίρα δε ονομάζονταν τα σκιάδεια .Άλλοι όμως ισχυρίζονται ότι δεν ονομάστηκε από αυτό, αλλά από την από Σκίρων Αθηνά ,την οποία φιλοτέχνησε όταν επέστρεψε ο  Θησέας [ από την Κρήτη ] ,αφού φόνευσε τον Μινώταυρο. Η  σκίρα δε είναι λευκός πηλός  ,όπως ακριβώς ο γύψος. Άλλοι λένε ότι πήρε την επωνυμία  αυτή από τον Ελευσίνιο μάντη  Σκίρο κι  άλλοι από  τον συνοικιστή της Σαλαμίνας, τον Σκίρο.

‘ΗΛΙΟΥ ‘ – » Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν  Λεξικόν ».                                                                     Σκιροφόρια  : Aθηνα’ι’κή εορτή προς τιμήν της θεάς Αθηνάς ,την οποία τελούσαν στις 12 μηνός Σκιροφοριώνος  [Ιούνιος-Ιούλιος ].Ο δε μήνας ονομάστηκε έτσι από την εορτή αυτή. Στο διάστημα της εορτής μεταφερόταν με πομπή,από την Ακρόπολη στην Ιερά οδό, το μεγάλο λευκό σκιάδιο { σκίρον }.Κάτω από το σκιάδιο βάδιζαν οι ιερείς που συνόδευαν την πομπή και κατάγονταν από το γένος των Ετεοβουταδών .Το σκιάδιον ,που θεωρείτο εφεύρημα της Αθηνάς , ήταν σύμβολο ουράνιας προστασίας και για τους  αγρούς και για την  πόλη [ από  τις ακτίνες του ηλίου που καίνε περισσότερο τους θερινούς  μήνες ] και για την ευφορία της γης. Κατά την ίδια πομπή μετέφεραν και το δέρμα κριού { κώδιον }  που θυσιαζόταν στον Μειλίχιον Δία ,για να εξασφαλίσουν την ευμένεια αυτού- και των άλλων θεών- υπέρ της πόλεως  και για να αποτρέψουν τον υπερβολικό καύσωνα με τις ζημιές που προξενεί στην παραγωγή.

ROBERT  FLACELIERE  -» Ο Δημόσιος και ο Ιδιωτικός Βίος των  Αρχαίων Ελλήνων ».          Η ομπρέλλα { που μπορούσε να χρησιμεύσει και για την βροχή } σπάνια παριστάνεται κλειστή .

                                                                    ΜΕΙΛΙΧΙΟΣ  ΖΕΥΣ.


ΟΙ ΟΜΒΡΙΚΟΙ ή  ΟΜΒΡΟΙ ή ΟΥΜΒΡΟΙ.                                                                                        ΑΛΕΞ. Ρ. ΡΑΓΚΑΒΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής  Αρχαιολογίας ».                                                 Οι κάτοικοι της Ομβρικής [ κεντρική Ιταλία ] ήσαν αρχαιότατοι στην χώρα και συγγενείς με τους Έλληνες. 

                                                   ΟΥΜΒΡΟΙ  &  ΕΤΡΟΥΣΚΟΙ .

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΒΙΒΛΙΑ , ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ .

                                               

Η κρίση και το κρίμα.

Κρίση ! Μια λέξη -καραμέλα ,που λιώνει συνεχώς στο στόμα των πολιτικών,των δημοσιογράφων ,των επιστημόνων ,των θεολόγων, των ιερέων ,των φοιτητών, των  μαθητών κι όλων των υπολοίπων -ευγενών και μη – τάξεων  της κοινωνίας μας.Μια λέξη για όλες τις χρήσεις [erga omnes ].! Μια λέξη πανάκεια ,που γιατρεύει τον αφασικό λόγο.Μια λέξη πασπαρτού { passe-partout }για κάθε ‘φωτογραφικό ‘λόγο και  για κάθε ‘κλειδωμένη’ έννοια .Ακολουθούν ενδεικτικώς  διαδικτυακά αλιεύματα με τίτλους ,που περιέχουν την μυστηριώδη,σαγηνευτική και μαιτρ των μεταμφιέσεων κ.Κρίση !                   << .. Μετά την κρίση έρχεται η ανάπτυξη στην Ελλάδα. – Κρίση που πέρασε ή κρίση που έρχεται; – Έρχεται βαθιά κρίση –  Δεν έρχεται το τέλος από την κρίση..  – Μετά την οικονομική έρχεται και η κλιματική κρίση – Έρχεται κρίση γάλακτος – Μετά την κρίση έρχεται νέα κρίση – Έρχεται νέα προσφυγική κρίση – Έρχεται ενεργειακή κρίση – Έρχεται νέα κρίση στην Ευρωζώνη, είναι στο δρόμο –  Ξεχάστε την οικονομική κρίση, έρχεται πολιτική κρίση …>>.  Ποιά είναι επιτέλους, αυτή η κ.Κρίση ; Ο εκλεκτός  καθηγητής  γλωσσολογίας Γ.Μπαμπινιώτης  μας δίνει τα φώτα του : bandicam 2018-08-29 02-02-58-510A]. ΚΡΙΣ-ΙΣ  ή  ΚΡΙΣ-Η ;                                                                                                              Διαφέρει η κρίσις -εως{ γ’ κλίση  }  από την  κρίση-ης { α’ κλίση } .                                        ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                                    Η κατάληξη σε [-ις ] είναι ενδεικτική της κινήσεως  και της δυνάμεως . Τα ουσιαστικά αυτά δηλώνουν κάτι το αφηρημένο . Η κατάληξη  σε [-η] είναι  στατική  { ος-η- ον = αυτός -αυτή -αυτό} .Τα ουσιαστικά αυτά δηλώνουν  κάτι το συγκεκριμένο.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ – » Περί  Ίσιδος και Οσίριδος  » , { 375 c }.                                                              Ίσ-ις  { < ίεσθαι }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί ψυχής », { Γ΄,426 a }.                                                                                 Όρασ-ις  : η ικανότητα του οράν  { πόλ-ις : η ικανότητα του πολείν  , κίνησ-ις : η ικανότητα του κινείν  κ.τ.λ.}


»Μη κρίνετε ,ίνα μη κριθείτε », γράφει ο ευαγγελιστής  Ματθαίος  [7,1 ] και ακολουθώντας την συμβουλή του δεν θα κρίνουμε το ακόλουθο κείμενο. Απλώς διαπιστώνουμε, ότι χρησιμοποιεί την λέξη ‘κρίση’ ..21 φορές.!                                     Σάρωση_20180819 (3)


ΠΑΝ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – «Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».     α].Κρίνω + αιτ. = διακρίνω ,διαχωρίζω, εκλέγω τι. β].Κρίνω + αιτ.[ προσ.] = δικάζω ,ανακρίνω, εξετάζω κάποιον. γ].Κρίνω + απρμφ. = αποφασίζω να… , αποφαίνομαι ότι..

LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                               [ J ] : το υποθετικό τούτο γράμμα ουδέποτε [ = ποτέ, ούτε μία φορά ] ουδαμού [=πουθενά ] της ελληνικής γης ή γλώσσης εύρηται , ουδέ μνημονεύεται.!

OMHΡΟΥ  – » Ιλιάς», { Ε’ -500 }  &  { Β’ – 362 }.                                                                                  Κρίνη [υποτ.] = διακρίνει .Κρίνε = ξεδιάκρινε.

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΣΟΦΙΣΤΟΥ – » Λεξικόν κατά στοιχείον Ηλιάδος και Οδυσσείας ».                     Kριτής = αυτός που διαχωρίζει τα πράγματα , τα δίκαια από τ’άδικα.

Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Λεξικόν Ομηρικόν » .

AΡIΣTOTEΛOYΣ – » Πολιτικά », { Γ’ }.                                                                                                Η πόλις δεν είναι τα κτήρια {ντουβάρια } αλλά το πλήθος των πολιτών.  Πολίτης : αυτός που συμμετέχει της δικαστικής κρίσεως  και της εξουσίας .

 Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

J.B.HOFMANN  – » Ετυμολογικόν λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής » .                                        Kρίνω / κρίννω { λεσβ.} : Κριτής , κρίσις ,κρίμα {και  κρείμα },κριτικός,κριτήριον.

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – »  Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                                     Διαφέρει το κρίνειν  από το διακρίνειν .Το κρίνειν : δηλώνει κυρίως το να δοκιμάζει κάποιος κάτι  {δοκιμάζω= υποβάλλω σε δοκιμασία κάτι  ,το βασανίζω , το εξετάζω , το ελέγχω } ,το  διακρίνειν : δηλώνει το να μπορείς να διακρίνεις  ένα πράγμα από  ένα άλλο πράγμα ,ήτοι το  διιστάν  { < διίστημι  = στήνω χωριστά , τοποθετώ χωριστά ,αποσπώ } και το χωρίζειν { <  χωρίζω = αποχωρίζω,διαχωρίζω, διαιρώ, όθεν διαφέρω πολύ }.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                                  Κρίνειν : 1.το να αριθμείς ,να μετράς τόσα από εκείνα , τόσα από τ’άλλα  2.Το να διαχωρίζεις αυτά από εκείνα  και αυτά με τ’άλλα 3. Το να ανακρίνεις, να εξετάζεις [ < εξ + ετάζω < ετός = πραγματικός,αληθινός ] ρωτώντας  επίμονα και αναζητώντας την αλήθεια των απαντήσεων  4.Το να συγκρίνεις { < συν+κρίνω = συνθέτω,συνενώνω.} τα χωρισθέντα απ’αλλήλων και να τα συναρμολογείς εκ νέου .

Γ.ΕΞΑΡΧΟΥ / Μ.ΦΩΤΙΑΔΟΥ  – » Ιωάννου  Ζωναρά Λεξικόν ».

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων Συναγωγή ».

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                                            Κριτής : αυτός που μπορεί να ξεχωρίσει τις διαφορές. Κρίναι { απρμφ.} : το να διαχωρίζεις και να διακρίνεις [τις διαφορές ].Ακριτόμυθος : αυτός που λέγει πράγματα άκριτα και αδιαχώριστα και δεν μπορεί να διακρίνει αυτά που λέγονται. Κρίνω : α]. διαχωρίζω  β]. δικάζω γ]. επιλέγω.

 Σάρωση_20180907ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                              Κρίσιμος  { < κρίσις } = αναποφάσιστος , αμφίβολος,διαφιλονικούμενος. Κρίσις {< κρίνω } =1. διαχώρησις, εξέτασις,απόφασις  2.διαφορά,δίκη,κρισολογία,φιλονεικία  3.εκλογή  4.διάκρισις 5.απόφασις κριτού ,έκβασις,τέλος 6.μεταβολή ασθενείας ή δρόμος αυτής προς το τέλος 7. εξήγησις, διάλυσις 8.πρόσκλησις εις το κριτήριον.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                          Κραίνω { < κράας -κράς ,κάρηνον } = φέρω κάτι εις πέρας,εκτελώ ,εκπληρώ ,πραγματώνω ,ερμηνεύω,εξηγώ. Κραίνω αντί  του λέγω 2.άρχω, εξουσιάζω.  Κρίσις = το κρίνειν ή κρίνεσθαι //  Ξεχώρισμα,ξεδιάλεγμα ,σκέψις { μεταφ.} // απόφασις,δίκη ,κρισολογία //  [Ιατρ.] μεταβολή ασθενείας επί το κρείττον ή χείρον {= προς το καλλίτερον ή το χειρότερον }.

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής «.                               1.Κρίση { λογ.} : το αποτέλεσμα της λογικής διεργασίας. 2. Κρίση : { ιατρ.} ξαφνική και βίαιη επιδείνωση μιας χρόνιας  πάθησης.

ΕΜΜ.ΚΡΙΑΡΑ  – » Νεοελληνικό  λεξικό ».                                                                                          Κρίση : 1. Διανοητική ενέργεια κατά την οποία το άτομο εκτιμά [=κρίνει ] πρόσωπα ,πράγματα και καταστάσεις και διαμορφώνει άποψη ,καθώς και το αποτέλεσμα της κρίσης του.2.Η ικανότητα κάποιου να κρίνει ,να σκέφτεται σωστά ,ευθυκρισία. 3.Δικαστική απόφαση . .. 5[ θρησκ.] Η μέλλουσα κρίση = η τελική δικαίωση ή τιμωρία του κάθε ατόμου κατά τη συντέλεια του κόσμου. Η ημέρα της Κρίσης = η Δευτέρα Παρουσία. 8]α.[ιατρ.] έντονη εκδήλωση μιας παθολογικής κατάστασης ,ενώ το άτομο φαινομενικά είναι πλήρως υγιές.  8]β.απότομη μεταβολή  κατά την εξέλιξη λοιμώδους νοσήματος σε συγκεκριμένη ημέρα μετά την εκδήλωση της αρρώστιας και προαναγγέλλει την θεραπεία. 9]α. Περίοδος στη ζωή μιας ομάδας ή στη λειτουργία ενός συστήματος  ή οργανισμού που χαρακτηρίζεται από μεγάλες διαταραχές ,δυσκολίες , ένταση αστάθεια…  9]δ.Δύσκολη περίοδος στην προσωπική ζωή ενός ατόμου ,όταν αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα και έχει εσωτερικές συγκρούσεις { κρίση συνείδησηςυπαρξιακή κρίση κ.τ.λ. }



                                     Τους οφθαλμούς ανοίξατε , εκάς οι αμύητοι .xxx



 1. Η ΚΡΙΣΙΣ  ΣΤΗΝ  ΛΟΓΙΚΗ.                                                                                                               Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                    Κρίσις = διάκριση ,διαχωρισμός .

ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ  – ‘ Μέλισσος ‘, [ 9].                                                                                                 Κρίσις = διάκρισις .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά Νικομάχεια » , { Θ’ – 1165 a }.                                                              Σύγκρισις { συν+κρίσις } =παραβάλλω, παραλληλίζω  //  συνθέτω ,συνενώνω ,  συναρμολογώ  εκ νέου  τα απ’ αλλήλων χωρισθέντα.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – »  Θεαίτητος  », { 150 b }.                                                                                              Κρίνω = διακρίνω ,ξεχωρίζω  το αληθές από το μη αληθές [ =ψεύτικο ].

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                        Κρίσις -εως : //  [Λογ.] Διανοητική ενέργεια  η οποία δια της συγκρίσεως  προσδιορίζει  την λογικήν σχέσιν μεταξύ  δύο εννοιών , με το να  ενώνει [ενούσα ]ή με το να  χωρίζει αυτές [ αποχωρίζουσα ] αμοιβαίως : Κρίσεις αποφατικαί , διαζευκτικαί.                                8. Η αποφασιστική τροπή ,κρίσιμη φάσις [κυρίως αναφορά προς νόσον]  ,παροξυσμός , διαταραχή.

NΕΩΤ. ΕΓΚΥΚΛ. ΛΕΞΙΚΟΝ » ΗΛΙΟΥ »– Το Αρχαίο Ελληνικόν Πνεύμα» .            Κ.Δ.ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ -» Αριστοτέλης », { σελ.434 }.                                                                                Στην Αριστοτελική ορολογία η λογική κρίσις ονομάζεται »πρότασις’‘ ,»απόφανσις ‘‘ και » αποφαντικός λόγος’‘ .Κρίσις αποφαντική : η πρότασις στην οποία υπάρχει αλήθεια ή ψεύδος. Μόνο στην περιοχή των λογικών κρίσεων τίθεται ζήτημα αληθείας και ψεύδους . 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Αναλυτικά πρότερα »,  {Α’ -24 a }  &  { A’ – 25 a }.                                         Πρότασις = ο καταφατικός  ή αποφατικός λόγος . Κάθε πρότασις είναι ή του [απλώς ] υπάρχειν  ή  του αναγκαστικώς  υπάρχειν  ή  του ενδέχεται υπάρχειν .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  –  »  Περί ερμηνείας  » , { 17 a }.                                                                             Η  κατάφασις είναι είδος αποφάνσεως [ < από + φαίνω ] . Η απόφασις [ < από + φημί ] είναι απόφανσις [ < από + φαίνω ].

                                                             ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ  ΚΡΙΣΕΩΝ :                                                      a].ανάλογα με την ποιότητα b]. ανάλογα με την ποσότητα c].ανάλογα με τον τρόπο.InkedΣάρωση_20180825_LI Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                   Απόφανσις :  {το από+φαίνεσθαι } η εκδήλωσις γνώμης , και  η άρνησις { < απο+φημί }.

IM.KANT – » Λογική ».                                                                                                                          Κρίσις  : είναι η παράστασις  της ενότητος διαφόρων παραστάσεων ή η παράστασις των σχέσεών τους [ στο βαθμό που αποτελούν μία έννοια ]. Η ύλη και η μορφή αποτελούν τα ουσιώδη συστατικά στοιχεία της κρίσεως .

Ε.Π.ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΥ  – » Λογική », { σελ.78-79 }.                                                                            Ποιό είναι το πρωταρχικό  στοιχείο της σκέψεως ,η έννοια ή η κρίσις ;                                    Κρίμα = το προ’ι’όν της σκέψεως .

Μ.Μ.ΡΟΖΕΝΤΑΛ  – » Αρχές της διαλεκτικής λογικής »,{ σελ. 228,229,232 }.                            Η κρίσις είναι περισσότερο σύνθετη μορφή νοήσεως. Η κρίσις σε σύγκριση με την έννοια είναι κάτι ποιοτικά νέο.

2. Η ΚΡΙΣΙΣ στην ΙΑΤΡΙΚΗ.                                                                                                                ΔΗΜ.Δ.ΛΥΠΟΥΡΛΗ  – » Ιπποκρατική ιατρική », Προγνωστικόν .                                              H υγίεια , είναι αποτέλεσμα  ευκρασίας { ευ + κράσις : η  σωστή αναλογία των τεσσάρων χυμών [ αίμα,φλέγμα ,κίτρινη και μαύρη χολή ] στο ανθρώπινο σώμα }. Κράσις < κεράννυμι = αναμειγνύω κάτι με κάτι άλλο και παράγεται ένα τρίτο υλικό .Σε κάθε ασθένεια διαταράσσεται η ευκρασία των χυμών του σώματος κι ο ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά , προσπαθώντας να αποκαταστήσει την αυτήν την δυσκρασία, με την βοήθεια της πέψεως. Πέψις  <  πέσσω ,πέττω ,πέπτω [= μαλακώνω ,ωριμάζω ] > πεπασμός [= μαλάκωμα,ωρίμανσις] .Απεψία : η βαθμιαία μεταβολή που υφίστανται οι χυμοί του σώματος, κατά την είσοδο ενός λοιμογόνου παράγοντα στον οργανισμό .Πέψις : η προσπάθεια του οργανισμού : 1.να επαναφέρει την διαταραγμένη αναλογία των χυμών στην προτέρα φυσική κατάσταση της υγίειας και 2.να εξαλείψει τους νοσογόνους παράγοντες. Kρίσις : το αποκορύφωμα του αγώνα που διεξάγει ο ανθρώπινος οργανισμός για την αποκατάσταση της ευκρασίας ,άρα και της υγίειας. Εάν αποκατασταθεί η υγίεια και επιτευχθεί η σωστή κράσις των χυμών δια της πέψεως ,τα κατάλοιπα αυτής [ πέψεως ] αποβάλλονται με τα ούρα , με τα κόπρανα , με τον ιδρώτα ή τον εμετό. 

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  -» Περί αρχαίης ιητρικής », { 18,19 }.                                                          Πέψις { < πέσσω } ωρίμανσις , το πεφθήναι.  

 ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετεωρολογικά », [ Δ’ ].                                                                                   Η  σήψις {< σήπομαι = σαπίζω}.  Η πέψις { θερμό } , η απεψία {ψυχρό } και τα είδη τους.   O Αριστοτέλης τονίζει ότι οι ονομασίες όπως πέψις – απεψία ,πέπανσις – ωμότητα,κρίσις  λύσις κ.τ.λ. ΔΕΝ κυριολεκτούν ,διότι είναι μεταφορικές.Επιχειρεί να περιγράψει τις χημικές μεταβολές κάθε είδους με τις διαδικασίες ωρίμασης των καρπών και του ψησίματος των φαγητώνΏστε θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι οι λέξεις αυτές δεν αντανακλούν το αντικείμενο αυτό καθ’εαυτό στη νόηση ,αλλά ότι είναι κατά κάποιον τρόπον [ μεταφορικώς ] ένα είδος  αυτών – των αληθινών πραγμάτων .Παραδείγματος  χάριν , πέπανσις είναι η ωρίμασις των φρούτων ,το γίνωμα των καρπών, το ζύμωμα και το ψήσιμο των τροφών ,ώστε να είναι εύ-πεπτα.. Στην ιπποκρατική ιατρική η πέπανσις  χρησιμοποιείται μεταφορικά στην ‘ωρίμανση των χυμών‘ του σώματος και στην ‘ωρίμανση  την νόσου’ ,όταν  δηλαδή  διαπιστωθεί -σε κάποιο στάδιο της νόσου- ότι οι χυμοί αυτοί μεταβάλλονται από λεπτότεροι σε παχύτερους κι όταν η νόσος έχει  ‘μαλακώσει’ .

Σάρωση_20180915Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Πέσσω / πέττω / πέπτω  Πέψις  > [ pepsis ] .Λύσις  { < λύω }.

ΚΛΑΥΔΙΟΥ  ΓΑΛΗΝΟΥ  – » Περί κρίσεων υπόμνημα », [Α’ -κεφ.β’].                                              Τα στάδια των νόσων :

Σάρωση_20180913 (2)                                                                                                                                                   ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Περί κρισίων  » ,εισαγωγή  &  [34] .                                                                Κρίσις = η αποφασιστική μεταβολή ή τροπή σοβαρής νόσου ,που οδηγεί στην θεραπεία ή στον θάνατο.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ – » Περί παθών », [ 8 ].                                                                                               H κρίσις της ασθενείας [ ιπποκρατικός  όρος ] είναι η αποφασιστική μεταβολή ,η τροπή της νόσου ,η οποία καθορίζει την καλή  ή την κακή εξέλιξή της.Την κρίση συνοδεύουν σημαντικά συμπτώματα ,που εκδηλώνουν την  άμυνα του οργανισμού ,όπως ιδρώτας ,ρίγος,υψηλός πυρετός , εμετός  και άλλα, ειδικά κατά την διάρκεια των παροξυσμών της νόσου. Τέλος ή αποκαθίσταται η υγίεια ή  η materia peccans {=παθογόνος ουσία } μετατοπίζεται  σε άλλο τόπο [θέση] του σώματος  [= απόστασις ] και εξελίσσεται  σε άλλο νόσημα ή επέρχεται το μοιραίον.

 ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Αφορισμοί  », { Α’-1 & 20 }.                                                                              Η κρίσις = διαχωρισμός [ διαφορική διάγνωσις } και απόφασις περί νόσου.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Προγνωστικόν ».                                                                                                 Κρίνω = ξεδιαλύνω. Κρίσις =/= λύσις { επί πυρετού }.

ΣΤΕΦΑΝΟΥ  ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ   – » Σχόλια  εις το »προγνωστικόν» του Ιπποκράτους ».           Τι εστί κρίσις ; Κρίσις :  οξύρροπος { η έχουσα οξεία ροπή=η αιφνίδιος ,η ταχεία} και αθρόα { η συνεχής και αδιάλειπτος } μεταβολή εν νόσω.  Από που ονομάστηκε κρίσις ;΄Ονομάστηκε  ‘κρίσις’  μεταφορικά από  αυτούς , που κρίνονταν  στα  δικαστήρια και περίμεναν την ετυμηγορία των δικαστών.  Διότι όπως ακριβώς  αυτός που καταδικάζεται βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου ,το ίδιο ακριβώς είναι , είπε κάποιος ,που είχε δει  άνθρωπο να νοσεί και να διάγει βίον γεμάτο δυσφορία . Αυτός  ο άνθρωπος κρίνεται [ βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο ] μεταξύ ζωής και θανάτου.

ΑΝΤΟΝ  ΠΑΒΛΟΒΙΤΣ   ΤΣΕΧΩΦ  – » Η κρίση ».                                                                              Τρεις  φίλοι φοιτητές αποφασίζουν  ένα χειμωνιάτικο βράδυ να πάνε στους πέριξ  οίκους  ανοχής.Ο Βασίλιεφ  ,ο ευαίσθητος  φοιτητής  της Νομικής , παθαίνει σοκ στην επαφή του με αυτές τις ανυπόληπτες γυναίκες  και με την δυστυχία που ζουν ,διότι είναι κι αυτά πλάσματα του Θεού σκέφτεται.Προσπαθεί να βρει διάφορους τρόπους να τις βοηθήσει ,αλλά επειδή δεν βρίσκει  σωτήρια λύση καταλήγει σε εσωτερικό αδιέξοδο με έντονο το συναίσθημα της ντροπής. Συνεπεία αυτής ήταν η νευρική κρίση { κλονισμό } που υπέστη ,η οποία  τελικώς  τον οδήγησε  στον ψυχίατρο..

RENE  MAGRITTE  – » The Pleasure Principle { Portrait of Edward James }. [ 1937 ].

tumblr_kwep9efjqb1qav9gjo1_640 (1)



Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – »Η γλώσσα των Ελλήνων είναι η γλώσσα που μιλάει η φύση»,{σελ.143}. » Το ‘κρίνω‘ εντάσσεται εννοιολογικά στις λέξεις που εκφράζουν ήχο,βοή,ομιλία.  Το ρήμα ‘κρίνω’ οφείλει την προέλευσή του στο μεταίχμιο , δηλαδή στο σημείο εκείνο το οριακό πέραν του οποίου επέρχεται κάτι.Αυτό που στην Αγγλική ,από τα Ελληνικά ,λέγεται critical point { =κρίσιμο σημείο }.

ΦΡΑΝΤΣ  ΚΑΦΚΑ -»Η κρίση » { Das Urteil = ετυμηγορία ].                                                          Σ’ αυτή την νουβέλα,  η σύγκρουση πατέρα- υιού  είναι  θανάσιμα σφοδρή. Ο διάδοχος  της πατρικής εξουσίας  Γκέοργκ βάζει τον πατέρα του στο κρεβάτι και τον σκεπάζει .Ο πατέρας  όμως αντιδρά ,σηκώνεται απότομα και τον καταδικάζει σε θάνατο δια πνιγμού. Η κρίση [= ετυμηγορία ] του πατέρα είναι διαταγή για τον Γκέοργκ και την εκτελεί.

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας ».                        Κρίνω { < κρί-ν-jω } : αρχ.σημ. διαχωρίζω ,κοσκινίζω . // Λατ, cribrum {= κοσκινο } >  Γαλλ. crible  , crimen -inis = κρίση,απόφαση- κατηγορία,έγκλημα { > Γαλλ. crime } //  Αποφασίζω { ομηρική εποχή }, διατυπώνω γνώμη,αποφαίνομαι ,δικάζω.  Κρίση { <  κρίσις } = απόφαση-εκλογή ,καταδίκη ,δυσμενής έκβαση { κυρ.για νόσους } ενώ οι σύγχρονες χρήσεις  στην οικονομία, την πολιτική οφείλονται στην επίδραση των ελληνογενών crise { Γαλλ. } και  crisis { Aγγλ. }

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Λεξικόν  Λατινο-Ελληνικόν ».                                                            Cerno : κρίνω =χωρίζω  2].κρίνω = διακρίνω .»cerno farinam cribro» = σήθω , διασήθω , καθαρίζω το αλεύρι με το κόσκινο { κρησέρα =κρησάρα }  3]. κρίνω= διακρίνω με τους οφθαλμούς , καθορώ {κατιδείν }, φαίνομαι.  4].κρίνω = διακρίνω με την διάνοια ,διαγιγνώσκω .  Certus,a,um  [ συγγενές του cerno ] : βούλομαι ,προτιμώ  2].επιθ. βέβαιος ,ασφαλής ,πιστός . Crimen -is { < cerno } : έγκλημα ,κρίμα,αιτία ,κατηγορία   2]. αμάρτημα ,αδίκημα.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ‘‘ Αρχιγένεθλος  ελληνική γλώσσα ».                               Κρίσις  { crisis } —–> κρίμα { crime }. [ Προσέξτε την διαφορά : στην  Λατινική :crisis ,στην νεο-Ελληνική :  κρίση.! ].

ΑΡ..ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας ».                        Crisis { 1453 } : = η αποφασιστική στιγμή { critical point } από την οποία κρίνεται η έκβαση ενός αποτελέσματος.

R .KOSELLECK – » Κρίση ».                                                                                                                Ο διακεκριμένος ιστορικός  των εννοιών Ράινχαρτ  Κόζελλεκ ,στο παρόν  δοκίμιό του, προσπαθεί να δώσει απάντηση στα εξής ερωτήματα :                                                                Τι σημαίνει ‘κρίσις’ ; Ποίο είναι το περιεχόμενο και οι σημασίες αυτής της λέξεως ;          Αφού πρώτα αναλύει  την αρχαιοελληνική χρήση της λέξεως ,συμπεραίνει στο τέλος του δοκιμίου του ότι : << Οι πολύπλευρες σημασίες της λέξεως  γνώρισαν τεράστια ποσοτική ανάπτυξη από τον 19ο αι.,ενώ αυτή η ίδια δεν κέρδισε σχεδόν τίποτα σε σαφήνεια ή ακρίβεια. Η »κρίση» παραμένει ένα σλόγκαν ! H ίδια  η χρήση της λέξεως μπορεί να ερμηνευτεί ως ένα σύμπτωμα μιας ιστορικής »κρίσεως»,η οποία διαφεύγει ενός …ακριβούς ορισμού[!]..>>

B]. ΤΟ  ΚΡΙΜΑ.                                                                                                                                       ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                                    Η κατάληξις [-μα] δηλώνει κάτι  υπαρκτόν και μόνιμον ,πολλάκις δε  το πέρασμα του αφηρημένου στο συγκεκριμένο. Όπως  ποίησ-ις —–> ποίη-μα , κίνησ-ις—–> κίνη-μα ,κύησ-ις—-> κύη-μα,μάθησ-ις—-> μάθη-μα   κ.α.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                Το κρίμα .Μεταγενέστερα το κρίμα { κρί-μα <—–κρίσ-ις } ταυτίστηκε με την αμαρτία!

Ν.Π. ΑΝΔΡΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό  λεξικό της κοινής Νεοελληνικής ».                                      Κρίμα { < κρίνω }.Η σημασία ‘βασανίζω’ από τη βασανιστικήν ανάκριση.

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας ».                  Κρίμα  { < κρίνω }.Αρχική σημασία : κρίση , απόφαση. Ελληνιστική σημασία : καταδίκη ,κατάκριση .  Μεσαιωνική σημασία { ως επίρρημα }: αδικία,άδικο.