Όμβρος και ομβρέλλα.

Φθινόπωρον ή μετόπωρον { μετά την οπώραν }- ή χινόπωρο [ιδιωμ.]-ήταν ,όπως γράφει ο λεξικογράφος Ησύχιος , »ο από της πεντεκαιδεκάτης [15] Αυγούστου μηνός έως της πεντεκαιδεκάτης Δεκεμβρίου [ή από 22 /8 -22/12] ‘‘.Οπώρα [ ή οπάρα Λακων.] ,το μέρος του έτους το μεταξύ της επιτολής του Σειρίου και της του Αρκτούρου [δηλ. από τα μέσα Ιουλίου ,όλος ο Αύγουστος και μέρος του Σεπτεμβρίου ] .Όπερ σημαίνει το δεύτερο μισό του θέρους.Αυτή είναι και η πιο πρόσφορη ώρα  του έτους προς πέπανσιν [=ωρίμανση ]των καρπών και των αγρών και των δένδρων.Αρχικά λοιπόν οπώρα ήταν η ώρα  των καρπών, μετέπειτα όμως κατέληξε  να σημαίνει και τον ίδιο τον καρπό. Μνημονεύονται   [ 7 ] επτά ώρες  : έαρ ,θέρος ,οπώρα,φθινόπωρον ,σπορητός ,χειμών , φυταλιά . Οι παλαιές  τρεις ώρες ήσαν πιθανώς όλες ίσες στο μήκος , αλλά  οι Αθηναίοι υπολόγιζαν το μεν έαρ και την οπώρα από δύο μήνες εκάστη ,το δε θέρος και τον χειμώνα ,από τέσσερις μήνες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του φθινοπώρου, εκτός των άλλων,είναι τα πρωτοβρόχια. Tο γνωστό εξάρτημα δε για την βροχή είναι το αλεξιβρόχιο κοινώς ομπρέλα. Ήταν άραγε πάντοτε η χρήσις της ομπρέλας για την βροχή ή μήπως όχι;              Η ΒΡΟΧΗ                                                                                                                                          Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ – » Λεξικόν της Αρχαίας  Ελληνικής γλώσσης ‘.                                                  Διαφέρει  το βρέχω {= υγραίνω την επιφάνεια } από το τέγγω {= »μουσκεύω » σε βάθος }.  Το τέγγω δεν είναι σε χρήση στην εποχή μας αλλά έμεινε  η χρήσις των λέξεων τεγκτός [= ο δυνάμενος να εμποτισθεί ,να μουσκευτεί ,να μαλακώσει } και ά-τεγκτος { = σκληρός , μη δυνάμενος να μαλακώσει } για να  μας το υπενθυμίζει .

 ΑΧ.ΤΖΑΡΤΖΑΝΟΥ – » Γραμματική της Λατινικής γλώσσης ».                                                     Τέγγω  : Tingo [ tinguo ] – tinxi – tinctum -tingere .

ΗΕΝRICUS  STEPHANUS  – » Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                                      Διαφέρει το βρέχω από το τέγγω. Διότι  βρέχεται  μεν το ξύλο ή ο λίθος  ,δηλαδή το επιφανειακό .Τέγγεται [ μουσκεύεται ] δε ο σπόγγος ή το ιμάτιον ,δηλαδή αυτό που η υγρασία φτάνει σε βάθος.

ΑΓΓ. ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΥ  – » Λυρικός  βίος », [Β’].


1.O OMBΡΟΣ .                                                                                                                                        Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Λεξικόν Ομηρικόν » .                                                                                       Όμβρος = ραγδαία βροχή ,καταιγίδα.  Εν γένει υετός , ψιλή βροχή  ακόμη δε και σφοδρός νιφετός ,χιών άπλετος .

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                              Όμβρος : 1.{ ομού  + ρείν => ομόροος => όμορος => όμρος  + [β] > όμβρος } = ο ομού ρέων και  κατερχόμενος. 2. { φέρω => φρός /  βρός + [ ο ] => όβρος  + [ μ ] => όμβρος }.                    3. { βάρος => βρος + [ ο,μ ] => όμβρος }.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – » Νεφέλαι », { στ. 335 – 338 }.                                                                             << ὄμβρους θ᾽ ὑδάτων δροσερᾶν Νεφελᾶν = και για βροχές  μιλούν «δροσερών Νεφελών»· >>.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                             Όμβρος = χοιρίδιον [ <  όβρος > ] ή  υετός. Ιβρίκαλοι { < οβρ- } = χοίροι. Ο χοίρος [ υς ] σχετίζεται με τον υετόν ,διότι  όπως  το γουρούνι  αγαπά το ρυπαρόν  της λάσπης και εκφράζει το αυξητικό  [ »αύξει’‘  και »πλήθει »] με  το ασελγές [ »ατιμάζει »] έτσι κι η  δυνατή  βροχή ,που λασπώνει το έδαφος και τα χωράφια βιαίως ,αποτελεί αυξητικό παράγοντα γι’ αυτά ευνοώντας την ανάπτυξη της βλαστήσεως που οργιάζει και πληθαίνει.

 Γ.ΕΞΑΡΧΟΥ / Μ.ΦΩΤΙΑΔΟΥ  – » Ιωάννου Ζωναρά Λεξικόν ».                                                       Ιβρύκαλος  =  χοίρος.

ΗΕΝRICUS  STEPHANUS» Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                                          Όμβρος  { Imber  , Pluvia , [ Nimbus ] } =  Xoιρίδιον , υετός . »Ομβροτόκος  νεφέλη» .

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                    Όμβρος { imber } = θύελλα μετά βροχής . Όμβρος  <  αφρός {*} .

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – ‘‘ Λεξικόν της Ελληνικής  Γλώσσης  ».                                                                    Όμβρος { imber } = βροχή , καταφορά  υετού. Όμβρος : συγγενές πιθανώς με το Umbra .

KΩΝ. Μ. ΚΟΥΜΑ  – » Λεξικόν ».                                                                                                  Βρέχω : ρήμα  πεποιημένον  εκ του ήχου του καταπίπτοντος  υετού . Όμβρος : όβρος είναι το πρωτότυπον . Όβρος —{ ρ<—> β}—> ορβός –{ β–> φ } -> ορφός  –> όμβρος.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                          Όμβρος { συγγενές  του όρφνος  όθεν το Λατ. umbra } = ραγδαία βροχή [πλην όχι διαρκής με βροντές κι αστραπές }» Όμβροι και υετοί». Ορφνός { < ερέφω =σκεπάζω ,καλύπτω} = μαύρος ,σκοτεινός .Όρφος { < ορφνός, δια το μαύρον χρώμα του } = ορφός > ροφός { ειδ.ιχθύος }.

 ΗΕΝRICUS  STEPHANUS – » Θησαυρός της Ελληνικής  γλώσσης ».                                       Το ορφνόν , σημαίνει το σκοτεινόν.

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».                                            ρ. *[ΡΕ- ], ΡΕΩ.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ‘‘ Αρχιγένεθλος  ελληνική γλώσσα ».                        Umbra  < όμβρος { βροχή , νέφος }. Όμβρος  —[ o —> u ]—-> umbra .                          Αντιδάνειον : ομπρέλλα.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό  Λατινο-Ελληνικόν  ».                                                  Umbra-ae : [ι]σκιά , Umbro :  [ι]σκιάζω .

ΕΚΔ.ΣΙΔΕΡΗ   -» Dizionario Italiano Greco-Greco Italiano ».                                                         Ombra { ουσ.} : 1.σκιά ,ίσκιος   2. σκοτάδι ,σκότος  3. φάντασμα.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – »  Λεξικό  Ελληνο – Λατινικόν  » .                                                      Όμβριος,ον : pluvius -a -um. » Όμβριον ύδωρ »= aqua  pluvia . Όμβρος  : imber -bris.

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λεξικόν  Λατινο-ελληνικόν ».                                                          Pluo { < πλύω  < φλύω :  υπερχειλίζω , κατακλύζω} = ύω. Pluvia { < pluo } = υετός ,ύδωρ.

Κ.ΔΟΥΚΑ  – » Λεξικόν  Διεθνών  λέξεων  του Ομήρου ».                                                          Όμβρος = ραγδαία βροχή ,καταιγίδα : Ombrella =ομβρέλλα ,αλεξιβρόχιον Umbra = σκιά[ πλανήτου ].

ΑΡ..ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας ».                    Ombro – όμβρο – < όμβρος =βροχή.

ΠΑΠΥΡΟΥ –  » Λεξικό της Ελληνικής  γλώσσας ».                                                                       Έχει  διατυπωθεί και η άποψις  ότι τόσο οι τύποι αυτοί ,όσο και η ρίζα της λέξεως ‘ Όμβρος ‘συνδέονται με την ρίζα [*nebh-]  των νέφος ,νεφέλη.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – ‘‘  Λεξικό  Ελληνο – Λατινικόν  » .                                                Nimbus-i  : 1.γνόφος / δνόφος ,η από θυέλλης φερομένη ζοφερά ομίχλη  2.ομίχλη ,νεφέλη ,μελανία,νέφος   3.υετός , όμβρος.   Imber -bris : όμβρος ,υετός ραγδαίος { πρβλ. pluvia }.Εντ. [π.]  a] = ύπομβρος νεφέλη [ caeruleus -] , b] =όμβριον ύδωρ ,ύδωρ. Caerueus  & [π.] caerulus-a-um : κυανούς [ επί αντικειμ. θαλασσίων  ,περί άλλων κυανών αντικειμένων  } 2. κυανούς , κελαινός , μέλας   3. κυανίζων.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Όμβριος  – ΌμβραΟμβρική γη .

ΟΔ.ΕΛΥΤΗ  – » Το  Άξιον εστί ».

Ο Θρόνος του Όμβριου Δία



                                   Τους οφθαλμούς λύσατε , εκάς οι αμύητοι .


xxx.png

2. Ο YETOΣ                                                                                                                                       ΕΚΔ.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ  – » Ανώμαλα ρήματα της Αρχ. Ελληνικής γλώσσης ».      Βρέχω {υγραίνω ιδίως την επιφάνεια ενός αντικειμένου ,ραντίζω,ρίπτω βροχήν} και  ύω.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                          Υετός { < ύω } = βροχή ραγδαία και διαρκής  .Υετός : a]. πρώιμος ,ο ανοιξιάτικος b]. όψιμος , ο φθινοπωρινός.

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                                          Υετός { < ύω = βρέχω  > υ-τός  + ε  > υ-ε-τός }.Ύης : επίθετον του Διονύσου .Ύης  : επίθετον της Σεμέλης . Υάδες : oι τροφοί του Διονύσου . Υιός  { < ύω } .

ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ  ΛΑΕΡΤΙΟΥ – » Βίοι Φιλοσόφων  », Ζήνων  ο Κιτιεύς ,[153].                         Υετός πάχνη χαλάζιχιόνι.

 OMHΡΟΥ  – » Ιλιάς», { Κ’ , 5-7 }.                                                                                                 Όμβρος χάλαζα –  νιφάδες –  χιών .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  –  » Περί κόσμου », { 394 a , 25-30  }.                                                                    Το νέφος [ σύννεφο ] είναι πυκνός και ατμώδης σχηματισμός που παράγει νερό. Ο όμβρος [ βροχή ]προκαλείται από την πίεση νέφους που είναι πολύ πυκνό ,και ποικίλλει τόσο όσο και οι πιέσεις του νέφους.Αν δηλαδή η πίεση είναι ήπια σκορπίζει αραιές σταγόνες [ ψεκάδες ], αν όμως είναι έντονη ,πιο μεγάλες.Τούτον τον ονομάζουμε υετόν    [ νεροποντή ]διότι είναι μεγαλύτερος από τον όμβρον  [βροχή ] και ρίχνει συνεχόμενες σταγόνες βροχής πάνω στην γην.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος », { σελ.275-76 }.                          Υετός  {< ύω  + ετός } = η ραγδαία βροχή .

ΔΑΝΑΗ  ΚΑΙ  ΧΡΥΣΗ ΒΡΟΧΗ .                                                                                                  ΠΙΝΔΑΡΟΥ – ‘‘  Πυθιόνικοι »,  [ XII ] ,< Στον  Ακραγαντίνο  Μίδα  αυλητή >.                          << .. της Δανάης ο υιός που από χρυσή  βροχή γεννήθηκε .>>

TIZIANO  VECELLIO   – » Δανάη »,{1545 }.

Σάρωση_20180929 (5) ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΥ  – » Ελληνική  Μυθολογία », { Β’ – IV }.                                                                 Όταν ο Ακρίσιος  ερώτησε το μαντείο να του πει ,πώς θα μπορούσε να αποκτήσει  αρσενικά παιδιά ,ο θεός του απάντησε ,ότι η θυγατέρα του [ Δανάη ] θα γεννήσει ένα αγόρι ,που όμως θα τον φονεύσει .Τρομαγμένος ο Ακρίσιος ,από αυτό, έχτισε μια χάλκινη κάμαρη κάτω από την γη και φύλαγε μέσα την Δανάη…Ο Ζεύς  όμως μεταμορφώθηκε σε χρυσάφι κύλησε από την οροφή μέσα στους κόλπους της Δανάης και συνουσιάστηκε μαζί της.

Ι. ΡΙΣΠΕΝ  – » Ελληνική  Μυθολογία » , { Α’ ,σελ.60  }.                                                                    Η Δανάη , η  χρυσή βροχή και η γέννησις του Περσέως.

Ι.ΚΑΚΡΙΔΗ  –  » Ελληνική  Μυθολογία », { Γ’ – 182 }.                                                                     Η  γονιμοποίησις της Δανάης από τον Δία μυθοποιεί μιαν άλλη ,συγγενική ,θεολογική σκέψη : πώς ο ουρανός κάνει την γη να καρπίσει.

Δανάη   και  Δίας  [ ως  χρυσή βροχή ].

» ΥΕ , ΚΥΕ ».                                                                                                                                           Το ‘‘ ύε,κύε » ήταν η πιο γνωστή  ρητή τελετουργική επίκληση  κατά την  εορτή  και  μυστηριακή  τελετή της  λιτανικής  πομπής για  την Ελευσίνα προς τιμήν της θεάς της γεωργίας  και  της  γονιμοποιήσεως  Δήμητρας και της  Κόρης { Περσεφόνης ; } – και όχι μόνο.  ΜΕΤΩΠΗ από τα μικρά  Προπύλαια της Ελευσίνος.                                                        α]. Δεμάτιον από στάχυα ,σύμβολον αθανασίας  β]. Το άνθος  της Ελευσίνος , σύμβολο των ιεροφαντών  [ο αριθμός 8]  γ]. Μυστηριακή Κύστις  [ περιέχουσα τα 7 παίγνια του Διονύσου ] ,σύμβολο των 7 ψυχικών κέντρων  δ]. Το φυτό  »Νάρθηξ » της Ελευσίνος από το οποίον εξέρχεται το »ουράνιον πυρ »,συμβολισμός του θείου πνευματικού οργανισμού.

Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – » Γλώσσα Ελληνική : η γλώσσα των γλωσσών » , { σελ.86 }.                          Το ρήμα ύω έχει την βασική σημασία του βρέχω και παράγωγό του είναι η λέξις υετός , που δηλώνει την βροχή..Αφού η βροχή όμως εκφράζει κατά δεύτερο λόγο το γενετήσιον  και  αυξητικόν , η λέξις υετός δηλώνει και τον γόνο και το γέννημα.

ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ – » Βάκχαι », {στ. 275-278 }.                                                                                            Μιλάει ο  μάντης Τειρεσίας στον Πενθέα: » Δήμητρα ή  Γη ,ή όπως θέλεις πες  την ».

ΚΩΝ. ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ  – » Αρχαία  Ελληνικά  Μυστήρια », { σελ.128 }.                                            ‘Ύε , κύε » : τελετουργική  μυστική επίκληση των Ελευσινίων μυστηρίων με σκοπό την γονιμότητα. Το μενύε’  αναφέρεται στον Δία και σημαίνει »βρέχε» ,το δε κύε» αναφέρεται στην Γαία  [ Δήμητρα ] και σημαίνει »τίκτε».

ΔΙΟΔΩΡΟΥ  ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ  – » Ιστορική  Βιβλιοθήκη ‘, { Γ’ -62 }.                                            Γενικά από τους αρχαίους ποιητές και μυθογράφους η Δήμητρα ονομάζεται »Γη Μήτηρ ». Αλλά δεν είναι επιτρεπτό να εξιστορούμε αυτά λεπτομερώς στους αμύητους.

 Δ.Π.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ / Ε.ΛΑΔΙΑ – » Ομηρικοί Ύμνοι »,  Εις Δήμητραν , [ στ.476-479 ]                    << ..τα πάνσεπτα όργια ,που κανείς δεν πρέπει να ερευνά κι ούτε να παραβαίνει ,ούτε να τα κοινολογεί. >>

 ΠΑΝ. ΜΑΡΙΝΗ  – » Η Ελληνική  θρησκεία », { σελ.294 }.                                                          Λέγει πάλιν , ο Rohde : » Η  Ελευσίς εδίδασκε τους ανθρώπους , όχι ότι η ψυχή επιζεί  ,αλλά το πώς επιζεί » .

ΕRWIN  ROHDE   – » Ψυχή », { σελ.193 }.                                                                                             » Η Ελευσίνα  δεν  δίδασκε ότι η ψυχή  ,απαλλαγμένη από την παρουσία του σώματος ,θα ζει από δω και στο εξής , αλλά πώς θα ζήσει . .».


Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – «  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                      {*}Aφρός : αφρός της θάλλασσας   <  Imber = όμβρος  <  Νebh –  <  νέφος ,νεφέλη .

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                          Aφρός { ΙΙΙ } ή αφύη  ή αφρύη : Ο θαλάσσιος  γόνος . Αφρός , ίσως συγγενής  της λ. όμβρος [ imber ]. Σανσκρ. abhram [ = νεφέλη } και ambu { = ύδωρ}.

Francesco Podesti  – ‘‘ The Triumph of Venus » ,{ 1833 }.bandicam 2018-10-01 21-01-52-610                                                                                                                                                    ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ   – » Περί  ζώων  γενέσεως », { B’- 736 a }.                                                             » αφρώδης η του σπέρματος φύσις »..Την κύρια θεά ,πάντως ,του ερωτικού σμιξίματος την ονόμασαν έτσι από τον αφρό {  = Αφροδίτη }.

  ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ – » Διογένης ο Απολλωνιάτης » , { 24 }.                                                            { Kλήμεντος  Αλεξανδρέως – » Ο παιδαγωγός  », [A’ -48] }                                                              » το σπέρμα ,αφρός είναι του αίματος ‘.Αφροδίσια <  αφρός.

ΓΑΛΗΝΟΥ  – » Περί σπέρματος », { Α’ – 531 }.                                                                                     To σπέρμα μοιάζει με αφρό. Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τον αφρό.

ΜΗΝΙΑΙΟΝ  ΙΟΥΛΙΟΥ – [ ΙΑ’ ,κάθισμα του Δ’ ήχου ].                                                                       »Εξεπλάγην  ο Ιωσήφ ,βλέποντας το υπερφυσικό γεγονός  της άσπορης  συλλήψεώς σου Θεοτόκε , έχοντας κατά   νου του τον  υετόν { νεογέννητο} πάνω στον πόκον

ΨΑΛΜΟΙ  ΔΑΥ’Ί’Δ  – [ ΟΑ’ -71 ].                                                                                                          » Θα κατέβει όπως ο υετός επί τον  πόκον  και όπως η σταγόνα , που στάζει επί την γην».

ΕΜΜ.Κ.ΔΟΥΝΔΟΥΛΑΚΗ – » Ο πόκος στην υμνογραφία της Ορθοδόξου εκκλησίας».      Πόκος { < πέκω  =χτενίζω , κουρεύω }.Η  μήτρα της Θεοτόκου παρομοιάζεται με ποκάρι. Ο κάθοδος του Λόγου στην μήτρα της Παναγίας παρομοιάζεται ή με τον δρόσον ή  με τον υετόν { = Θείον σπέρμα }, »πόκος Θεόδροσος ».

 ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                         Ομβρεί = ατιμάζει [= προσβάλλει ,ασελγεί]  – ‘ομορβεί ‘‘ = ακολουθεί ,οδοιπορεί } //  υπερισχύει = { υβρίζει ,» υπερισχύουσα = υπεβάλλουσα» } // αύξει { αύξησις = βλάστησις } // πιαίνει { < πιαίνω =παχύνω ,σιτεύω .Πίαρ = λιπαρός }  // πλήθει  { < πλήθος                    [ =αθροισμός ]   < πίμπλημι  =πληρώνω ,γεμίζω }.

Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – » Γλώσσα Ελληνική : η γλώσσα των γλωσσών » , { σελ.88 }.                     Ύω = βρέχω και γονιμοποιώ. Υετός = βροχή  και γόνος,σπέρμα . Ύς { < ύω }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – » περί ζώων μορίων », { Δ’-688b }.                                                                  Τα πολύτοκα ζώα έχουν πολλούς μαστούς , όπως  υς [ χοίρος ] και  κύων [ σκύλος ].

 CAR. HALM – » Αισωπείων Μύθων συλλογή ».                                                                            Υς και κύων  &   Συς  και κύων.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – «  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                              Ο χοίρος [ συς ή υς ] οφείλει το όνομά του στην εξαιρετική του γονιμότητα.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – » Αίτια  Ρωμα’ι’κά », { 277 B }.                                                                       Στην θεά Ειλιονεία θυσιάζουν κύνα [σκύλα ], λόγω της ευχέρειάς της στην λοχεία             [ μεταβατική περίοδος μετά τον τοκετό ].

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων  Συναγωγή ».                                                                                                      Κύων = αιδοίον { < αιδώς }’ συνήθως »τα αιδοία » : τα γεννητικά όργανα ανδρός και γυναικός }.Εκ του »κύων» και τα ρήματα σφοδρής ερωτικής ορμής, σκυζάω και σκυλακίζω [ για γυναίκες }.

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ  – » Λυσιστράτη », { στ.158-159 }.                                                                        Το ρητό αυτό του κωμωδιογράφου Φερεκράτους [ ‘κύνα δέρειν  δεδαρμένη , σχήμα ακόλαστον εις το αιδοίον – Σούδα ] μας είναι άγνωστο.Εδώ ο στίχος υπαινίσσεται τους δερμάτινους  [μάλλον από δέρμα σκύλου ] φαλλούς.

R.ENGER – »  Aristophanis comoediae ,Lysistrata ».                                                                 »Τα μεμιμημένα »{= απομιμήσεις }. Eπειδή χρησιμοποιούσαν τον όλισβον { = δερμάτινος φαλλός  } αντί του αιδοίου [=πέους]. Όλισβος= βοήθημα για την ερωτική αυτο’ι’κανοποίηση των γυναικών και για τελετουργίες γονιμοποιητικού χαρακτήρα.

 RENE  MAGRITTE  – » The Great  War », { 1964 }.bandicam 2018-10-12 18-17-12-407



3.Η ΟΜΒΡΕΛΛΑ  ή ΟΜΠΡΕΛΑ .                                                                                                           ΔΗΜ.ΣΤΕΡΓΙΟΥ – » Λεξικό 4.500 Μυκηνα’ι’κές ,Ομηρικές ,Βυζαντινές και Νεοελληνικές ρίζες στον Βλάχικο λόγο. »

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                                  Σκιαδεύς ή σκίαινα : είδος ιχθύος. Σκιάδεια : σκηνοπήγια .Ήταν δε τόπος , που κάθονταν τα παιδάκια. Σκιάδειον : σκηνή , καμελαύκιον . Σκιάζω : σκεπάζω.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Σκιάδειον ή σκιάδιον  { < σκιά } = σκιάδι ,ανθήλιον ,αλεξήλιον 2. είδος πίλου πλατυγύρου ,θολία.  Σκιαδηφόρος : o φέρων σκιάδιον ή ανθήλιον. Σκιαδηφόροι ,εκαλούντο στας Αθήνας  οι θυγατέρες των μετοίκων ,επειδή έφεραν σκιάδια για να σκιάζουν τις κανηφόρες κατά την πομπή των Παναθηναίων.

ΣΩΚΡ. ΤΖΙΒΑΝΟΠΟΥΛΟΥ  – » Λεξικόν των Ελληνικών και Ρωμα’ι’κών Αρχαιοτήτων ».        Σκιάδειον , σκιάδιον , σκιαδίσκη : Τα λεγόμενα αλεξήλια  ,τα οποία είναι  σε χρήση και σήμερα, μεταχειρίζονταν  οι γυναίκες και των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων , για να προφυλαχθούν από τον ήλιο. Ονομάζονταν μεν  από τους Έλληνες σκιάδεια ,σκιάδια ,σκιαδίσκες , από τους Ρωμαίους δε ,umbrella, umbraculum . Αυτά δεν τα κρατούσαν γενικώς οι ίδιες οι δεσποινίδες αλλά οι δούλες ,που περπατούσαν δίπλα από τις δέσποινες.

LIDDELL & SCOTT» Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                          Πέτασος { < πετάννυμι = απλώνω} : πίλος [καπέλο] από έριο [μαλλί] συμπιεσμένο , πλατύγυρος ,τον οποίον φόραγαν προς φύλαξη από τον ήλιο και την βροχή, ιδιαιτέρως οι ποιμένες και οι θηρευτές. Οι έφηβοι φορούσαν τον πέτασον μαζί με την χλαμύδα , με αυτήν την περιβολή δε παριστάνονταν και ο προστάτης αυτών ο θεός  Ερμής.

ΠΕΤΑΣΟΣ  { PETASUS } : Το Ελληνικόν όνομα πέτασος { υποκ. πετάσιον } παραγόμενον εκ του πετάννυμι ,και υπό των Ρωμαίων παραδεχθέν {Petasus υποκ. petasunculus}.

ΠΟΛΥΔΕΥΚΟΥΣ  – » Ονομαστικόν »,  {  I’ -127  }                                                                              Θολία : πλέγμα τι  θολοειδούς σχήματος , το οποίον χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες αντί του σκιαδίου . Και το σκιάδιον ήταν σε χρήση .

                                                      ΣΚΙΑΔΕΙΟΝ / ΣΚΙΑΔΙΟΝ  –  ΘΟΛΙΑ .

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό  Ελληνο-Λατινικόν ».                                                               Σκιάδειον , σκιάδιον  –  Σκιαδοφορέω .

ΑΡ.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας ».                    sci- , scia- , scio- , skia–  //  σκι- , σκιο-  : < σκιά.  Skiadium : <  σκιάδειον ,

ΑΡΠΟΚΡΑΤΙΩΝΟΣ   – » Λεξικόν  των  Δέκα  ρητόρων ή Περί  Λέξεων ».                                    Σκίρον : Λέγει ο Λυκούργος [ ρήτωρ ] στο βιβλίο του » περί ιερείας »,ότι η Σκίρα είναι εορτή των Αθηναίων και ότι από αυτήν πήρε το όνομά του ο μήνας Σκιροφοριών. Ισχυρίζονται δε αυτοί που έγραψαν και για τους μήνες και για τις εορτές των Αθηναίων ,ένας απ’ αυτούς είναι και ο Λυσιμαχίδης ,ότι το σκίρον είναι μεγάλο σκιάδιον , το οποίον μετέφεραν από την ακρόπολη σε κάποιον τόπο τον ονομαζόμενο Σκίρον  ,πορευόμενοι  κάτω απ’αυτό [ το σκιάδιον ] και η ιέρεια της Αθηνάς και ο ιερέας του Ποσειδώνος και ο ιερέας του Ηλίου. Το μετέφεραν δε αυτό οι Ετεοβουτάδες { αρχαίο ιερατικό γένος των Αθηνών }.Αυτό συμβολίζει την ανάγκη της οικοδομήσεως και της κατασκευής σκεπών , επειδή τότε είναι ο άριστος χρόνος [γι’ αυτές τις εργασίες ]. Και την θεά Αθηνά τιμούν οι Αθηναίοι ως  Σκιράδα ,κατά τον  Φιλόχορον μεν  από τον Ελευσίνιο μάντη  Σκίρον , κατά τον Πραξία δε  από τον Σκίρωνα  τον συνοικιστή της Σαλαμίνος.

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων  Συναγωγή ».                                                                                           Σκιρός : κάποια εορτή που διεξάγονταν  στην πόλη των Αθηνών , επειδή φρόντιζαν  ένα  σκιάδειον  στην ακμή του θέρους. Σκίρα δε ονομάζονταν τα σκιάδεια .Άλλοι όμως ισχυρίζονται ότι δεν ονομάστηκε από αυτό, αλλά από την από Σκίρων Αθηνά ,την οποία φιλοτέχνησε όταν επέστρεψε ο  Θησέας [ από την Κρήτη ] ,αφού φόνευσε τον Μινώταυρο. Η  σκίρα δε είναι λευκός πηλός  ,όπως ακριβώς ο γύψος. Άλλοι λένε ότι πήρε την επωνυμία  αυτή από τον Ελευσίνιο μάντη  Σκίρο κι  άλλοι από  τον συνοικιστή της Σαλαμίνας, τον Σκίρο.

‘ΗΛΙΟΥ ‘ – » Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν  Λεξικόν ».                                                                     Σκιροφόρια  : Aθηνα’ι’κή εορτή προς τιμήν της θεάς Αθηνάς ,την οποία τελούσαν στις 12 μηνός Σκιροφοριώνος  [Ιούνιος-Ιούλιος ].Ο δε μήνας ονομάστηκε έτσι από την εορτή αυτή. Στο διάστημα της εορτής μεταφερόταν με πομπή,από την Ακρόπολη στην Ιερά οδό, το μεγάλο λευκό σκιάδιο { σκίρον }.Κάτω από το σκιάδιο βάδιζαν οι ιερείς που συνόδευαν την πομπή και κατάγονταν από το γένος των Ετεοβουταδών .Το σκιάδιον ,που θεωρείτο εφεύρημα της Αθηνάς , ήταν σύμβολο ουράνιας προστασίας και για τους  αγρούς και για την  πόλη [ από  τις ακτίνες του ηλίου που καίνε περισσότερο τους θερινούς  μήνες ] και για την ευφορία της γης. Κατά την ίδια πομπή μετέφεραν και το δέρμα κριού { κώδιον }  που θυσιαζόταν στον Μειλίχιον Δία ,για να εξασφαλίσουν την ευμένεια αυτού- και των άλλων θεών- υπέρ της πόλεως  και για να αποτρέψουν τον υπερβολικό καύσωνα με τις ζημιές που προξενεί στην παραγωγή.

                                                           ΜΕΙΛΙΧΙΟΣ  ΖΕΥΣ.


ΟΙ ΟΜΒΡΙΚΟΙ ή  ΟΜΒΡΟΙ ή ΟΥΜΒΡΟΙ.                                                                                        ΑΛΕΞ. Ρ. ΡΑΓΚΑΒΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής  Αρχαιολογίας ».                                                 Οι κάτοικοι της Ομβρικής [ κεντρική Ιταλία ] ήσαν αρχαιότατοι στην χώρα και συγγενείς με τους Έλληνες. 

                                                   ΟΥΜΒΡΟΙ  &  ΕΤΡΟΥΣΚΟΙ .

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΒΙΒΛΙΑ , ΕΛΕΓΧΕΤΕ ΤΙΣ ΠΗΓΕΣ .

                                               

Η κρίση και το κρίμα.

Κρίση ! Μια λέξη -καραμέλα ,που λιώνει συνεχώς στο στόμα των πολιτικών,των δημοσιογράφων ,των επιστημόνων ,των θεολόγων, των ιερέων ,των φοιτητών, των  μαθητών κι όλων των υπολοίπων -ευγενών και μη – τάξεων  της κοινωνίας μας.Μια λέξη για όλες τις χρήσεις [erga omnes ].! Μια λέξη πανάκεια ,που γιατρεύει τον αφασικό λόγο.Μια λέξη πασπαρτού { passe-partout }για κάθε ‘φωτογραφικό ‘λόγο και  για κάθε ‘κλειδωμένη’ έννοια .Ακολουθούν ενδεικτικώς  διαδικτυακά αλιεύματα με τίτλους ,που περιέχουν την μυστηριώδη,σαγηνευτική και μαιτρ των μεταμφιέσεων κ.Κρίση !                   << .. Μετά την κρίση έρχεται η ανάπτυξη στην Ελλάδα. – Κρίση που πέρασε ή κρίση που έρχεται; – Έρχεται βαθιά κρίση –  Δεν έρχεται το τέλος από την κρίση..  – Μετά την οικονομική έρχεται και η κλιματική κρίση – Έρχεται κρίση γάλακτος – Μετά την κρίση έρχεται νέα κρίση – Έρχεται νέα προσφυγική κρίση – Έρχεται ενεργειακή κρίση – Έρχεται νέα κρίση στην Ευρωζώνη, είναι στο δρόμο –  Ξεχάστε την οικονομική κρίση, έρχεται πολιτική κρίση …>>.  Ποιά είναι επιτέλους, αυτή η κ.Κρίση ; Ο εκλεκτός  καθηγητής  γλωσσολογίας Γ.Μπαμπινιώτης  μας δίνει τα φώτα του : bandicam 2018-08-29 02-02-58-510A]. ΚΡΙΣ-ΙΣ  ή  ΚΡΙΣ-Η ;                                                                                                              Διαφέρει η κρίσις -εως{ γ’ κλίση  }  από την  κρίση-ης { α’ κλίση } .                                        ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                                    Η κατάληξη σε [-ις ] είναι ενδεικτική της κινήσεως  και της δυνάμεως . Τα ουσιαστικά αυτά δηλώνουν κάτι το αφηρημένο . Η κατάληξη  σε [-η] είναι  στατική  { ος-η- ον = αυτός -αυτή -αυτό} .Τα ουσιαστικά αυτά δηλώνουν  κάτι το συγκεκριμένο.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ – » Περί  Ίσιδος και Οσίριδος  » , { 375 c }.                                                              Ίσ-ις  { < ίεσθαι }.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Περί ψυχής », { Γ΄,426 a }.                                                                                 Όρασ-ις  : η ικανότητα του οράν  { πόλ-ις : η ικανότητα του πολείν  , κίνησ-ις : η ικανότητα του κινείν  κ.τ.λ.}


»Μη κρίνετε ,ίνα μη κριθείτε », γράφει ο ευαγγελιστής  Ματθαίος  [7,1 ] και ακολουθώντας την συμβουλή του δεν θα κρίνουμε το ακόλουθο κείμενο. Απλώς διαπιστώνουμε, ότι χρησιμοποιεί την λέξη ‘κρίση’ ..21 φορές.!                                     Σάρωση_20180819 (3)


ΠΑΝ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ – «Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».     α].Κρίνω + αιτ. = διακρίνω ,διαχωρίζω, εκλέγω τι. β].Κρίνω + αιτ.[ προσ.] = δικάζω ,ανακρίνω, εξετάζω κάποιον. γ].Κρίνω + απρμφ. = αποφασίζω να… , αποφαίνομαι ότι..

LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                               [ J ] : το υποθετικό τούτο γράμμα ουδέποτε [ = ποτέ, ούτε μία φορά ] ουδαμού [=πουθενά ] της ελληνικής γης ή γλώσσης εύρηται , ουδέ μνημονεύεται.!

OMHΡΟΥ  – » Ιλιάς», { Ε’ -500 }  &  { Β’ – 362 }.                                                                                  Κρίνη [υποτ.] = διακρίνει .Κρίνε = ξεδιάκρινε.

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ ΣΟΦΙΣΤΟΥ – » Λεξικόν κατά στοιχείον Ηλιάδος και Οδυσσείας ».                     Kριτής = αυτός που διαχωρίζει τα πράγματα , τα δίκαια από τ’άδικα.

Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ – » Λεξικόν Ομηρικόν » .

AΡIΣTOTEΛOYΣ – » Πολιτικά », { Γ’ }.                                                                                                Η πόλις δεν είναι τα κτήρια {ντουβάρια } αλλά το πλήθος των πολιτών.  Πολίτης : αυτός που συμμετέχει της δικαστικής κρίσεως  και της εξουσίας .

 Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.

J.B.HOFMANN  – » Ετυμολογικόν λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής » .                                        Kρίνω / κρίννω { λεσβ.} : Κριτής , κρίσις ,κρίμα {και  κρείμα },κριτικός,κριτήριον.

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – »  Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                                     Διαφέρει το κρίνειν  από το διακρίνειν .Το κρίνειν : δηλώνει κυρίως το να δοκιμάζει κάποιος κάτι  {δοκιμάζω= υποβάλλω σε δοκιμασία κάτι  ,το βασανίζω , το εξετάζω , το ελέγχω } ,το  διακρίνειν : δηλώνει το να μπορείς να διακρίνεις  ένα πράγμα από  ένα άλλο πράγμα ,ήτοι το  διιστάν  { < διίστημι  = στήνω χωριστά , τοποθετώ χωριστά ,αποσπώ } και το χωρίζειν { <  χωρίζω = αποχωρίζω,διαχωρίζω, διαιρώ, όθεν διαφέρω πολύ }.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                                  Κρίνειν : 1.το να αριθμείς ,να μετράς τόσα από εκείνα , τόσα από τ’άλλα  2.Το να διαχωρίζεις αυτά από εκείνα  και αυτά με τ’άλλα 3. Το να ανακρίνεις, να εξετάζεις [ < εξ + ετάζω < ετός = πραγματικός,αληθινός ] ρωτώντας  επίμονα και αναζητώντας την αλήθεια των απαντήσεων  4.Το να συγκρίνεις { < συν+κρίνω = συνθέτω,συνενώνω.} τα χωρισθέντα απ’αλλήλων και να τα συναρμολογείς εκ νέου .

Γ.ΕΞΑΡΧΟΥ / Μ.ΦΩΤΙΑΔΟΥ  – » Ιωάννου  Ζωναρά Λεξικόν ».

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων Συναγωγή ».

THOMAS  GAISFORD  S.T.P  – » Etymologicon Magnum Lexicon ».                                            Κριτής : αυτός που μπορεί να ξεχωρίσει τις διαφορές. Κρίναι { απρμφ.} : το να διαχωρίζεις και να διακρίνεις [τις διαφορές ].Ακριτόμυθος : αυτός που λέγει πράγματα άκριτα και αδιαχώριστα και δεν μπορεί να διακρίνει αυτά που λέγονται. Κρίνω : α]. διαχωρίζω  β]. δικάζω γ]. επιλέγω.

 Σάρωση_20180907ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                              Κρίσιμος  { < κρίσις } = αναποφάσιστος , αμφίβολος,διαφιλονικούμενος. Κρίσις {< κρίνω } =1. διαχώρησις, εξέτασις,απόφασις  2.διαφορά,δίκη,κρισολογία,φιλονεικία  3.εκλογή  4.διάκρισις 5.απόφασις κριτού ,έκβασις,τέλος 6.μεταβολή ασθενείας ή δρόμος αυτής προς το τέλος 7. εξήγησις, διάλυσις 8.πρόσκλησις εις το κριτήριον.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ Δ. του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                          Κραίνω { < κράας -κράς ,κάρηνον } = φέρω κάτι εις πέρας,εκτελώ ,εκπληρώ ,πραγματώνω ,ερμηνεύω,εξηγώ. Κραίνω αντί  του λέγω 2.άρχω, εξουσιάζω.  Κρίσις = το κρίνειν ή κρίνεσθαι //  Ξεχώρισμα,ξεδιάλεγμα ,σκέψις { μεταφ.} // απόφασις,δίκη ,κρισολογία //  [Ιατρ.] μεταβολή ασθενείας επί το κρείττον ή χείρον {= προς το καλλίτερον ή το χειρότερον }.

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής «.                               1.Κρίση { λογ.} : το αποτέλεσμα της λογικής διεργασίας. 2. Κρίση : { ιατρ.} ξαφνική και βίαιη επιδείνωση μιας χρόνιας  πάθησης.

ΕΜΜ.ΚΡΙΑΡΑ  – » Νεοελληνικό  λεξικό ».                                                                                          Κρίση : 1. Διανοητική ενέργεια κατά την οποία το άτομο εκτιμά [=κρίνει ] πρόσωπα ,πράγματα και καταστάσεις και διαμορφώνει άποψη ,καθώς και το αποτέλεσμα της κρίσης του.2.Η ικανότητα κάποιου να κρίνει ,να σκέφτεται σωστά ,ευθυκρισία. 3.Δικαστική απόφαση . .. 5[ θρησκ.] Η μέλλουσα κρίση = η τελική δικαίωση ή τιμωρία του κάθε ατόμου κατά τη συντέλεια του κόσμου. Η ημέρα της Κρίσης = η Δευτέρα Παρουσία. 8]α.[ιατρ.] έντονη εκδήλωση μιας παθολογικής κατάστασης ,ενώ το άτομο φαινομενικά είναι πλήρως υγιές.  8]β.απότομη μεταβολή  κατά την εξέλιξη λοιμώδους νοσήματος σε συγκεκριμένη ημέρα μετά την εκδήλωση της αρρώστιας και προαναγγέλλει την θεραπεία. 9]α. Περίοδος στη ζωή μιας ομάδας ή στη λειτουργία ενός συστήματος  ή οργανισμού που χαρακτηρίζεται από μεγάλες διαταραχές ,δυσκολίες , ένταση αστάθεια…  9]δ.Δύσκολη περίοδος στην προσωπική ζωή ενός ατόμου ,όταν αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα και έχει εσωτερικές συγκρούσεις { κρίση συνείδησηςυπαρξιακή κρίση κ.τ.λ. }



                                     Τους οφθαλμούς ανοίξατε , εκάς οι αμύητοι .xxx



 1. Η ΚΡΙΣΙΣ  ΣΤΗΝ  ΛΟΓΙΚΗ.                                                                                                               Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                    Κρίσις = διάκριση ,διαχωρισμός .

ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ  – ‘ Μέλισσος ‘, [ 9].                                                                                                 Κρίσις = διάκρισις .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ηθικά Νικομάχεια » , { Θ’ – 1165 a }.                                                              Σύγκρισις { συν+κρίσις } =παραβάλλω, παραλληλίζω  //  συνθέτω ,συνενώνω ,  συναρμολογώ  εκ νέου  τα απ’ αλλήλων χωρισθέντα.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – »  Θεαίτητος  », { 150 b }.                                                                                              Κρίνω = διακρίνω ,ξεχωρίζω  το αληθές από το μη αληθές [ =ψεύτικο ].

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                        Κρίσις -εως : //  [Λογ.] Διανοητική ενέργεια  η οποία δια της συγκρίσεως  προσδιορίζει  την λογικήν σχέσιν μεταξύ  δύο εννοιών , με το να  ενώνει [ενούσα ]ή με το να  χωρίζει αυτές [ αποχωρίζουσα ] αμοιβαίως : Κρίσεις αποφατικαί , διαζευκτικαί.                                8. Η αποφασιστική τροπή ,κρίσιμη φάσις [κυρίως αναφορά προς νόσον]  ,παροξυσμός , διαταραχή.

NΕΩΤ. ΕΓΚΥΚΛ. ΛΕΞΙΚΟΝ » ΗΛΙΟΥ »– Το Αρχαίο Ελληνικόν Πνεύμα» .            Κ.Δ.ΓΕΩΡΓΟΥΛΗ -» Αριστοτέλης », { σελ.434 }.                                                                                Στην Αριστοτελική ορολογία η λογική κρίσις ονομάζεται »πρότασις’‘ ,»απόφανσις ‘‘ και » αποφαντικός λόγος’‘ .Κρίσις αποφαντική : η πρότασις στην οποία υπάρχει αλήθεια ή ψεύδος. Μόνο στην περιοχή των λογικών κρίσεων τίθεται ζήτημα αληθείας και ψεύδους . 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Αναλυτικά πρότερα »,  {Α’ -24 a }  &  { A’ – 25 a }.                                         Πρότασις = ο καταφατικός  ή αποφατικός λόγος . Κάθε πρότασις είναι ή του [απλώς ] υπάρχειν  ή  του αναγκαστικώς  υπάρχειν  ή  του ενδέχεται υπάρχειν .

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  –  »  Περί ερμηνείας  » , { 17 a }.                                                                             Η  κατάφασις είναι είδος αποφάνσεως [ < από + φαίνω ] . Η απόφασις [ < από + φημί ] είναι απόφανσις [ < από + φαίνω ].

                                                             ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ  ΚΡΙΣΕΩΝ :                                                      a].ανάλογα με την ποιότητα b]. ανάλογα με την ποσότητα c].ανάλογα με τον τρόπο.InkedΣάρωση_20180825_LI Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                   Απόφανσις :  {το από+φαίνεσθαι } η εκδήλωσις γνώμης , και  η άρνησις { < απο+φημί }.

IM.KANT – » Λογική ».                                                                                                                          Κρίσις  : είναι η παράστασις  της ενότητος διαφόρων παραστάσεων ή η παράστασις των σχέσεών τους [ στο βαθμό που αποτελούν μία έννοια ]. Η ύλη και η μορφή αποτελούν τα ουσιώδη συστατικά στοιχεία της κρίσεως .

Ε.Π.ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΥ  – » Λογική », { σελ.78-79 }.                                                                            Ποιό είναι το πρωταρχικό  στοιχείο της σκέψεως ,η έννοια ή η κρίσις ;                                    Κρίμα = το προ’ι’όν της σκέψεως .

Μ.Μ.ΡΟΖΕΝΤΑΛ  – » Αρχές της διαλεκτικής λογικής »,{ σελ. 228,229,232 }.                            Η κρίσις είναι περισσότερο σύνθετη μορφή νοήσεως. Η κρίσις σε σύγκριση με την έννοια είναι κάτι ποιοτικά νέο.

2. Η ΚΡΙΣΙΣ στην ΙΑΤΡΙΚΗ.                                                                                                                ΔΗΜ.Δ.ΛΥΠΟΥΡΛΗ  – » Ιπποκρατική ιατρική », Προγνωστικόν .                                              H υγίεια , είναι αποτέλεσμα  ευκρασίας { ευ + κράσις : η  σωστή αναλογία των τεσσάρων χυμών [ αίμα,φλέγμα ,κίτρινη και μαύρη χολή ] στο ανθρώπινο σώμα }. Κράσις < κεράννυμι = αναμειγνύω κάτι με κάτι άλλο και παράγεται ένα τρίτο υλικό .Σε κάθε ασθένεια διαταράσσεται η ευκρασία των χυμών του σώματος κι ο ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά , προσπαθώντας να αποκαταστήσει την αυτήν την δυσκρασία, με την βοήθεια της πέψεως. Πέψις  <  πέσσω ,πέττω ,πέπτω [= μαλακώνω ,ωριμάζω ] > πεπασμός [= μαλάκωμα,ωρίμανσις] .Απεψία : η βαθμιαία μεταβολή που υφίστανται οι χυμοί του σώματος, κατά την είσοδο ενός λοιμογόνου παράγοντα στον οργανισμό .Πέψις : η προσπάθεια του οργανισμού : 1.να επαναφέρει την διαταραγμένη αναλογία των χυμών στην προτέρα φυσική κατάσταση της υγίειας και 2.να εξαλείψει τους νοσογόνους παράγοντες. Kρίσις : το αποκορύφωμα του αγώνα που διεξάγει ο ανθρώπινος οργανισμός για την αποκατάσταση της ευκρασίας ,άρα και της υγίειας. Εάν αποκατασταθεί η υγίεια και επιτευχθεί η σωστή κράσις των χυμών δια της πέψεως ,τα κατάλοιπα αυτής [ πέψεως ] αποβάλλονται με τα ούρα , με τα κόπρανα , με τον ιδρώτα ή τον εμετό. 

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  -» Περί αρχαίης ιητρικής », { 18,19 }.                                                          Πέψις { < πέσσω } ωρίμανσις , το πεφθήναι.  

 ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετεωρολογικά », [ Δ’ ].                                                                                   Η  σήψις {< σήπομαι = σαπίζω}.  Η πέψις { θερμό } , η απεψία {ψυχρό } και τα είδη τους.   O Αριστοτέλης τονίζει ότι οι ονομασίες όπως πέψις – απεψία ,πέπανσις – ωμότητα,κρίσις  λύσις κ.τ.λ. ΔΕΝ κυριολεκτούν ,διότι είναι μεταφορικές.Επιχειρεί να περιγράψει τις χημικές μεταβολές κάθε είδους με τις διαδικασίες ωρίμασης των καρπών και του ψησίματος των φαγητώνΏστε θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι οι λέξεις αυτές δεν αντανακλούν το αντικείμενο αυτό καθ’εαυτό στη νόηση ,αλλά ότι είναι κατά κάποιον τρόπον [ μεταφορικώς ] ένα είδος  αυτών – των αληθινών πραγμάτων .Παραδείγματος  χάριν , πέπανσις είναι η ωρίμασις των φρούτων ,το γίνωμα των καρπών, το ζύμωμα και το ψήσιμο των τροφών ,ώστε να είναι εύ-πεπτα.. Στην ιπποκρατική ιατρική η πέπανσις  χρησιμοποιείται μεταφορικά στην ‘ωρίμανση των χυμών‘ του σώματος και στην ‘ωρίμανση  την νόσου’ ,όταν  δηλαδή  διαπιστωθεί -σε κάποιο στάδιο της νόσου- ότι οι χυμοί αυτοί μεταβάλλονται από λεπτότεροι σε παχύτερους κι όταν η νόσος έχει  ‘μαλακώσει’ .

Σάρωση_20180915Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                            Πέσσω / πέττω / πέπτω  Πέψις  > [ pepsis ] .Λύσις  { < λύω }.

ΚΛΑΥΔΙΟΥ  ΓΑΛΗΝΟΥ  – » Περί κρίσεων υπόμνημα », [Α’ -κεφ.β’].                                              Τα στάδια των νόσων :

Σάρωση_20180913 (2)                                                                                                                                                   ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Περί κρισίων  » ,εισαγωγή  &  [34] .                                                                Κρίσις = η αποφασιστική μεταβολή ή τροπή σοβαρής νόσου ,που οδηγεί στην θεραπεία ή στον θάνατο.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ – » Περί παθών », [ 8 ].                                                                                               H κρίσις της ασθενείας [ ιπποκρατικός  όρος ] είναι η αποφασιστική μεταβολή ,η τροπή της νόσου ,η οποία καθορίζει την καλή  ή την κακή εξέλιξή της.Την κρίση συνοδεύουν σημαντικά συμπτώματα ,που εκδηλώνουν την  άμυνα του οργανισμού ,όπως ιδρώτας ,ρίγος,υψηλός πυρετός , εμετός  και άλλα, ειδικά κατά την διάρκεια των παροξυσμών της νόσου. Τέλος ή αποκαθίσταται η υγίεια ή  η materia peccans {=παθογόνος ουσία } μετατοπίζεται  σε άλλο τόπο [θέση] του σώματος  [= απόστασις ] και εξελίσσεται  σε άλλο νόσημα ή επέρχεται το μοιραίον.

 ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Αφορισμοί  », { Α’-1 & 20 }.                                                                              Η κρίσις = διαχωρισμός [ διαφορική διάγνωσις } και απόφασις περί νόσου.

ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ  – » Προγνωστικόν ».                                                                                                 Κρίνω = ξεδιαλύνω. Κρίσις =/= λύσις { επί πυρετού }.

ΣΤΕΦΑΝΟΥ  ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ   – » Σχόλια  εις το »προγνωστικόν» του Ιπποκράτους ».           Τι εστί κρίσις ; Κρίσις :  οξύρροπος { η έχουσα οξεία ροπή=η αιφνίδιος ,η ταχεία} και αθρόα { η συνεχής και αδιάλειπτος } μεταβολή εν νόσω.  Από που ονομάστηκε κρίσις ;΄Ονομάστηκε  ‘κρίσις’  μεταφορικά από  αυτούς , που κρίνονταν  στα  δικαστήρια και περίμεναν την ετυμηγορία των δικαστών.  Διότι όπως ακριβώς  αυτός που καταδικάζεται βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου ,το ίδιο ακριβώς είναι , είπε κάποιος ,που είχε δει  άνθρωπο να νοσεί και να διάγει βίον γεμάτο δυσφορία . Αυτός  ο άνθρωπος κρίνεται [ βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο ] μεταξύ ζωής και θανάτου.

ΑΝΤΟΝ  ΠΑΒΛΟΒΙΤΣ   ΤΣΕΧΩΦ  – » Η κρίση ».                                                                              Τρεις  φίλοι φοιτητές αποφασίζουν  ένα χειμωνιάτικο βράδυ να πάνε στους πέριξ  οίκους  ανοχής.Ο Βασίλιεφ  ,ο ευαίσθητος  φοιτητής  της Νομικής , παθαίνει σοκ στην επαφή του με αυτές τις ανυπόληπτες γυναίκες  και με την δυστυχία που ζουν ,διότι είναι κι αυτά πλάσματα του Θεού σκέφτεται.Προσπαθεί να βρει διάφορους τρόπους να τις βοηθήσει ,αλλά επειδή δεν βρίσκει  σωτήρια λύση καταλήγει σε εσωτερικό αδιέξοδο με έντονο το συναίσθημα της ντροπής. Συνεπεία αυτής ήταν η νευρική κρίση { κλονισμό } που υπέστη ,η οποία  τελικώς  τον οδήγησε  στον ψυχίατρο..

RENE  MAGRITTE  – » The Pleasure Principle { Portrait of Edward James }. [ 1937 ].

tumblr_kwep9efjqb1qav9gjo1_640 (1)



Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ – »Η γλώσσα των Ελλήνων είναι η γλώσσα που μιλάει η φύση»,{σελ.143}. » Το ‘κρίνω‘ εντάσσεται εννοιολογικά στις λέξεις που εκφράζουν ήχο,βοή,ομιλία.  Το ρήμα ‘κρίνω’ οφείλει την προέλευσή του στο μεταίχμιο , δηλαδή στο σημείο εκείνο το οριακό πέραν του οποίου επέρχεται κάτι.Αυτό που στην Αγγλική ,από τα Ελληνικά ,λέγεται critical point { =κρίσιμο σημείο }.

ΦΡΑΝΤΣ  ΚΑΦΚΑ -»Η κρίση » { Das Urteil = ετυμηγορία ].                                                          Σ’ αυτή την νουβέλα,  η σύγκρουση πατέρα- υιού  είναι  θανάσιμα σφοδρή. Ο διάδοχος  της πατρικής εξουσίας  Γκέοργκ βάζει τον πατέρα του στο κρεβάτι και τον σκεπάζει .Ο πατέρας  όμως αντιδρά ,σηκώνεται απότομα και τον καταδικάζει σε θάνατο δια πνιγμού. Η κρίση [= ετυμηγορία ] του πατέρα είναι διαταγή για τον Γκέοργκ και την εκτελεί.

ΔΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της Ελληνικής ».

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας ».                        Κρίνω { < κρί-ν-jω } : αρχ.σημ. διαχωρίζω ,κοσκινίζω . // Λατ, cribrum {= κοσκινο } >  Γαλλ. crible  , crimen -inis = κρίση,απόφαση- κατηγορία,έγκλημα { > Γαλλ. crime } //  Αποφασίζω { ομηρική εποχή }, διατυπώνω γνώμη,αποφαίνομαι ,δικάζω.  Κρίση { <  κρίσις } = απόφαση-εκλογή ,καταδίκη ,δυσμενής έκβαση { κυρ.για νόσους } ενώ οι σύγχρονες χρήσεις  στην οικονομία, την πολιτική οφείλονται στην επίδραση των ελληνογενών crise { Γαλλ. } και  crisis { Aγγλ. }

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Λεξικόν  Λατινο-Ελληνικόν ».                                                            Cerno : κρίνω =χωρίζω  2].κρίνω = διακρίνω .»cerno farinam cribro» = σήθω , διασήθω , καθαρίζω το αλεύρι με το κόσκινο { κρησέρα =κρησάρα }  3]. κρίνω= διακρίνω με τους οφθαλμούς , καθορώ {κατιδείν }, φαίνομαι.  4].κρίνω = διακρίνω με την διάνοια ,διαγιγνώσκω .  Certus,a,um  [ συγγενές του cerno ] : βούλομαι ,προτιμώ  2].επιθ. βέβαιος ,ασφαλής ,πιστός . Crimen -is { < cerno } : έγκλημα ,κρίμα,αιτία ,κατηγορία   2]. αμάρτημα ,αδίκημα.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ‘‘ Αρχιγένεθλος  ελληνική γλώσσα ».                               Κρίσις  { crisis } —–> κρίμα { crime }. [ Προσέξτε την διαφορά : στην  Λατινική :crisis ,στην νεο-Ελληνική :  κρίση.! ].

ΑΡ..ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ – » Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας ».                        Crisis { 1453 } : = η αποφασιστική στιγμή { critical point } από την οποία κρίνεται η έκβαση ενός αποτελέσματος.

R .KOSELLECK – » Κρίση ».                                                                                                                Ο διακεκριμένος ιστορικός  των εννοιών Ράινχαρτ  Κόζελλεκ ,στο παρόν  δοκίμιό του, προσπαθεί να δώσει απάντηση στα εξής ερωτήματα :                                                                Τι σημαίνει ‘κρίσις’ ; Ποίο είναι το περιεχόμενο και οι σημασίες αυτής της λέξεως ;          Αφού πρώτα αναλύει  την αρχαιοελληνική χρήση της λέξεως ,συμπεραίνει στο τέλος του δοκιμίου του ότι : << Οι πολύπλευρες σημασίες της λέξεως  γνώρισαν τεράστια ποσοτική ανάπτυξη από τον 19ο αι.,ενώ αυτή η ίδια δεν κέρδισε σχεδόν τίποτα σε σαφήνεια ή ακρίβεια. Η »κρίση» παραμένει ένα σλόγκαν ! H ίδια  η χρήση της λέξεως μπορεί να ερμηνευτεί ως ένα σύμπτωμα μιας ιστορικής »κρίσεως»,η οποία διαφεύγει ενός …ακριβούς ορισμού[!]..>>

B]. ΤΟ  ΚΡΙΜΑ.                                                                                                                                       ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                                    Η κατάληξις [-μα] δηλώνει κάτι  υπαρκτόν και μόνιμον ,πολλάκις δε  το πέρασμα του αφηρημένου στο συγκεκριμένο. Όπως  ποίησ-ις —–> ποίη-μα , κίνησ-ις—–> κίνη-μα ,κύησ-ις—-> κύη-μα,μάθησ-ις—-> μάθη-μα   κ.α.

Δ.ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                Το κρίμα .Μεταγενέστερα το κρίμα { κρί-μα <—–κρίσ-ις } ταυτίστηκε με την αμαρτία!

Ν.Π. ΑΝΔΡΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό  λεξικό της κοινής Νεοελληνικής ».                                      Κρίμα { < κρίνω }.Η σημασία ‘βασανίζω’ από τη βασανιστικήν ανάκριση.

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό λεξικό της νέας Ελληνικής γλώσσας ».                  Κρίμα  { < κρίνω }.Αρχική σημασία : κρίση , απόφαση. Ελληνιστική σημασία : καταδίκη ,κατάκριση .  Μεσαιωνική σημασία { ως επίρρημα }: αδικία,άδικο.

ΑΙΣΧΥΛΟΥ  – » Ικέτιδες », { στ.395-397 }, [ αποδ.Κ.Χ.Μύρης ].                                                         Κρίνω = ζυγιάζω.  Κρίμα = απόφαση.  Κριτής = δικαστής.

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ  –  »  Λεξικό συνωνύμων και αντωνύμων  ».                                                 Α’].Κρίμα : 1. Αμάρτημα ,λάθος  2.Αδικία . ΑΝΤ. ευτύχημα ,τύχη. Β’].Κρίμα { ως επιφώνημα } : ατυχία,κακοτυχία,δυστύχημα.

 

Γι’ αυτό άλλο η κρίσ-ις{= η ικανότης του κρίνειν,αφηρημένη  },άλλο η κρίσ-η{ =αυτή, η οποία είναι  στατική και συγκεκριμένη} Το δε κρί-μα είναι το αποτέλεσμα της ικανότητος του  κρίνειν .Η δε  κατάληξις  εις [-μα] δηλώνει πάντα  το συγκεκριμένο και στατικό.          MICHAEL HAYTER  – » Housing crisis ».2025528-KCLXWWIK-7



Από την Λογική και τα  Δικαστήρια  η λέξη’ κρίσις [ το να διαχωρίζω ,διακρίνω ]              πέρασε πρώτα στην ιατρική ορολογία  ως κρίσις  νευρική ,υστερική κ.α. κι έπειτα στην Χριστιανική θρησκεία ως θε’ι’κή κρίσις  : Τελική Κρίσις , Δευτέρα Παρουσία.                        ΚΑΒΕΡΤΖΑ ΦΡΑΓΚΙΑ  – » Η Δευτέρα Παρουσία »,{1641 } .                                                            Στο κέντρο ο Αρχάγγελος  Γαβριήλ με τον ζυγό της Ψυχοστασίας και το σπαθί.

[αριστερά] –  Ζυγοί ψυχοστασίας που συνόδευαν τον νεκρό στο ταξίδι του για τον Κάτω κόσμο. [δεξιά ]-Στη χρυσή ζυγαριά του Διός τοποθετήθηκαν οι κήρες {=καρδιές } του Αχιλλέα και του Έκτορα και το αποτέλεσμα έκρινε ποιος από τους δύο θα έχανε τη ζωή του κατά την διάρκεια της μάχης { Ιλιάδα Χ’ , στ.209-212 }.Στην ομηρική εποχή ,η ψυχοστασία ήταν διαφορετική επειδή γινόταν πριν από τον θάνατο.Διότι η ψυχή είχε την σημασία της ζωής.

Η  Θέτις  { θεά της Δικαιοσύνης }  κρατώντας  ζυγαριά και σπαθί  –                                            Οι Κριτές του Κάτω κόσμου { Ραδάμανθυς , Μίνως , Αιακός  }..

Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται άνευ ουσίας. Διότι αιωρούνται  πλέον οι ‘κρίσεις’ αυτομάτως , χωρίς την ανάγκη  κριτού και κριτηρίων ! Κρίσεις  μαλθακές , από ψευδοκριτές  με» license  to παπαρολογείν », πολλές και επικίνδυνες  !  Παντού και πάντοτε όμως  θα υπάρχει κάποιος κριτής , ο οποίος θα έχει ασφαλή  κριτήρια για να εκφράσει ορθά  την κρίσιν του ,προσπαθώντας να διακρίνει ,να ξεχωρίσει ,να ξεδιαλύνει ,να συγκρίνει , να επικρίνει ,να ανακρίνει ,να κατακρίνει ,να εγκρίνει αυτά που θα τον φέρουν πιο  κοντά στην αλήθεια.                                                                                                         ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ  , ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ.

Σοσιαλισμός και Κομμουνισμός.

Οι σοσιαλιστικές ιδέες ,ο σοσιαλισμός σαν σύστημα οικονομικοπολιτικό ,όπως και ο κομμουνισμός ,το επόμενο στάδιο του σοσιαλισμού { σύμφωνα με τους θεωρητικούς του Μαρξισμού } δεν είναι κάτι το καινοφανές στην ανθρώπινη ιστορία .Το σοσιαλιστικό όνειρο  πάντα γοήτευε και προσέλκυε πολύ κόσμο ,γιατί αποτελούσε ένα είδος καταφυγίου πολλών ανθρωπιστών αλλά και κάθε λογής αδικημένων  ,ενίοτε δε και   αποτυχημένων .Το όνειρο της »σοσιαλιστικής» κοινωνίας δηλαδή ,δεν είναι δημιούργημα αποκλειστικό του Μαρξ και των κάθε λογής οψίμων μαρξιστών. Από τα αρχαία χρόνια γεννήθηκε στην σκέψη φωτισμένων οραματιστών  μία ιδεώδης κοινωνία ανθρώπων ,που θα συνδύαζε την ευημερία με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ελευθερία .Στην φανταστική  αυτή κοινωνία δεν θα υπάρχουν οι αντιθέσεις πλουσίων και πτωχών ,εχόντων και μη εχόντων ,διότι θα έχουν εξαλειφθεί οι περίφημες ταξικές διακρίσεις. Επίσης θα εκμηδενιστεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ενός λαού από άλλον λαό. Ακόμη δεν θα υπάρχει κανενός είδους καταπίεση{οικονομική , πολιτική ,κοινωνική και πνευματική}.Στην ιδεατή αυτή πολιτεία  θα έπαυαν οι αδικίες , θα καταργούνταν οι πόλεμοι ,θα τελείωναν οι στερήσεις και γενικά  θα εξαλείφονταν όλα τα δεινά ,που καταδυναστεύουν ανέκαθεν την ανθρωπότητα. Αυτήν την ιδανική ‘πολιτεία δικαίου’ [ μετέπειτα την βάφτισαν »σοσιαλιστική» ]  πρώτοι την  φαντάστηκαν  οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι .                                                                                                                               1.ΙΣΤΟΡΙΚΗ  ΑΝΑΔΡΟΜΗ.                                                                                                                ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ – » Αντιφών »,[ περί αληθείας ] – »Ανώνυμος  Ιαμβλίχου ».                            Ο πρώτος φιλόσοφος »σοσιαλιστής » της αρχαιότητας είναι ο Αντιφών ο Σοφιστής { άλλος από τον ρήτορα },που δίδαξε την κατάργηση των ταξικών διακρίσεων. Ο Ανώνυμος του Ιαμβλίχου πάλι ανέπτυξε την άποψη ,ότι τα πολιτικά προβλήματα έχουν  πολύ συχνά οικονομικά και κοινωνικά-ταξικά αίτια .Άποψη που ο μαρξισμός αργότερα την κατέστησε πυρήνα της φιλοσοφίας του.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Πολιτικά », { Β -1266 a-b }.                                                                                Ο φιλόσοφος  Φαλέας εκ Χαλκηδόνος ήταν πιθανώς σύγχρονος του Σωκράτους .Το όνομά του δεν αναφέρεται πουθενά αλλού παρά μόνον στα »Πολιτικά »του Αριστοτέλους. Ασχολήθηκε με τα κοινωνικά προβλήματα  και πρώτος αυτός  καταφέρθηκε εναντίον του θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας ,την οποία θεωρούσε ως αιτία κάθε δυστυχίας και κακοδαιμονίας στην πόλη.

 ΑΛΚΙΔΑΜΑΝΤΟΣ  – » Απόσπασμα  Μεσσηνιακού λόγου ».                                                        Ο Αλκιδάμας ο Ελα’ί’της { από την Ελαία της Αιολίδος, στην Μικρά Ασία } ήταν σοφιστής και ρητοροδιδάσκαλος. Από τον παραινετικό Μεσσηνιακό του λόγο έχει σωθεί το απόσπασμα ,που περιέχει την γνωστή ρήση του περί ελευθερίας και ισότητος  όλων των ανθρώπων βάσει του »φυσικού  δικαίου».

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – » Λυκούργος » .                                                                                                        Το καθεστώς που εφάρμοσε ο Λυκούργος στην Σπάρτη είχε πολλά »σοσιαλιστικά » χαρακτηριστικά με βασικό αυτό της κοινοκτημοσύνης.!

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – » Σόλων ».                                                                                                                  Ο σοφός νομοθέτης  Σόλων διαίρεσε την αθηνα’ι’κή κοινωνία σε τάξεις ή κατηγορίες με οικονομικά κριτήρια 2.500 χρόνια πριν τον Μάρξ . Με την διαγραφή δε των χρεών σε μια ειδική κατηγορία πολιτών { σεισάχθεια } και την  επιβολή της προοδευτικής  φορολογίας ,ο Σόλων μπορεί να θεωρηθεί ως ο πρώτος πολιτικός ηγέτης ,που εφάρμοσε στην πράξη βασικές αρχές του σοσιαλισμού και μάλιστα αναίμακτα .!

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία », { Δ’ – 434 c  }                                                                                            O  Πλάτων  προτείνει ένα  ιδιότυπο σύστημα »αριστοκρατικού  σοσιαλισμού»  , η οποία στηρίζεται στην αρχή της κοινοκτημοσύνης .Χωρίζει δε  την ιδανική πολιτεία  σύμφωνα με την τριμερή διάκριση των μερών της ψυχής : ἐπιθυμητικόν-θυμοειδές- λογιστικόν. Κατά το σχέδιο αυτό θα υπάρχουν τρείς χωριστές τάξεις : α] των »φιλοσόφων ή αρχόντων » ,που θα ασκούσαν όλη την εξουσία , β] των ‘‘επικούρων ή φυλάκων », που θα ήσαν τα εκτελεστικά όργανα των πρώτων {στρατός,αστυνομία,κρατικός μηχανισμός} και γ]  των »παραγωγών » ,των εργαζομένων αγροτών και χειροτεχνών. Η κάθε τάξη έχει τον δικό της προορισμό και μόνον η πολυπληθής  τρίτη τάξη { των παραγωγών } θα έχει ατομική ιδιοκτησία και οικογένεια .Οι δύο πρώτες τάξεις πρέπει να κυβερνούν τους πολλούς { παραγωγούς }.Τα μέλη όμως των δύο πρώτων τάξεων  όφειλαν να απαλλαγούν από κάθε είδους ιδιοτέλεια γι’ αυτό μεταξύ τους θα ίσχυε η κοινοκτημοσύνη.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία »,{  Θ’-592 b }.                                                                                             Ο Πλάτωνας στο τέλος του Θ’ βιβλίου του -δια των λεγομένων από τον Γλαύκο – διατυπώνει την αμφιβολία ,ότι πολιτεία όπως την περιγράφει είναι μάλλον δύσκολο να επιβληθεί σε κοινωνίες ανθρώπων . Αυτό αποδείχθηκε όταν επιχείρησε ματαίως να θέσει σε εφαρμογή τις θεωρίες του περί ‘Πολιτείας’ στις Συρακούσες, όπου πήγε τρεις φορές  πλησίον των δύο Διονυσίων { Τύραννοι των Συρακουσών } και  πραγματικά  θαλασσοπνίγηκε , ώστε  αναγκάστηκε αργότερα να γράψει στους ΄Νόμους’  του ότι: << δια να δεχθούν  οι άνθρωποι να ζήσουν υπό παρόμοιαν πολιτείαν ,πρέπει προηγουμένως να καταστούν ,να γίνουν, τέκνα θεών >>.

ΔΙΟΔ. ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ  – » Βιβλιοθήκη Ιστορική », {Βιβλίον  Β’ }.                                                     Ο Ιαμβούλος στην »Ηλιούπολή » ,περιγράφει την μυθική χώρα των Μακάρων ,όπου οι άνθρωποι υπηρετούν ο ένας των άλλον και μοιράζονται τα αγαθά δίκαια .Στην χώρα αυτή ,τα σιτηρά φυτρώνουν άνευ καλλιέργειας και τα δένδρα είναι μονίμως γεμάτα καρπούς . Αλλά αν κανείς γίνει ανάπηρος ή γενικά έχει κάποιο φυσικό ελάττωμα στο σώμα ,τον αναγκάζουν -σύμφωνα με έναν αυστηρό νόμο – να τερματίσει μόνος την ζωή του.Επίσης νόμος  τους υποχρεώνει να ζουν έναν ορισμένο αριθμό ετών ,που άμα τον συμπληρώνουν φεύγουν εκουσίως [57].Δεν νυμφεύονται  τις γυναίκες, αλλά τις έχουν κοινές και τα παιδιά που γεννιούνται τα έχουν από κοινού και τα αγαπούν όλα εξ ίσου.Σε κάθε κοινωνική ομάδα την αρχηγία την έχει ο γεροντότερος,ακριβώς σαν να ήταν βασιλιάς,και τον υπακούουν  όλοι [58].Ακολουθεί το [59,6].

ΝΕΩΤ.ΕΓΚΥΚΛ.ΛΕΞΙΚΟΝ »ΗΛΙΟΥ»  –  » Οι Λαοί της Ανατολής ».                                                Η »Ιερά αναγραφή » του Ευημέρου.Περί το 280 π.Χ. ο Μεσσήνιος φιλόσοφος Ευήμερος εξέδωσε σύγγραμμα από τρία βιβλία με τον τίτλο »Ιερά  αναγραφή »το οποίο έχει χαθεί. Αναφέρει όμως αυτό ο Φλάβιος Ιώσηπος στο »Κατ’ Απίωνος », ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης στα σχόλιά  του επί της  Ιλιάδος  και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης σε αποσπάσματα χωρίς να μνημονεύει την πηγή του.  Η νήσος Παγχαία .

ΔΙΟΔ. ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ  – » Βιβλιοθήκη Ιστορική », {Βιβλίον Ε’-45 }                                                  Στην  Παγχαία νήσο ,δεν επιτρέπεται να έχει κανείς τίποτα δικό του ,εκτός από το σπίτι και τον κήπο του. Οι ιερείς μοιράζουν δίκαια στον καθένα μερίδιο από τις σοδειές.

ΠΑΝΑΓΗ ΛΕΚΑΤΣΑ – » Η πολιτεία του Ήλιου ».                                                                              Το »σοσιαλιστικό ιδεώδες » ενέπνευσε και την μεγάλη επανάσταση της Περγάμου ,όπου αρχηγός της  ήταν ο Αριστόνικος. Η μοναδική  για την Αρχαιότητα και συνδυασμένη από κοινού ,επανάσταση των δούλων και των ακτημόνων της Μικράς Ασίας κατά την περίοδο όπου το κράτος της Περγάμου περνούσε στην Ρωμα’ι’κή εξάρτηση.Η επανάσταση διήρκεσε αρκετά χρόνια { 133 – 128 π.Χ. } και σχημάτισε την ‘Ηλιούπολη‘ . Ο ίδιος ο ηγέτης του κινήματος , Αριστόνικος , απεικονίζεται σαν κάτι μεταξύ τυχοδιώκτη και κοινωνικού αναμορφωτή { σελ. 39,40 }.

ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ – » Πυθαγόρας  » .                                                                                           »Σοσιαλιστικά’‘ μέτρα εισηγήθηκε και ο μέγας μύστης -φιλόσοφος Πυθαγόρας στις πόλεις της Μεγάλης Ελλάδος . Στην  περίφημη σχολή του  »ομακοείον’‘ ή »ομακό’ι’ον » ,που ίδρυσε στον Κρότωνα ,τα πάντα ήσαν κοινά.

ΔΙΟΔ. ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ  – » Βιβλιοθήκη Ιστορική », {Βιβλίον Ε’,7-10 }                                               Ένα από τα κυριώτερα σοσιαλιστικά πειράματα έγιναν και στις νήσους των Λιπάρων        { βορείως της Σικελίας }.Εκεί το 580 π. Χ.  Ρόδιοι και Κνίδιοι ίδρυσαν κοινοβιακή κοινωνία ,η οποία έζησε μέχρι το 251 π.Χ. όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν τα νησιά.

bandicam 2018-08-04 02-17-02-286

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ – » Τιβέριος , Γά’ι’ος  Γράκχος  ».                                                                      Γράκχοι ή Γράγχοι  ήταν επίθετον αρχαίας ρωμα’ι’κής οικογενείας  πληβείων του γένους των Σεμπρωνίων ,που ανέδειξαν πολλούς επιφανείς άνδρες με κυριωτέρους τους  δύο αδελφούς  και  μεγάλους μεταρρυθμιστές  – δημάρχους  Τιβέριο Σεμπρώνιο Γράκχο  και Γά’ι’ο  Σεμπρώνιο Γράκχο .

Τ.ΜORE – » Ουτοπία ».                                                                                                                        Το 1516 ο Θωμάς Μορ { 1480-1535 } γράφει την »Ουτοπία »του. Το φανταστικό νησί του το αποκαλεί » Ουτοπία » από τις ελληνικές λέξεις  [ου + τόπος ].Σ΄αυτό το νησί οι κάτοικοι ζουν ευτυχισμένοι χάρις στο ιδιόμορφο ‘‘σοσιαλδημοκρατικό ‘‘,όπως θα λέγαμε σήμερα, καθεστώς τους. Από το έργο του Μορ ονομάστηκε αργότερα ως »ουτοπικός σοσιαλισμός » όλος ο προμαρξιστικός σοσιαλισμός .

TΟΜΑΖΟ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΑ  –  Η Πόλη  του Ήλιου », { σελ. 40-45 }.                                                Η Πόλη του Ηλίου { La citta del sole ,1602 μ.Χ. } είναι μια από τις κλασσικές ουτοπίες της ύστερης Αναγέννησης ,που προανήγγειλαν τον ουτοπικό σοσιαλισμό.Ο Τομάζο Καμπανέλλα  ήταν μελετητής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ,εκφραστής του ουμανιστικού πνεύματος και προάγγελος της σύγχρονης επιστήμης.Το ουτοπικό του σχεδίασμα είναι το θεωρητικό συμπέρασμα μιας εξέγερσης,που συνετρίβη πριν ακόμη εκδηλωθεί.Ήθελε να δημιουργήσει μια πολιτεία ,όπου όλοι θα είχαν τα αναγκαία  να ζήσουν από κοινού.

ΦΡΑΝΣΙΣ  ΜΠΕ’Ι’ΚΟΝ – » Νέα Ατλαντίδα ».                                                                                     Ο Σερ Φράνσις Μπέικον {1561 -1626 μ.Χ.} ήταν Άγγλος φιλόσοφος, πολιτικός, επιστήμονας και συγγραφέας .Μεταξύ των δοκιμίων του Βάκωνος κατατάσσεται και η μυθική  ιστορία για το νησί της Ατλαντίδας, την οποίαν  συνέγραψε κατά τας δυσμάς του  βίου του γι’ αυτό δεν την  αποτελείωσε κι έτσι παράμεινε ημιτελής. Στην μυθική αυτή πολιτεία της» Νέας  Ατλαντίδος »ήταν ανεπτυγμένη  σε ύψιστο βαθμό η καλλιέργεια της επιστήμης και της τεχνικής. Ήδη σ’αυτή την μαγευτική ,του Νοτίου Ειρηνικού ,οι σολομωνικοί μάγοι είχαν εφεύρει μικροσκόπια ,τηλεσκόπια ,αυτοκουρδιζόμενα ρολόγια ,υποβρύχια,αυτοκίνητα και αεροπλάνα. Είχαν εφεύρει αναισθητικά ,ύπνωση και τρόπους συντηρήσεως της ζωής καθώς και τρόπους επιμηκύνσεως του βίου.Ακόμη βρήκαν τρόπου να εμβολιάζουν τα φυτά ώστε να παράγουν νέα είδη, να μετατρέπουν μέταλλα και να μεταβιβάζουν μουσική σε μεγάλες αποστάσεις .Στον οίκο του Σολομώντος  η κυβέρνηση και η επιστήμη είναι μαζί συνδεδεμένες  και όλα τα όργανα και η οργάνωση της έρευνας είναι μέρος του κρατικού εξοπλισμού.Η νήσος είναι οικονομικώς ανεξάρτητη και αποφεύγει το εμπόριον με τους ξένους ως παγίδα για πόλεμο.Εισάγει την γνώση όχι όμως και τ’αγαθά.

WILL& ARIEL DURANT– » Παγκόσμιος ιστορία του Πολιτισμού », τομ.{Ζ’},                          Κεφ. [V] .Η φιλοσοφία ενός πολιτικού ανδρός ,{σελ.202 }.                                                            Ο Βάκων έγραψε την »Νέα Ατλαντίδα ‘‘ το 1624 μ.Χ. χωρίς να καταφέρει ποτέ να την ολοκληρώσει.Ήθελε με το έργο του να δώσει ένα υπόδειγμα οργανώσεως ενός ιδανικού κράτους με κύριο σκοπό την καλλιέργεια των επιστημών  και τις  εφευρέσεις.Την μυθολογική αυτή χώρα την ονομάζει Ατλαντίδα δανειζόμενος την ονομασία από τον διάλογο του Πλάτωνος ‘‘Κριτίας »,όπου ο Αθηναίος φιλόσοφος περιγράφει ιδεώδη πολιτεία ,που είχε ιδρυθεί στο νησί Ατλαντίδα.

Σάρωση_20180812                                                                                                                                                                    ΖΑΝ-ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΩ – » Η καταγωγή και οι βάσεις της ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων ».  Ζ.Ζ.Ρουσσώ {1712 – 1778 } :  Ελβετός φιλόσοφος,συγγραφέας, συνθέτης .Οι πολιτικές ιδέες του επηρέασαν την ανάπτυξη της κομμουνιστικής,της σοσιαλιστικής θεωρίας αλλά και της ιδεολογίας του εθνικισμού.

ΝΙΚ. ΜΠΟΥΧΑΡΙΝ  – » Το αλφάβητο του κομμουνισμού ».                                                          Ο Νικολά’ι’ Μπουχάριν { 1888-1938 }ήταν από τους πρωτεργάτες Μπολσεβίκους της  Οχτωβριανής επανάστασης. Ήταν νομικός ,οικονομολόγος  και θεωρητικός του Μαρξισμού  Επίσης κομματικός  και πολιτικός ηγέτης του Κ.Κ.Σ.Ε. όπως και  ακαδημαϊκός. Διετέλεσε συντάκτης της Πράβντα και  συντάκτης της εφημερίδας Ιζβέστια Ουσιαστικά, ήταν ο κυριότερος ιδεολόγος του κόμματος. Η ιδανική  ‘πολιτεία’ του Ν.Μπουχάριν περιλαμβάνει αρκετά κι επιλεγμένα  δομικά υλικά  από τις προγενέστερες  ουτοπικές  πολιτείες – περισσότερο από τη Πλατωνική – που θεωρητικώς  αξιοποιούνται  κατά το δέον ,για το χτίσιμο της φουτουριστικής κομμουνιστικής πολιτείας.                Πλατωνισμός – Κομμουνισμός : ομοιότητες  και διαφορές.                                                   Η ‘πολιτεία  ή  περί δικαίου »του Πλάτωνος και η  ‘κομμουνιστική  κοινωνία’  παρουσιάζουν πολλά κοινά  και διαφορές . Κοινός είναι ο στόχος : ν’ απαλλαγεί ο άνθρωπος από τα δεινά του και οι κοινωνίες να γίνουν ανθρωπινώτερες .Στα μέσα διαφωνούν. Ο Πλάτων πίστευε ότι η ιδεώδης  πολιτεία μπορεί να πραγματωθεί δια της συστηματικής εκπαιδεύσεως του ανθρώπου και δια της πειθούς βασικά , χωρίς να αποκλείει και την δια βιαίων μέσων ακόμη  καλλίτερη διαμόρφωση της κοινωνίας και της πολιτείας. Καταργεί  ο Πλάτων περίπου την απόλυτον ελευθερία του ατόμου και τις πρωτοβουλίες των πολιτών ,διότι θέλει την πολιτεία» πειθαρχημένη».Το σύστημα αυτό θα το ονομάζαμε σήμερα »ολοκληρωτικό». Αντίθετα από τον Πλάτωνα ,οι εμπνευστές και ηγέτες του επαναστατικού σοσιαλισμού δίδαξαν ,ότι οι κοινωνίες μπορούν να διορθωθούν και να γίνουν καλλίτερες ,δια της χρησιμοποιήσεως βιαίων μέσων. Στο  ολοκληρωτικό σύστημα  όμως συμφωνούν .Ο Πλάτων ζητεί στην ‘πολιτεία’ του την κατάργηση της ιδιοκτησίας  και την διανομή των αγαθών{ των προ’ι’όντων της παραγωγής } από το κράτος. Όπως και οι κομμουνιστές απαιτούν την κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής και  κατανάλώσης .Επίσης ο Πλάτων εισάγει τον θεσμό της κοινογαμίας  και η ανατροφή των παιδιών  -από μικρή ηλικία-  τίθεται υπό  την επίβλεψιν του  κράτους .Οι σεξουαλικές μάλιστα συνευρέσεις πρέπει να γίνονται υπό την εποπτεία του κράτους ,διότι σκοπόν έχουν την γέννηση αρτίων και αρίστων τέκνων { ευγονική } πάντα  προς όφελος της κοινωνίας. Ακόμη ο Πλάτων ήταν υπέρ της συμμετοχής των γυναικών στα της πόλεως και στον πόλεμο , γι ‘ αυτό πρέπει να τυγχάνουν ίδιας  αγωγής με τους άρρενες. Τα ίδια γράφει και το »κομμουνιστικό μανιφέστο» για τον θεσμό της οικογένειας , της ανατροφής των τέκνων και για την  χειραφέτηση των γυναικών. Η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο ‘σοσιαλισμός’ του Πλάτωνος  είναι …’αριστοκρατικός’ .Ως εκ τούτου υποστηρίζει ότι η επανάσταση πρέπει να προέλθει από τα πάνω { φιλόσοφοι-βασιλείς,Φύλακες  } .Οι δε μαρξιστές -Λενινιστές  και κομμουνιστές υποστηρίζουν ,ότι η επανάσταση  πρέπει να προέλθει από τα κάτω ,δια της χρησιμοποιήσεως του προλεταριάτου ,αποσκοπώντας στην εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Όλες οι ρομαντικές απόπειρες, που έγιναν  για την πρακτική εφαρμογή των ποικίλων σοσιαλιστικών ιδεών οικουμενικά απέτυχαν.Διότι οι ιδέες αυτές ,όπως απέδειξε η πείρα αιώνων ,είναι  στην καθαρή μορφή τους ανεδαφικές .Γι αυτό δεν μπορούν να εφαρμοσθούν σε μεγάλη  κλίμακα.Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι οι ιδέες τούτες δεν επηρεάζουν το ιστορικό γίγνεσθαι και τους πόθους των λαών για έναν καλλίτερο κόσμο ,περισσότερο δίκαιο.Οι ιδέες αυτές αποτελούν αναμφίβολα ,έναν από τους παράγοντες που επιδρούν { άλλοτε θετικά κι άλλοτε αρνητικά } στην κοινωνική εξέλιξη. Επίσης ,αντίθετα από τους ισχυρισμούς των μαρξιστών ,ο υλισμός δεν είναι αναγκαίος  σαν βάση του σοσιαλισμού. Διότι οι σοσιαλιστικές ιδέες υπήρξαν κατά βάσιν απόρροια του ιδεαλισμού.Διότι ο σοσιαλισμός ,τόσο σαν ιδεώδες { κοσμοθεωρία , βιοθεωρία }, όσο και σαν κίνημα { συνδικαλιστικό ,πολιτικό } δεν ταυτίζεται με τον μαρξισμό .Ο σοσιαλισμός  προϋπήρξε του μαρξισμού. Αυτό σημαίνει ,ότι δεν είναι αναγκαίο να είναι κανείς μαρξιστής και κομμουνιστής για να είναι σοσιαλιστής. Τέλος , το σπουδαιότερο έργο του Κ.Μαρξ -‘Κεφάλαιο’ βρίθει από αναφορές στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.                    EΛΛΗΣ  ΠΑΠΠΑ – » Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς στο ‘Κεφάλαιο’ του Μάρξ ».                        { πρόλογος :  Έλλη  Παππά ,συντρόφος του Νίκου Μπελογιάννη }

Διότι ,όπως γράφει και ο πανεπιστήμων -φιλόσοφος  Αριστοτέλης ,παρθενογένεση στην γνώση δεν υπάρχει.                                                                                                               ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Αναλυτικά  Ύστερα », { Α’-71a }.                                                                      <<  Κάθε διανοητική { δια του νου ,νοερώς } διδασκαλία { δι-δά-σκα-λος =αυτός που δίδει δάδα[=μεταλαμπαδεύει το πνευματικό φως ] στον οίκο } και κάθε διανοητική  μάθηση { μαθ-ητής = αυτός  που παίρνει την δάδα [= το πνευματικό φως ]  και μανθάνει }, γίνεται  από γνώση που  προϋπάρχει. >> Άλλωστε το πνευματικό φως της γνώσεως  απλώς μεταλαμπαδεύεται από δάσκαλο σε μαθητή .Κανείς  άνθρωπος δεν είναι κάτοχος και ιδιοκτήτης της απολύτου και εξ αποκαλύψεως γνώσεως.Όποιος δε το ισχυρίζεται αυτό μάλλον ομοιάζει με οδοποιό στους κακοτράχαλους δρόμους της επιστημονικής έρευνας ή το κάλλιον , με σκυταλοδρόμο  στον δρόμο αντοχής της επιστημονικής αληθείας.



{*}  G. POLITZER  – » Βασικές  αρχές  της  φιλοσοφίας ».                                                              Aπό τον σοσιαλισμό στον κομμουνισμό.                                                                          α].Σοσιαλισμός : o καθένας απολαμβάνει ανάλογα με την εργασία που προσφέρει .            β].Κομμουνισμός : ο καθένας θα προσφέρει ανάλογα με τις ικανότητές του και θα παίρνει ανάλογα με τις ανάγκες του.



2.ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΙΣ    bandicam 2018-08-12 00-43-36-751I].ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ.                                                                                                                ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Λεξικόν Λατινο-ελληνικόν »                                                       Socius -a-um =κοινός ,,συμμαχικός  .Socius -ii = κοινωνός ,εταίρος ,σύμμαχος .                     Societas -atis =κοινωνία ,εταιρεία ,συμμαχία.  Socialitas -atis = κοινωνία.  

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ -ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – » Αρχιγένεθλος  Ελληνική  γλώσσα ».                                  Σώκος  { =ισχυρός , βοηθός } > socies { =αοσσητήρ, σύντροφος [κυρ.] στην μάχη }.

 J.B.HOFMANN  – » Ετυμολογικόν Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής ».                                       Αοσσέω { = βοηθώ , επικουρώ } > αοσσητήρ  socius { = σύμμαχος }.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                           Αοσσητήρ = βοηθός ,σύμμαχος ,σωτήρ , υπερασπιστής  [1.] Αοσσέω  < Α αθρ.. + οσσέειν { < αοσσητήρ  } [2.] Αοσσέω   =  αοζέω { =υπηρετώ } [3.] Αοσσέω < Α αθρ.+  οθομαι {= φροντίζω ,μεριμνώ }.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ‘‘.                                                                                Αοσσητήρ =βοηθός . Σωκώ = βοηθώ , είμαι ισχυρός .Σώκον = δυνατόν.

Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ  – » Ομηρικόν Λεξικόν ».                                                                                           Σώκος { < σαόω =σώζω } : 1.{ ίσως } Σωτήρ ,επίθετο του θεού Ερμού   2.Σώος ,ακέραιος 3.Ισχυρός,κρατερός.

  ΕΡΜΗΣ ΔΗΛΟΣ 450 400ΠΧ                                                                                                                                       ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λεξικό  Ελληνο-Λατινικό » .                                                                   Σύντροφος : socius, sodalis.

ΟΥΝΕΣΚΟ{ υπό την αιγίδα }   – » Λεξικό  κοινωνικών  επιστημών ».                                          Ο Σοσιαλισμός { socialism }.

varvarothta

II].ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ.                                                                                                       ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Λεξικόν Λατινο-ελληνικόν »                                                            Από το ‘com+munis ‘  > [1] communio  &  [2] communitas.

ΑΝ. ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ -ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – » Αρχιγένεθλος  Ελληνική  γλώσσα ».                         Communis  { con + munis  = συν + μούνος ,η,ον } = συμμονή, το παραμένειν ομού .

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λεξικό – » Λατινικό-Ελληνικόν   ».                                                        Con = cum. Cum = ξυν . Cum =/= sine.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                                Μούνος [ ιων.}= μόνος.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λεξικό  Ελληνο-Λατινικό » .                                                          Koινός :  communis-e  . Κοινότης ,κοινωνία = communitas .

ΣΤΕΦ. ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ  – » Συναγωγή Νέων  Λέξεων ».                                                                Η λ. ‘κοινοκτήμονες’ αναφέρεται στον Ιόν.κωδ.{ 1851 } αλλά με την σημασία της » κοινής κτήσης κτημάτων μετά των ανδρών των ».Η  ίδια λέξη με άλλη έννοια όμως  χρησιμοποιήθηκε  ως μετάφραση της λ.communistes {= κοινοκτημονιστές.}.Ο Δ.Χαντζερής έψεξε την λέξη {διότι ενώ δηλώνει άλλο νόημα , εντούτοις  έχει άλλη χρήση }και πρότεινε αντί για ‘κοινοκτήμονες’ οι ‘communistes’  να αποκαλούνται  ‘κοινωτικοί’Κοινωνισμός  ,1834 { < γαλ. socialisme } .Κοινωτιστές ,1877 { <  γαλ .communistes  ή socialistes }.Ο Π.Καρολίδης {1892}διαχωρίζει τους σοσιαλιστές ως »Κοινωνιστές» από τους  communistes ως »Κοινοτιστές » .

ΟΥΝΕΣΚΟ { υπό την αιγίδα } – » Λεξικό  κοινωνικών  επιστημών ».                                          Ο Κομμουνισμός { communisme }.

paris-commune                                                                                                                                              III].ΚΟΙΝΩΝΙΑ                                                                                                                                       LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                  Κοινός  ή  ξυνός  { ξυν  = συν } = ο ανήκων σε πολλούς ομού { μαζί }, ο κατεχόμενος από πολλούς ομού . Κοινός =/= ίδιος { < ιδιώτης  και ιδιωτεία }.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – »  Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης «.                                              Ο τύπος ‘ ξυν ‘ είναι παλαιότερος του  ‘συν’  . Ξυνός  { < ξυν  }= κοινός. Η ‘ξυν’ στα λατ. είναι η ‘cum’.

LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                      Ώναιος  { < ονίνημι } = ωφέλιμος .

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                                         Κοινός { <ξυν }   >  κοινωνός { = σύντροφος ,συνοδοιπόρος ,συμβοηθός ,μέτοχος }               >  κοινωνέω  { =[συμ] μετέχω ,έχω μέρος από κάτι. Μεταλαμβάνω των Θείων Μυστηρίων [εκκλ.]  >  κοινωνία { =[συμ]μετοχή ,κοινότητα ,συντροφικότητα,ένωση,συναναστροφή.