Άνθρωπος { Homo }.

Μία  ενδιαφέρουσα  συνέντευξη έδωσε ο  Γ.Κιμούλης  στην  »εφημερίδα των  συντακτών » με αρκετά ερεθίσματα προς  σκέψη διανθισμένη με αρκετά ετυμολογικά στοιχεία  [ όπως η  ετυμολογία της λέξεως άνθρωπος ] και χρωματισμένη με το προσωπικό  ύφος του εξαιρετικού ηθοποιού  : << «Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί κι αυτός τον μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού»  >>  bandicam 2018-02-27 15-12-50-300Οι ανησυχίες  και οι  προβληματισμοί  αυτοί  δεν φαίνεται να συγκίνησαν  τον καλό αρθρογράφο της ίδιας εφημερίδα Γ.Χάρη  , ο οποίος όχι μόνο διαφώνησε [ ειδικά στην ετυμολογία της λέξεως  άνθρωπος ] αλλά επιτέθηκε με οπλό τον Γ.Μπαμπινιώτη  και με μη αρμόζοντα ,μάλλον  ειρωνικό,  τρόπο  από την στήλη του  : <<  Δεν άνω θρώσκει σώνει και καλά ο άνθρωπος!   >>.Σάρωση_20180221 (2) - Αντιγραφή Ο Γ.Κιμούλης  θίχτηκε  από το  ανοίκειο και προσβλητικό αυτό ύφος  [ με τις  ειρωνείες και τα υπονοούμενα ] και αντεπιτέθηκε απαντώντας με οργισμένο και σκληρό ύφος, αλλά νομίζω  δικαίως  : << .Απ’ την αρχή υποψιαζόμουν ότι οι φιλολογικές σου γνώσεις σταματούν στον Wilamowitz,>> { γιατί ;}   << Τελικά, θρώσκει άνω ο άνθρωπος; >>   bandicam 2018-02-25 13-56-06-276 Για βοήθεια έσπευσε και  ο  Ν.Σαραντάκος  { φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει  }δηλώνοντας  την συμπαράστασή του στον Γ.Χάρη  και  συμφωνώντας  με την   .. ορθή  ετυμολογία  της λέξεως άνθρωπος .! Ποιά  είναι η ορθή  ; » Η κοινώς  αποδεκτή ..πιθανή άποψη {!}  που προέρχεται από αμάρτυρο { = ανύπαρκτο } τύπο {!}  *άνδρωπος  , εξήγηση η οποία  είναι… απόλυτα {!} εύλογη » .!!  Τι μπορεί  να σχολιάσει κανείς μετά  απ’ αυτά τα σφυροκοπήματα της ‘λογικής ‘..του παραλόγου ; Όταν το κοινώς αποδεκτό ..πιθανό {!} βαφτίζεται επιστήμη,  αναβαθμίζονται  οι χαρτορίχτρες .Βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.  << Ο άνθρωπος δεν θρώσκει  >>  bandicam 2018-02-25 00-48-03-399Πολύ εύστοχα  τους χαρακτήρισε ο Τάκης Θεοδωρόπουλος  ως ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥΣ  ΠΑΣΤΟΡΕΣ.!  <<  Μιλάμε ελληνικά, άρα δεν συνεννοούμεθα >>  bandicam 2018-02-21 18-32-19-764 Οι  ευαγγελικοί τούτοι ΓΛΩΣΣΟ-ΠΑΣΤΟΡΕΣ {καλοί μεταφραστές … άνευ σπουδών στην  κλασσική  φιλολογία ! } ή  Καππαδόκες  του διαδικτύου εξολοθρεύουν πάσαν  αιρετικήν  άποψιν  και πάσα δαιμονική  γραφή.! Επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο τα απολωλότα ‘πρόβατα’  απ’ τον  διάβολον της καθαρευούσης και το αμαρτωλόν πολυτονικόν.!                 Βοήθα Παναγιά μου και μη χειρότερα…

Aς εξετάσουμε τώρα με νηφαλιότητα τις πιθανές ετυμολογίες της λέξεως.        1.ΑΝΘΡΩΠΟΣ :                                                                                                                    Ι.ΠΑΝΤΑΖΙΔΟΥ  – » Λεξικόν  Ομηρικόν ».                                                                                     Άνθρωπος , αντίθετον  προς τους θεούς και τα ζώα. Ετυμολογία : 1.] αναθρέω ή αναδρώπτω ή αναδράω  = αναβλέπω , κυρίως ο προς τα άνω βλέπων   2.] ανήρ + ωψ = ο έχων ανθρώπινη όψη  3.] ανά + θερ + ωψ = ο διευθύνων την όψη.

Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου ».                                                                                    Ο Σπεύσιππος ,φιλόσοφος , μαθηματικός ,ανιψιός του Πλάτωνα και πρώτος σχολάρχης της Πλατωνικής Ακαδήμειας για περίπου 10 χρόνια {μετά τον θάνατο Πλάτωνα το 347 π.Χ.} μας δίνει τον ορισμό του ανθρώπου. Άνθρωπος  = το μόνο των όντων που είναι δεκτικό έλλογης επιστήμης {Δηλ. ‘Ανθρωπος ,το μόνον έλλογον όν }.

Tί  είναι  όμως ο ορισμός ; Οριστής  είναι ο ορίζων τα όρια δια σημείων .Διότι εάν δεν οριστεί και άρα δεν περιοριστεί μία έννοια δεν μπορεί να εκφραστεί δια του ορισμού. Τι ακριβώς όμως ορίζει και  περιορίζει, δια των ορίων που θέτουμε , ένας ορισμός ; ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μετά τα Φυσικά » , Βιβλ. Ζ’ – 5 { 1031 a }.                                                      Ο ορισμός έχει σχέση με την ουσία . Ο ορισμός είναι φανερό ότι  έχει να κάνει αποκλειστικά με τις ουσίες ή  σε μέγιστο βαθμό  και πρωτίστως { πρώτως }  και  γενικώς  { απλώς  < απλός {α αθρ. + πλόος  }=  γενικός , μη ακριβής }.                           Απλώς =/= πολλαχώς .

Α.ΣΕΠΤΟΥΛΙΝ  – » Κατηγορίες  και  Νόμοι της  Διαλεκτικής » ,                                                    XI. Το Περιεχόμενο  και η Μορφή  , σελ.319-320. Ο μαρξιστής  Α.Σεπτούλιν γράφει τα ίδια πράγματα για την ουσία. Η ουσία αποτελεί αυτό που είναι σταθερό , αυτό που παραμένει μέσα στο πράγμα. Η ουσία παριστάνει το γενικό { απλώς } μέσα στο πράγμα, μέσα στο αντικείμενο.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Κρατύλος ‘‘ ,{ 388 c }.                                                                                              Το όνομα είναι όργανον , που μας διδάσκει { διδασκαλικόν } και καθορίζει την ουσία των όντων { διακριτικόν}.

1α]. Άνθρωπος = ο αναθρών  ά  όπωπε ;                                                                                         Ο Μέγιστος φιλόσοφος αποκωδικοποιεί την λέξη άνθρωπος.                                                ΠΛΑΤΩΝΟΣ – » Κρατύλος ‘‘ ,{ 399 c }.                                                                                               Η λέξη άνθρωπος προήλθε  από φράση που έγινε όνομα .Σημαίνει ότι ενώ κάθε άλλο ζώο δεν ερευνά [ επισκοπεί ] ούτε στοχάζεται [ αναλογίζεται ] για ό,τι βλέπει ,ούτε παρατηρεί με προσοχή  [αναθρεί ] ,ο άνθρωπος  άμα έχει δει κάτι { αυτό είναι το ‘όπωπε‘}  και αναθρεί { το παρατηρεί με προσοχή } και λογίζεται { στοχάζεται } για ό,τι ‘όπωπε [ έχει δεί ].Γι’  αυτό απ’όλα τα ζώα μόνο ο άνθρωπος ονομάστηκε σωστά άνθρωπος , ως << αναθρών ά όπωπε >> [ γιατί αναθεωρεί ,σκέπτεται ,εξετάζει όσα έχει δεί  ].

ΠΛΑΤΩΝΟΣ   – » Κρατύλος » ,{ 399 b }.                                                                                              Το όνομα άνθρωπος  υπέστη μεταβολή, γιατί από πρόταση έγινε όνομα με την αφαίρεση ενός  γράμματος του άλφα. { αυτό προϋποθέτει παλαιότερη μορφή του ονόματος , απ’ το οποίο αφαιρέθηκε το άλφα : αν- [ά] νθρ – ωπος .}

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                      Αναθρέω { ανά  + αθρέω } = βλέπω προς τα άνω 2. παρατηρώ με προσοχή , εκ του πλησίον.  Αθρέω = βλέπω τι μετά προσοχής , παρατηρώ 2. [ επί του νού ] Σκέπτομαι , εξετάζω , σταθμίζω. {αθρέω ~ θράω = κάθομαι και παρατηρώ }.

LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                          Αναθρέω =  αναθεωρώ. 

Γ.ΛΑΘΥΡΗ – » Κρατύλος  Πλάτωνος  ή περί  ορθότητος ονομάτων ».                              Άνθρωπος = ο αναθρών ά όπωπε { = ο αναθεωρών όσα έχει δεί }.

ΠΑΝ.ΚΟΛΛΙΑ – » Λεξικόν των βασικών ρημάτων της αρχαίας Αττικής πεζογραφίας ».          Οράω-ώ >  παρακείμενος  : α]. εόρακα  β]. εώρακα  γ].όπωπα .


Οι μυημένοι  τους οφθαλμούς  ανοίξατε .  Εκάς οι βέβηλοι. xxx   Ποιά  η διαφορά  Mνήμης  και  Ανάμνησης ;


ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Μικρά Φυσικά », Περί μνήμης  και αναμνήσεως »,{453 a}.                       Ο Αριστοτέλης , μαθητής του Πλάτωνος , εξηγεί τον ορισμό του δασκάλου του για τον άνθρωπο. Μνήμη  έχουν πολλά και από τα  άλλα ζώα. Ανάμνηση όμως έχει ΜΟΝΟΝ ο άνθρωπος. Αιτία δε είναι ότι η ανάμνηση είναι σαν συλλογισμός , διότι αυτός που ανα-θυμάται,συλλογίζεται ό,τι προηγουμένως είδε ή άκουσε ή έπαθε { αναθρεί ά όπωπε }.Αυτό είναι φυσικό να συμβαίνει μόνο στα όντα που σκέπτονται για να αποφασίσουν { το βουλεύεσθαι }.Διότι και το βουλεύεσθαι  είναι ένα είδος συλλογισμού.

Η ΜΝΉΜΗ και η ΦΑΝΤΑΣΙΑ έχουν κοινή έδρα. bandicam 2018-02-26 13-29-14-279ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φίληβος », { 34 b-c }.                                                                                                Μνήμη είναι η σωτηρία της αισθήσεως. Ανάμνηση είναι όταν η ψυχή μονάχη της ,χωρίς το σώμα , ξαναπιάνει όσο πιο πολύ μπορεί τις καταστάσεις που δοκίμασε κάποτε μαζί με το σώμα.

Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου »                                                                                    Μνήμη = Αλήθεια { α + λήθη }.Μνήμη = διάθεση της ψυχής που αποσκοπεί στην διαφύλαξη της αλήθειας ,που υπάρχει εντός της.

ΣΤΟΒΑΙΟΥ  – » Ανθολόγιον »,τομ. Δ’ { Περί μνήμης  ΚΕ’ }.                                                             Η μνήμη είναι συμπληρωματική δύναμη της ψυχής , η οποία είναι << κατοχή φαντάσματος >> { δηλ. διατήρηση ειδώλου , εικόνας }.

RENE  MAGRITTE  – » La memoire »,{1948 }.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                            Φαντασία { φαντάζω } = το καθιστάν τι ορατόν . Η δύναμις του νού να συλλαμβάνει τις έννοιες των όντων, η αντιληπτική ικανότητα του νου. Φάντασμα = η  παράστασις [ εντύπωσις ], η δημιουργουμένη στο νου από κάποιο υπαρκτό ή νοητό αντικείμενο. Φανταστόν = το αντικείμενο που προκαλεί  τέτοιες παραστάσεις [ εντυπώσεις ]. Φανταστικόν = η όλη κατάστασις του νού , η δημιουργούμενη εκ των φανταστών.

Η.Λ.ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΥ  – » Ιστορία γενέσεως της Ελληνικής γλώσσας ».                                    Άνθρωπος , διότι εξετάζει με προσοχή [ και αναλογίζεται αργότερα ] όσα έχει ιδεί { αναθρών ά όπωπε }.

Β.ΦΙΛΙΑ – Γ.ΠΡΙΝΙΑΝΑΚΗ  – » Τα ημαρτημένα του λεξικού Μπαμπινιώτη ».                            Άνθρωπος = ο αναθρών όπα = ο αρθρώνων φωνή , ο έχων αρθρωμένο λόγο [ λόγο με νόημα και λογική ]. Όπα  ή όπη = έπος , λόγος , φωνή.

THOMAS  GAISFORD  -»  Etymologicon  Magnum Lexicon ».                                                  Άνθρωπος : 1]. άνω + θρείν = άνω βλέπειν .Διότι μόνον ο άνθρωπος από τ ‘ άλλα ζώα άνω βλέπει  2]. αναθρείν ά όπωπε = αναλογίζεται αυτά που είδε ή άκουσε ,διότι τα άλλα ζώα ούτε  μπορούν να  σκέπτονται ούτε να  προνοούν .Διότι δεν είναι δυνατόν ένα  ψάρι  να εισέλθει μέσα σε κύρτο { αλιευτικό πλέγμα } αν βλέπει άλλο παγιδευμένο ψάρι , ούτε ένα πτηνό  μέσα σε λίνα [ δίχτυ  παγιδεύσεως ]  3]. Δρώ = βλέπω > άνδρωπος  > άνθρωπος  4]. Άνω + ρέπω > ανώροπος  > άνθρωπος : αυτός που κλίνει , ρέπει { ροπή } προς τα άνω  5]. Έναρθρον  έχειν την όπα = έχει αρθρωμένη  την φωνή  6]. Ανθηρά όπα έχειν = αυτός που έχει χρωματιστή φωνή ,από την ικανότητά του να την μερίζει.

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ των  Νηπτικών  και Ασκητικών  – ‘ ‘Πέτρος  Δαμασκηνός »- Πνευματικής γνώσεως συνοπτικός λόγος Ω’ », τόμ. 17. { Νηπτικός < νήπτης = νηφάλιος }.                          Η Ελληνική γλώσσα  πάλι  ετυμολογεί τον άνθρωπο από το άνω + αθρείν {άνω + βλέπω} Αλλά κυρίως φύση του είναι ο λόγος.

1β]. Ανθρωπος  = άνω + θρώσκω  ;                                                                                                     ΔΙΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ – » Ετυμολογικό Λεξικό της Ελληνικής » .                                               Αναθρώσκω = αναπηδώ [ ειδ. επί του πυρός και επί του καπνού ]. 

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Αναθρώσκω { ανά + θρώσκω } = αναπηδώ ,τινάσσομαι επάνω .  Θρώσκω  { < ρ. [ΘΟΡ – ]θορός =  το σπέρμα του άρρενος , θούρος = αναπηδών,σκιρτών.  } = αναπηδώ ,σκιρτώ 2. πηδώ πάνω σε κάτι , εφορμώ . 

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Λεξικόν ».                                                                                Η ανθρώπω = η γυναίκα στην Λακωνική  διάλεκτο. Ανθρώσκε = άνω  θρώσκε  [ άνω βλέπε ], ορχού  [ < ορχέομαι  = χορεύω ].

ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΥ  – » Υπερλεξικό  της Ελληνικής γλώσσας ».                                                            Άνθρωπος  { < άνω + θρώσκω   = τείνω , υψώνομαι } = ανώτερο θηλαστικό που διακρίνεται για τη νόησή του και τον έναρθρο λόγο του.

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                                          Άνθρωπος {  <  ανά , άνω , ή άνθος }.Επί ανδρός και γυναικός .

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν  της  Ελληνικής  γλώσσης ».                                   Άνθρωπος  { < ανήρ + ώψ } : [ ως προσηγορικόν ] = το γένος των ανθρώπων .

1γ]. άνθρωπος  = Ανδρός + ωπός ;                                                                                           Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας » .                                        Άνθρωπος [ αβέβαιη ετυμολογία ] πιθανώς  < * ανδρ- ωπός = ο έχων ανδρική όψη.! Παράλογο ,διότι  είναι μια ταυτολογία. Σαν να λέμε η πορτοκαλάδα είναι  από πορτοκάλια ή ο σκυλωπός  έχει όψιν σκύλου ή ο γατωπός γάτου.! Πέραν αυτού τα ανθρωποειδή { είδος = μορφή } που έχουν όψιν  ανθρώπου είναι άνθρωποι ; Το <<  ο άνθρωπος είναι κάπως  μειωτικής σημασίας {;} σε σχέση με τους θεούς >> τι ακριβώς σημαίνει ;  Πώς είναι δυνατόν να αυτοϋποτιμάται  ο άνθρωπος αν και αυτοκαθοριζόμενος ;  Το << πατήρ ανδρών τε και θεών >> δείχνει υποτίμηση ή διαχωρισμό ; Ο πατέρας  και των θεών και των θνητών είναι ο ίδιος .Γι’  αυτό και  ο Δίας » εμιγάζετο  αμφαδίην » { =έσμιγε φανερά } με τις θνητές και γεννούσε ημιθέους. ….           Το {*} στις λέξεις σημαίνει αμάρτυρος τύπος { δεν αναφέρεται σε κείμενα αλλά υποθετικά δεχόμαστε ότι υπάρχει.}

ΓΡΑΜΜΙΚΗ  Β’  : Α-to -ro- qo = Human .

bandicam 2018-02-22 11-17-19-534J.B.HOFMANN  – » Ετυμολογικόν  λεξικόν της Αρχαίας  Ελληνικής ».                                Άνθρωπος = ανήρ + ώψ = ο έχων πρόσωπον ανδρός. πβ. Δρώψ { ; }.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν ».                                                                                Δρώψ = άνθρωπος  μέροψ . Μέροπες άνθρωποι = δια το μεμερισμένην έχειν την  όπα , δηλαδή την φωνήν. Μερίζειν = διανέμειν μερικώς .

bandicam 2018-03-09 14-01-38-379LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                         Μέροψ { < μείρομαι /  μερίζω + όψ } = ο διαιρών την φωνήν , ο ενάρθρως ομιλών , ο προικισμένος με έναρθρον φωνήν { αυδήεις= ο λαλών με ανθρώπινη λαλιά }.Μέροπες άνθρωποι. Στην αρχή ως επίθετο των ανθρώπων ,μετά κατέστη  ουσιαστικό .Μέροπες = άνθρωποι.  

LIDDELL & SCOTT  – » Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                               Έλλοψ {  < ελλείπειν  την όπα } =  άφωνος , άναυδος .Οι Κρήτες τους αφώνους έλλοπας έλεγαν. [ επίθετο των ιχθύων, άφωνοι γαρ ].

ΠΡΟΚΛΟΥ  – » Εις τον Κρατύλον  Πλάτωνος  εκλογαί  χρήσιμοι », { 16.30 }.                             Τίποτα δεν εμποδίζει οι διαφορετικές λέξεις  να δηλώνουν η μία μετά την άλλη το ίδιο πράγμα. Για παράδειγμα »  μέροψ » { επειδή έχει μεμερισμένη  ζωή } και »άνθρωπος » { επειδή αναθρεί [ εξετάζει ]αυτά που έχει δεί }.

HENR.STEPHANUS -»Θησαυρός της Ελληνικής γλώσσης {Thesaurus Graecae Linguae}».   Δρώψ =άνθρωπος { Homo } , όπως και  το μέροψ.

ΙΩ.ΜΑΛΑΛΑ   – »  Χρονογραφία ». { Επιστολή } .                                                                              Δρόψ {1} = όψον { κρέας βραστό ή κρέας  ή προσφάι }. Δρόψ {2} = άνθρωπος. Διότι δρώπες  λέγονται οι άνθρωποι.

ΙΩ.ΜΑΛΑΛΑ – » Χρονογραφία », Λόγος  Β’.                                                                                       Μέροπες  ονομάσθηκαν οι άνθρωποι,  διότι διαίρεσαν  αυτών τις λαλιές σε πολλές γλώσσες και φωνές.

ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ  ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ   – » Στρωματείς » ,Βιβλ. V.                                                           Δρώψ =ο λόγος ο δραστήριος που από την πρώτη  κατήχηση ωθεί σε ωρίμανσιν τον νέον άνδραν ,» σε μέτρον ηλικίας » και φωτίζει τον άνθρωπον.

ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ  – » Στρωματείς » ,Βιβλ. V’ , Κεφ.VIII .                                        {απόδοση }.Στην Μίλητο, κατά την διάρκεια καθάρσεως από λοιμό, ο μάντης Βράγχος αφού ραντίσει με κλαδιά  δάφνης το πλήθος ,αρχίζει το ύμνο κάπως έτσι : Εξυμνήστε { μέλπετε } τον Μακροβόλο   και την Μακροβόλα . Και ο λαός έψελνε : << Βέδυ  , Ζάψ , Χθών , Πλήκτρον , Σφίγξ , Κνάξ , Ζβίχ , Θύπτης , Φλέγμό , Δρώψ >> . Μυστηριακές λέξεις ,κάποιες  ομοιάζουν με βαρβαρική γλώσσα ,αλλά βεβαίως πρόκειται για τα πανάρχαια Πελασγικά. Το δε δρώψ είναι πανάρχαιος τύπος του μεταγενεστέρου  ανδρώπου / ανθρώπου.

Απόλλων = Εκά-εργος ή Εκατη-βόλος ή Έκατος . Άρτεμις = Εκα-έργα { ως σελήνη }  ή Εκάτη { Η Άρτεμις είναι μια μορφή της  σεπτής θεάς Εκάτης }.Εκάς =μακρόθεν .                  ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ { Μητρ.Παραμυθίας } – » Βόδα – Βίρος »                                                                Τα ίδια αναφέρει και ο μακαριστός  Μητρ.Αθηναγόρας  ελαφρώς παρηλλαγμένα .                 Αντί για δρώψ έχει το δρύψ .Δρύμας { o φωτίζων τους δρόμους } δε είναι επίθετον του Απόλλωνος .

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ  ΣΟΦΙΣΤΟΥ  – » Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδυσσείας ».                  Φώς – φωτός { με οξεία  } =  άνθρωπος { από του φωτίζειν τα νοούμενα πάντα δια του λόγου.   Φώς -φωτός { με περισπωμένη }= το πύρ και { μτφ.} η χαρά.

Οι δίδυμοι ΑΠΟΛΛΩΝ {Ήλιος }  και ΑΡΤΕΜΙΣ  { Σελήνη }.280px-Apollo_Artemis_Brygos_Louvre_G151LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                               Άνθρωπος [ πιθανώς εκ του ανήρ-ανδρός  + ωψ ] = ο έχων όψιν ή πρόσωπον  ανδρός.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Άνθρωπος { homo και ουχί  vir } : 1.Συνήθως ετυμολογείται εκ του ανήρ { ανδρ-} + ώψ = ο έχων όψιν  ανδρός .Άλλους δεν ικανοποιεί η ετυμολογία αυτή ,διότι δεν εξηγεί την τροπή του  [δ ] σε [ θ ]  2. Άντροπος  { ανά + τρέπω } = άνθρωπος  3. Άνθρωπος  { ανθηρεών + ώψ }= ο έχων το πρόσωπο  πωγωνοφόρον .

ΠΑΠΥΡΟΥ  – » Λεξικό της Ελληνικής γλώσσης ‘.                                                                              Άνθρωπος = { a-to-ro-qo  Μυκ.γραφή  }.Αντίθετο του θεός . Είναι προσηγορικό όνομα. Εάν προέρχεται από το * άνδρ-ωπός  είναι προβληματική η ύπαρξη [θ] αντί [δ] , που ίσως οφείλεται σε δάσυνση του [δ].

2.HOMO :                                                                                                                                                 HENR.STEPHANUS -»Θησαυρός της Ελληνικής γλώσσης {Thesaurus Graecae  Linguae}».  Άνθρωπος  { Ηοmo } =1.] Στον Κρατύλο του Πλάτωνος ετυμολογείται από την φωνή {= vox } ήτοι ‘‘ο αναθρών  οπωπάς»   2.]το M.E.L , »παρά το άνω αθρείν »  3.] Στον Θεόφραστο  , »παρά το  διαθρούν  την όπα » .                         

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό Ελληνο-λατινικόν ».                                                          Homo -nis = { αρσ. και θηλ.} =άνθρωπος  κατ’ αντίθεση προς τους θεούς και τα ζώα. Παράβαλε με τις λέξεις mas [ = άρρεν,αρσενικό ] και vir [= ανήρ ,άνδρας }.! Δηλαδή ο HOMO ,που είναι αρσ. και θηλ. παραβάλλεται με το mas και το vir  ,τα οποία είναι ..αρσενικά.! Όπως η θρησκεία ,που η Εύα πλάσθηκε από το πλευρό του Αδάμ …           Humus-i = 1.[ χώμα ] χθών , έδαφος γης , γη .2 { μτφ.} Ταπεινός λογισμός.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ- »Αρχιγένεθλος  Ελληνική γλώσσα ».                    Homo  <  humus  , humin {=χαμαί }  < χθών { γαία , γη } < χαμαί ,χούς , χώμα / χούμα  . Εννοιολογικά ο άνθρωπος ο χαμαιγενής  { χαμαί + γένος = ο γεννηθείς εκ της γης }, ο χο’ι’κός , ο χουμάτινος , ο ταπεινής καταγωγής { π.χ. Χαμαίζηλος ο ευτελής }.

ΠΙΝΔΑΡΟΥ – » Πυθιόνικοι », [4] ,στρ. ε’ [ 95-100 ].                                                                   Στο ποίημα του Πινδάρου ο χαμαιγενής είναι ο αυτόχθων. Ιδιαίτερη αξία είχε η αυτοχθονία  και η ιθαγένεια για τις τότε κοινωνίες.

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – »  Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                           Ο  Έλλην άνθρωπος ,όταν συνειδητοποίησε ότι είναι άνθρ-ωπος ,αυτοπροσδιορίστηκε και ενέκλεισε στην λέξη  αυτή τις ιδιότητες του ονόματος [ παρατήρησις , σκέψις , λογισμός ] στρέφοντας το βλέμμα του προς τα επάνω και τριγύρω { αναθρών ά όπωπε } .Ο δυτικός άνθρωπος αυτοπροσδιορίστηκε  ως HOMO ,από το χώμα ,εκ του  οποίου επλάσθη  .Συνεπώς σύμφωνα με το όνομά του παραμένει »χο’ι’κός’‘ , έγκλειστος στην ύλη , στα υλικά και στο υλισμό του.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία », Βιβλ. Θ’ { 586  a-b }.                                                                       Ποιοί είναι αυτοί οι Χωμάτινοι, που βλέπουν χαμαί  και ποιοί  είναι αυτοί  οι Άνθρωποι ,που βλέπουν προς τα επάνω ; << Αυτοί που δεν γνωρίζουν τι είναι η φρόνηση και τι  η αρετή , αλλά παίρνουν πάντα μέρος σε πλούσια φαγοπότια { ευωχίες } και τα συναφή  , κατευθύνονται συνεχώς προς τα κάτω,  και πάλι μέχρι το ενδιάμεσο ώστε περιπλανιούνται σ’ όλη  τους την ζωή , χωρίς ποτέ να μπορέσουν ξεπεράσουν το όριο αυτό και να φτάσουν στο αληθινά επάνω ,ούτε να στρέψουν το βλέμμα προς τα επάνω για να δούν ποτέ , ούτε να ανυψωθούν οι ίδιοι ,ούτε να πετύχουν την πραγματική πλήρωση από το αληθές ον. Παρά σαν ζώα που βόσκουν βλέποντας  πάντα προς τα κάτω και σκυμμένα στη γή και στα τραπέζια χορταίνουν με τροφές και σαρκικές απολαύσεις  το σώμα  τους αλλά όχι την πλεονεξία τους , που εξ αιτίας αυτής κλοτσιούνται και χτυπιούνται θανάσιμα και στο τέλος αλληλοσκοτώνονται από την απληστία τους ,επειδή δεν  προσπαθούν να γεμίσουν με ουσία το μέρος εκείνο του εαυτού τους ,που μετέχει στο όντως όν και μπορεί να δεχτεί πλήρωση >>.

bandicam 2018-02-26 19-36-56-133

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Πολιτικά », Βιβλ.Α’ { 1253 a }.                                                                        Η πόλις υπάρχει εκ φύσεως και ο άνθρωπος είναι πολιτικόν ον .Ο δε άπολις  εκ φύσεως κι όχι εξ αιτίας της τύχης είναι ή φαύλος ή ανώτερος από τον άνθρωπο. Ο Νέστωρ  στον Όμηρον [ Ι.63 ] τον αποκαλεί επιτιμητικά : αφρήτωρ { χωρίς οικογένεια } , αθέμιστος { χωρίς νόμους } , ανέστιος { χωρίς εστία = κατοικία , πατρίδα }.

ΑΝΔΡ.ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΥ  – » Ιδού ο άνθρωπος ».                                                                                   Ο Ανδ.Λασκαράτος ως νέος Θεόφραστος  περιγράφει 126  χαρακτήρες ανθρώπων.

Συνοπτικά , η ετυμολογία της λέξεως άνθρωπος  είναι αβέβαιη αλλά όχι ανύπαρκτη. Πολλές φορές ενδέχεται  να υπάρχουν αρκετές  ετυμολογίες για ένα αβεβαίου  ετύμου  όνομα , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μία ετυμολογία  αποκλείει  την άλλη ,αλλά  λίαν πιθανώς  να αλληλοσυμπληρώνονται . Το  όνομα  αντανακλά ή πρέπει την ουσία ή τις ουσίες του πράγματος . Ουσιαστικά η λέξις είναι νοητική αφαιρετική  λειτουργία .Διότι όπως στην τέχνη ,έτσι  και στην επιστήμη σκοπός είναι η αφετηριακή αφαίρεση**. Το όνομα δε είναι μια αφαίρεση με σκοπό την εμβάθυνση και την κατάκτηση της ουσίας . Ποια είναι η ουσιαστική  διαφορά του ανθρώπου από τα ζώα ; Ο Λόγος και τα είδη του. Άρα το όνομα ως συμπύκνωση ουσίας , πρέπει να αντανακλά ακριβώς αυτή την ταυτότητα  και την  ιδιαιτερότητα του ανθρωπίνου όντος : τον Λόγο. Συνεπώς όλες οι προτεινόμενες ετυμολογήσεις είναι ισχυρές  όσο πλησιάζουν και εκφράζουν τον ανθρώπινο λόγο. Και ασθενείς  προσπάθειες ετυμολογήσεων , όσες ξεφεύγουν  ή τονίζουν δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του ανθρώπου κι όχι την βασική. Σύμφωνα με τα προηγούμενα , η πιο ποιητική και ποιοτική ετυμολογία  , καθ’ότι  φιλοσοφημένη ,είναι το ‘‘ άνθρωπος : αναθρών ά όπωπε ‘‘ στον Κρατύλο. Η  πιο ασθενής  καίτοι σθεναρώς προβαλλομένη το » άνθρωπος : άνδρ +ωπός = ό έχων ανδρικήν όψη.Διότι υπάρχει  η όψ-οπός = η όψη , αλλά και  η όψ-οπός =η φωνή . Τα αυτά και για  και το » άνθρωπος : άνω + θρώσκω » .                                                                                                                    Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».

Η  ουσιαστική   διαφορά  ,επαναλαμβάνω ,του μέροπος  ανθρώπου από τ’ άλλα ζώα είναι η  έλλογος  φωνή { » των θηρίων εισίν αδιαίρετοι αι φωναί ..»} , όχι η ευειδής όψις  και το χοροπηδηχτό  . Αλλά αυτά θα αναλυθούν στο προσεχές άρθρο με θέμα το»  Κρατύλος ή περί ορθότητος ονομάτων »  του ποιητού – φιλοσόφου Πλάτωνος.                                              ΠΙΝΔΑΡΟΥ  – ‘ Επίνικοι ‘. { πρόλογος  Μ. Θεοδωράκη }.                                                                Μάρτιν  Χα’ι’ντιγκερ  : << Η  Ελληνική γλώσσα , μόνον αυτή είναι λόγος .Στην Ελληνική γλώσσα το λεγόμενο καλεί με το όνομά του >>.

xiahxvx5t6gksmy2gjv4-1(**} Μ.Μ.ΡΟΖΕΝΤΑΛ – » Αρχές  Διαλεκτικής  Λογικής » , σελ.327.                                                       Αφετηριακή  αφαίρεση  .

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ ,ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ.

Γυμνή Αλήθεια { nuda Veritas }.

Μεταβατική  περίοδος ορίζεται  στην ιστορία  ως  μια μη σταθερή  περίοδος .Η ασάφεια , η  ρευστότητα  και η κατάρρευση  του  Παλιού  χαρακτηρίζει  έντονα αυτό  το χρονικό διάστημα , ενώ η  ώρα του τοκετού  και οι ωδίνες του Νέου  ακόμη δεν έχουν  έρθει.Το πέρασμα αυτό από την μια ποιοτική κατάσταση[ παλαιά ] στην άλλη [ νέα ] καθορίζεται  σύμφωνα με την μαρξιστική  Διαλεκτική λογική και οι νόμοι της και ονομάζεται άλμα.       Σε μια τέτοια  μεταβατική και ταραγμένη εποχή [ 65π.χ.} γεννιέται και ο αγλαός  Ρωμαίος ποιητής  Οράτιος  { Horatius }, ίσως δούλος ελληνικής καταγωγής. [Τότε ,η  βαθμιαία κατάρρευση της Ρωμα’ι’κής δημοκρατίας  ολοκληρώθηκε  με τη ναυμαχία στο Άκτιο { 31 π.χ. }και την εδραίωση της μοναρχίας. Καμμιά προσπάθεια αναστυλώσεως δεν στάθηκε ικανή να αποτρέψει την μοιραία πτώση ].Ο Οράτιος προσπάθησε  να ανακαινίσει την λυρική ποίηση των Ρωμαίων λίαν επιτυχώς. Τα ποιήματά του διακρίνονται από πυκνή και λιτή διατύπωση ,πολλές φορές  με ειρωνικό ή εύθυμο τόνο, ο οποίος μετριάζει την αυστηρότητα των στίχων. Στα σπουδαία ποιήματά του ‘Ωδές ‘ { carmina } υπάρχει πάντα  ο συμβουλευτικός χαρακτήρας.                                                                                                           1..NUDA  VERITAS *.                                                                                                                             ΟΡΑΤΙΟΥ { Quintus Horatius Flaccus } – » Οι  Ωδές »,βιβλ.1 ,                                                   24. Quis desiderio  { Παραμυθητικός στον Βιργίλιον }.                                                              Θρηνωδία για τον θάνατο του Κο’ι’ντιλίου { Quintilius } ,εξαιρέτου τεχνοκρίτη και παιδικού φίλου του Βιργιλίου , εν συνεχεία εγκώμια για τις αρετές του νεκρού κατά την παράδοση των παραμυθητικών λόγων. Παρουσιάζονται οι θεότητες Pudor { Aιδώς } , Fides { Πίστις } και Veritas { Αλήθεια } οι οποίες θρηνούν πάνω από το άψυχο  σώμα του Κο’ι’ντιλίου.

ΟΡΑΤΙΟΥ { Quintus Horatius Flaccus }  – » Οι  Ωδές »,βιβλ.1 , – »                                          24. Quis desiderio  { Παραμυθητικός στον Βιργίλιον }.                                                                Η γυμνή αλήθεια διατυπώνεται στο τέλος : Το καλλίτερο στον άνθρωπο είναι η υπομονή { patientia } .Διότι μόνο η καρτερία  βοηθάει τους ανθρώπους να δεχτούν την Ειμαρμένη ,ειδάλλως η αντίθετη  στάση τους χαρακτηρίζεται ως  ύβρις { nefas= το υπο των θεών απαγορευμένο ,ανόσιο, μιαρό, αθέμιτο . Nefas =/= fas }. 

ΚΩΝ.ΤΣΑΤΣΟΥ – » Αφορισμοί και Διαλογισμοί », τρίτη σειρά ,{ σελ.69 }.                                   Πίσω από ένα προπέτασμα ηδονής , η αδιάκοπη υπόμνηση της ματαιότητας των πάντων και του θανάτου. Ο Οράτιος δεν ελπίζει τίποτα .Θέλει να είναι όπως πρέπει να είναι , στις λιγοστές στιγμές όπου θα υπάρξη , από αγάπη για το ορθό και το ωραίο , από σεβασμό στον εαυτό του. Ο Οράτιος είναι ένας από τους πιο τραγικούς ποιητές όλων  των εποχών.

Οι επιρροές του Ορατίου  από την αρχαία Ελληνική  Λυρική ποίηση είναι εμφανείς .            Ο Αρχίλοχος { 700 π.χ .} σπουδαίος λυρικός ποιητής από την Πάρο  ήταν ο πρώτος ποιητής που έκαμε ποίηση την προσωπική του ζωή  και  την ζωή του κοινού ανθρώπου δείχνοντας ένα νέο κώδικα ηθικής , που άρχισε να επιβάλλεται με τις αναθεωρήσεις , τις αμφισβητήσεις και τις αναστατώσεις που προκλήθηκαν κατά την διάρκεια του β’ αποικισμού .Τα ποιήματα του Αρχιλόχου { μάλλον σπαράγματα από διασωθέντα  ποιήματά } εκφράζουν την αμηχανία και την απορία μπροστά  στα θε’ι’κά συμβάντα και προβάλλουν την καρτερία σαν την κατάλληλη συμπεριφορά απέναντι στον πόνο.         ΑΡΧΙΛΟΧΟΥ – » Ελεγείες », { 9-13 }                                                                                                     Ο Αρχίλοχος  πενθεί για τον αγαπημένο του φίλο Περικλή , ο οποίος χάθηκε σ’ ένα ναυάγιο .Στα αγιάτρευτα αυτά  δεινά αντιτάσσει –ως μόνο φάρμακο – την δύναμη της καρτερίας και συμβουλεύει τους  οικείους  να αντέξουν  τον πόνο τους  ,διώχνοντας  το γυναικείο πένθος { κλάματα }.

Gustav Klimt  – » Nuda veritas ». { 1899 }.

2.H ΑΛΗΘΕΙΑ .                                                                                                                                        ΠΙΝΔΑΡΟΥ – »Επίνικοι », Ολυμπιόνικος 10.                                                                                     Η Αλάθεια είναι θυγατέρα του Διός .

ΓΙΑΝΝΗ ΛΑΜΨΑ  – » Λεξικό του Αρχαίου κόσμου ».                                                                      Αλήθεια { αλληγορική θεά } είναι κόρη του Κρόνου και της Δικαιοσύνης .

ΑΘ. ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΟΥ  – » Ωγυγία ή Αρχαιολογία », τομ.Β’ ,Βίβλος  Ζ’ -Συμβολική { σε.190 }.       Η  Αλήθεια είναι συμβολική θεά{ πλασμένη} θυγατέρα του Καιρού. Διότι ο καιρός γεννά ,τουτέστιν ευρίσκει την αλήθειαν. Την ζωγράφιζαν γυμνή έχουσα στο στήθος την εικόνα του Ηλίου, προφανή σύμβολα αληθείας.

Ο  ναός της Αλήθειας στην Πατάγια { Ταϊλάνδη }.

temple_of_thruth_03

Τί ἐστιν ἀλήθεια ;                                                                                                                          ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ – » Το κατά Ιωάννη », {κεφ. ΙΗ’ -38 }                                                                  Tι είναι αλήθεια, ρώτησε ο Πιλάτος τον Θεάνθρωπον  Ιησού Χριστό ,αλλά δεν πήρε απάντηση.

3. ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ                                                                                                                                   3.α]  Η  αλήθεια = α[ στερ.] + λήθη .                                                                                                 Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Αληθής-ές  { α στερ. + λήθω  <  λανθάνω } = αυτός που δεν κρύβεται ή αυτός που δεν μπορεί να κρυφτεί. Άρα ο πραγματικός .Αντίθετο στο Ψευδής ή φαινομενικός.

ΠΑΝ.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ  – » Λεξικό ρημάτων της Αρχαίας  Ελληνικής γλώσσης ».              Λανθάνω .Παράγωγα : λάθος , λήθη , λάθρα , λαθραίος , λήθαργος , λήσμων , λησμονιά, α-λάθητος ,α-ληθής , ά-ληστος .bandicam 2018-02-12 01-04-02-231ΣΕΞΤΟΥ  ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ  – » Προς λογικούς  Β’ », [ 8-9 ].                                                                  Ο Σέξτος Εμπειρικός { 2ος ή 3ος αι. μ.Χ. }ήταν Έλληνας γιατρός και φιλόσοφος, εκπρόσωπος του Σκεπτικισμού και ο βασικός ιστορικός του .                                                      Ο  Σκεπτικιστής  Αινησίδημος από την Κρήτη ,αναφέρει κάποια διαφορά μεταξύ των φαινομένων και λέει ,ότι απ’ αυτά άλλα φαίνονται από κοινού σε όλους και άλλα ιδιαιτέρως σε κάποιον κι  ότι ανάμεσά τους αληθή είναι όσα φαίνονται από κοινού σε όλους και ψευδή όσα δεν είναι αυτού του είδους, εξ ου και αληθές , αυτό που δεν λανθάνει για τη κοινή αντίληψη.

ΚΩΣΤΑ  ΑΞΕΛΟY – » Ο Ηράκλειτος κα η Φιλοσοφία ».Κεφ.Β’, Ο Λόγος {σελ.68 }.                    [ αναφορά σε Σέξτο Εμπειρικό ]. Αλήθεια και μνήμη .Ψεύδος και ιδιαιτερότητα. Το κριτήριο του κοινού λόγου. Τα φαινόμενα που φανερώνονται σ’ όλους είναι πιστά στην αλήθεια [ διότι κρίνονται από τον κοινό λόγο]. Τα φαινόμενα που φανερώνονται στον καθένα κατ’ ιδίαν είναι ψεύτικα.

ΣΕΞΤΟΥ  ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΥ – » Προς  λογικούς  Α’ » { 133 }.                                                                 Ξυνός [ =κοινός ] ο λόγος  { διότι ανήκει σε όλους μας }.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ  – » Περί Δεισιδαιμονίας », { 166 c }.                                                                        Ηράκλειτος :  Για τους ξυπνητούς ένας και κοινός κόσμος υπάρχει, ενώ όσοι είναι  κοιμισμένοι πηγαίνουν ο καθένας σε δικό του κόσμο.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν » .                                                                                Αληθέα = αψευδή .και αυτά που δεν λησμονούνται  – Αλήθη = επλανήθη –  Αληθής = δικαία  ή μνήμων , κατά στέρησιν της λήθης.

THOMAS  GAISFORD  -» Etymologicon  Magnum Lexicon ».                                               Αληθές = το μη υφιστάμενο κατάπτωση του δικαίου εξ αιτίας της λήθης , το αντίθετο του ψεύδους.

ΗΣΙΟΔΟΥ  – » Θεογονία », { στ.233 – 236 }.                                                                                       Ο Νηρέας είναι αψευδής και φιλαλήθης .Τον αποκαλούν γέροντα γιατί είναι και αναμάρτητος  κι ήπιος και δεν ξεχνάει τα νόμιμα { ου λήθεται θεμίστων }.

ΗΣΙΟΔΟΥ – » Θεογονία ».                                                                                                                       Ο Πόντος γέννησε τον Νηρέα τον γέροντα.

3.β]  H αλήθεια = άλη  + θεία.                                                                                                             ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Κρατύλος », { 421 b }.                                                                                                Αλήθεια = θεία + άλη { θε’ι’κή  παραπλάνηση }.Η θε’ι’κή  κίνηση του όντος.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Άλη  = αδιάκοπος  περιπλάνησις. 2].{ μτφ.} περιπλάνησις του πνεύματος .            Παράγωγα :αλάομαι , αλαίνω [> αλαινιάρης > αλανιάρης ], αλήτης ,αλητεύω [ ambulare ].

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ – » Ανώμαλα ρήματα της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».             Αλάομαι -ώμαι { < άλη } = περιπλανώμαι. ΑΟΡ. Αλήθην και Ηλήθην .

ΑΝΝΗΣ ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – »  Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                      Πλάνη = περιπλάνηση  στην  θάλασσα { πλάνητες } και στον αέρα { πλανήτες }.

ΚΩΣΤΗ  ΠΑΛΑΜΑ  – » Περάσματα  και χαιρετισμοί ».

SALVADOR DALI  – » Leda Atomica », { 1949 }.

4. Αλήθεια = έξις .                                                                                                                                  Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου »».                                                                              Αλήθεια : έξις στην κατάφαση και αποφάση – επιστήμη  των αληθών.

Τι ακριβώς θέλει να μας πει ο Σπεύσιππος , πρώτος σχολάρχη της Πλατωνικής Ακαδήμειας  και ανιψιός  του Πλάτωνος ; Η αλήθεια είναι μια συνήθεια { έξις }του σώματος ή του πνεύματος , η οποία συνίσταται στην κατάφαση [ ναι ]  και στην άρνηση    [ ου]. Η αλήθεια προσεγγίζεται  δηλαδή , με ερωτήσεις και απαντήσεις συγκεκριμένες και συμβατικές, όπως το ναι ή το ου [ όχι ].Διότι αυτή είναι η οδός προς την  βαθειά  γνώση του αληθούς. Αλλά τι είναι ερώτηση και τι απάντηση ,οι οποίες μας οδηγούν στην επιστήμη των αληθών;

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Έξις = το να έχεις ή να κατέχεις  κάτι σε κάποια κατάσταση 2. διαρκής κατάσταση ή συνήθεια [ σώματος ή πνεύματος ].

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – » Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                                         Ερώτησις  και πεύσις διαφέρει . Στην φιλοσοφία , η ερώτησις είναι φράσις η οποία επιζητεί συμβολικήν  απόκρισιν . Συμβολικές  αποκρίσεις  είναι  πέντε {5} : ναι ,όχι , αμφίβολον ,σαφές ,άδηλον .  

InkedΣάρωση_20180218 (5) - Αντιγραφή_LIΔ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ – » Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                   Πεύσις { < πεύθομαι  < πυνθάνομαι = ζητώ να μάθω ,πληροφορούμαι } = ερώτησις , ερώτημα 2]. πληροφορία.

InkedΣάρωση_20180218 (5)_LI Η πεύσις  δεν είναι ερώτησις ,διότι δεν έχει ούτε απαιτεί τις [5] συμβατικές αποκρίσεις που υπάρχουν αναγκαστικά στην ερώτηση. Όπως παραδείγματος χάριν ,το ‘τί έφαγες ‘ ή το ‘πού μένεις ‘δεν μπορούν ν’ απαντηθούν συμβατικά και μονολεκτικά. Άρα στην φιλοσοφία τα ερωτήματα πρέπει να έχουν -όσο το δυνατόν- μονολεκτικές απαντήσεις .Δεν αγαπάει η σοφία το ασαφές ,ούτε το πολυώνυμον και ληρόν μπορεί να έχει σαφήνεια. Η αλήθεια μπορεί να ειπωθεί με απλά λόγια ,με ένα ναι ή με ένα όχι. Διότι είναι απλή , αφτιασίδωτη και γδυτή ,ενώ το ψέμα τα αντίθετα από αυτά.                        ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ – » Ορέστης », { στ.397 }.                                                                                                  ‘‘Σοφόν το σαφές »

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                               Το σαφές = η αλήθεια.

5. Επιστήμη  και αλήθεια .                                                                                                               ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Πολιτεία » , Βιβλ.ΣΤ’ , { 508 e -509 a }.                                                                   Και η επιστήμη και η αλήθεια  σχετίζονται με το αγαθόν ,όπως το φως και η όραση σχετίζονται με τον ήλιο. Και ο ήλιος είναι αγαθόν  και το αγαθόν ήλιος.

ΟΔΥΣΣΕΑ  ΕΛΥΤΗ  – » Άξιον  εστί », Τα πάθη -[ ς’ ].                                                                        Ο μεγάλος μύστης -ποιητής  μας  γράφει για τον νοητό ήλιο της Δικαιοσύνης { ουδέ θεμίστων λήθεται }  , για την μυρσίνη { μυρτιά ,σύμβολο παρθενίας } ,για τον Καιρό         { Αλήθεια , θυγατέρα του  Καιρού } και τον Κεραυνό.

Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου »».                                                                           Επιστήμη :  αντίληψη  της ψυχής ακλόνητη λογικώς. Δύναμη κατανοήσεως κάποιου ή κάποιων πραγμάτων ακλόνητη λογικώς .Λόγος αληθής εντός της διανοίας ακλόνητος.

6. Μαντική  και αλήθεια.                                                                                                                     ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – ‘‘ Κρατύλος », { 405 b-c }.                                                                                         Ο Απόλλων είναι  θεός της Μουσικής , της Μαντικής ,της Ιατρικής και της Τοξευτικής. Έχει  δηλαδή τέσσερις δυνάμεις. Το όνομα του θεού δε εκφράζει και τις [4] τέσσερις αυτές δυνάμεις εάν ικανώς αποκωδικοποιηθεί { Απόλλων = Απολούων + Άπλουν +Αειβάλλων+ Ομοπολών }  …Σύμφωνα και  με τις απολύσεις [ ελευθερώσεις ] και με τις απολούσεις [ καθαρισμούς ] ως γιατρός τέτοιου είδους κακών , θα ήταν ορθό να ονομάζεται   »    Απολούων ». Σύμφωνα με την μαντική , το αλήθές και το απλούνδιότι αυτά είναι το ίδιο -ορθότατα ο Απόλλων θα μπορούσε να ονομάζεται ,όπως τον αποκαλούν οι Θεσσαλοί ,  »Άπλουν».

ΠΡΟΚΛΟΥ  – » Εκ των του φιλοσόφου Πρόκλου σχολίων εις τον Κρατύλον Πλάτωνος εκλογαί  χρήσιμοι », { 174,80 }.                                                                                                           Αλλά και η μαντική , αποκαλύπτοντας τον απλόμορφο  χαρακτήρα της αλήθειας , καταργεί την ποικιλομορφία  του ψεύδους.

Γ.ΛΑΘΥΡΗ  – » Οι ‘όροι ‘ του  Σπευσίππου »».                                                                                   Μαντική : επιστήμη διαβλέπουσα το παρόν και το μέλλον μέσω θνητού ζώου.[ δημιουργός φιλίας μεταξύ θεού και ανθρώπων ].

ΠΡΟΚΛΟΥ  – » Εκ των του φιλοσόφου Πρόκλου σχολίων εις τον Κρατύλον Πλάτωνος εκλογαί  χρήσιμοι », { 176,30 }.                                                                                                           Η απλομορφία είναι έκφανση του Ενός και η γνωστική αλήθεια έκφανση της υπερουσίας** και πρωταρχικοτάτης αληθείας  που προέρχεται από το αγαθόν.

ΣΤΟΒΑΙΟΥ   – Ανθολόγιον », τομ.Γ’ , { Περί  αληθείας ΙΑ’ }.

ΓΙΑΝΝΗ ΣΜΥΡΝΙΩΤΑΚΗ  – » 10.000 Γνωμικά και Αποφθέγματα ».

ΙΧΩΡ  – » Οι πηγές της Λήθης  και της Μνημοσύνης «.



1]. Αλήθεια  [ α+λήθη] είναι το να μην ξεχνάω  τα νόμιμα , τα δίκαια. 2]. Αλάθεια  { α+λάθη } είναι να μην ξεχνάω τα λάθη μου. 3] .Αλήθεια [ θεία +  άλη ] , είναι η θε’ι’κή περιπλάνηση του νού . Διότι το αλήθην { < αλώμαι } σημαίνει ότι περιπλανήθηκα μέχρι να φτάσω  την αλήθεια του νόμιμου και του δίκαιου, αναγνώρισα τα λάθη μου και τα κατέγραψα στην μνήμη μου.                                                                                                                                                                                                                                                                                   {*} ΕΥΣΤΡ. ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ – » Λεξικό Λάτινο- Ελληνικό ».                                                             Nuda  Veritas .

{**} Υπερούσιος : η ύψιστη θεότης [ ενάδα ]  ή θεότητες [ ενάδες ] , που είναι υπεράνω του Όντος και της αληθινής ουσίας { βασικός  όρος στη θεωρία του Πρόκλου }.    

ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΙ – » Η συκοφαντία του Απελλή », {1495 }.                                                                  Ο βασιλιάς Μίδας με τα γα’ι’δουρινά αυτιά έχει δίπλα του την ‘Άγνοια  και την Καχυποψία. Όρθιος μπροστά του ο κουρελιάρης Δόλος , που κρατάει από το χέρι την Συκοφαντία , που σέρνει από  τα μαλλιά έναν γυμνό άνδρα. Η Κακοπιστία  και η Απάτη στολίζουν τα μαλλιά της Συκοφαντίας .Αριστερά μια γριά με μαύρο μανδύα ,η Μεταμέλεια ,στρέφεται προς την Αλήθεια , η οποία στέκεται γυμνή με το χέρι υψωμένο.1θξκ                                                                                                                                                                      ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ   : 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ , ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ.

 

 

 

 

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και.. κόκαλα τσακίζει!

Το ερέθισμα  για το  σημερινό άρθρο μας το προσφέρει απλόχερα ο εκλεκτός λογοτέχνης , ποιητής  , κριτικός και ερίδμητος  δημοσιογράφος Π.Μπουκάλας. Ποιό είναι όμως  το έναυσμα ;  Η επικεφαλίδα του άρθρου  <<  Η γλώσσα και τα κόκαλα    >>  Γιατί γράφει »κόκαλα»  αντί για το ορθό » κόκκαλα » ο γνώστης της Ελληνικής γλώσσας  Π.Μ. ; Μήπως  διότι είναι υπέρμαχος της << απλοποιήσεως >> των λέξεων με διπλό σύμφωνο  και της αποβολής του ενός συμφώνου ,όπως επιτάσσει ο επίκαιρος  γλωσσολαικισμός  των ημιαμορφώτων ; Δεν προκύπτει αυτό από το άρθρο του , διότι διατηρεί τα διπλά σύμφωνα σε όλες τις λέξεις , όπως : <<  θα εξαλλαγεί >> ,<< περισσότερο >> , << γραμματείας και γλώσσας  >>, << γραμματική > ,<< άλλωστε > , << πολλοί και για πολλοστή >> , << αρρώστιας >> ,<<επίρρημα, >>, << εννοεί  >>. Σάρωση_20180121   Τι συμβαίνει τότε και αντιμετωπίζεται έτσι ,ρατσιστικά , η λέξη κόκκαλα ; Ανεξήγητο ! Η απλοποίηση  της γραφής πάντως ,πρέπει να συνάδει με την ορθογραφία και την ετυμολογία. Η σύνθεση των λέξεων και η ονοματοθεσία έχει νόμους και γραμματικούς κανόνες και δεν συγγενεύει ασφαλώς με τους ιατρικούς κανόνες  των  χειρουργικών ακρωτηριασμών και των κολοβωμάτων,                                                                                           Η λέξη » ο κόκκαλος » είναι αρχαία  και απ’ αυτήν προήλθε η μεταγενέστερη » το  κόκκαλο’‘ , η οποία αντικαθιστά την λέξη »οστό » { < οστούν }.                                            LIDDELL & SCOTT – » Μέγα λεξικόν  της  Ελληνικής γλώσσης ».                                               Κόκκαλος = ο πυρήνας του στροβύλου της πεύκης {= πιτύος }  [ nux pinea ] ,o κώνος .Κόκκος =το σπειρί  [ όπως ροδιού , μήκωνος , κυάμου κ.τ.λ. ].

Δ.Π.ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ  &  ΕΛ. ΛΑΔΙΑ  – »Ομηρικοί  Ύμνοι ».                                                             »Ροιής κόκκον »= ροδιάς [ =ροία ] σπειρί .

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                              Κόκκος , κόκκων { = κόκκος ροιάς } . Κόκκινος . Κοκκίζω {= εξάγω τον πυρήνα [=κουκούτσι] του καρπού. Κόκκαλος {= ο πυρήνας του κουκουναριού της πεύκης }.    

ΔΙΑΜ. ΣΤΡΟΥΜΠΟΥΛΗ – » Ετυμολογικό Λεξικό της Ελληνικής ».                                            Ο  κόκκαλος = πυρήν , κουκούτσι κουκουναριού πεύκου . Το κόκκαλο = το οστούν  / οστό. Το κώκαλον =το  παλαιόν .  Ο κώκαλος = είδος πετεινού ,κόκκορα. Κόκκα = κεφαλή. Κόκκος = μικρός καρπός , σπυρί , σπόρος κόκκινης βαφής. Κοκκίον = μικρός καρπός , σπυρί .Κόκκων = ο σπόρος της ροιάς ,ροδιάς. Κόκκινος = ο βαφείς δια κόκκων , ερυθρός.

ΗΣΥΧΙΟΥ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΩΣ – » Λεξικόν »                                                                            Κόκκαλος = ρόμβος , στρόβιλος πεύκης. Κοκκός = α] απ’ αυτό βάφεται κάτι φοινικούν [ ερυθρό },β] γυναικείον μόριον , γ] ο κόκκος του σίτου .

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                                    Κόκκαλος { < κόκκος } = ο κόκκος , ήτοι ο πυρήνας του στροβίλου [ της πεύκης ]. Κόκκος = 1].ο πυρήνας των καρπών συν. κουκούτσι , κοκκίον , σπειρίον 2] .η κοκκινηχλία { =κόκκος βαφικής }3]. Η κόκκος = το δέντρο πρίνος , το πρινάριον  και ο κόκκος = το πρινοκόκκιον  4].Το χάπι. 5].οι κόκκοι = οι όρχεις { Στράτωνος }.

ΣΚΑΡΛΑΤΟΥ του ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – » Λεξικόν  της  Ελληνικής  γλώσσης ».                                 Κόκκαλος { <  κόκκος } = ο καρπός της στροβιληάς , το κουκουνάρι. O κόκκος { < κόγχος }= κουκούτσι , κουκκί , σπυρί , το πρινοκόκκι , κάθε τι στρογγυλό μικρό σώμα , χάπι ,οι όρχεις . Η κόκκος = το δένδρο { είδος πρίνου } από το οποίο συνάζουν το πρινοκόκκι.    

Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ  – »  Μέγα  Λεξικόν   της Ελληνικής  γλώσσης »                                            Ο κόκκαλος = το κόκκαλο, ο πυρήνας του στροβίλου της πιτύος , το κουκούτσι του κουκουναριού , ο σκληρός πυρήνας των οπώρων , το κουκούτσι  2]. ο κώνος της πεύκης , το κουκουνάρι , ο στρόβιλος  3]. ο καρπός του φυτού δαφνοειδές το Κνίδιον.

ΝΙΚ. ΑΝΔΡΙΩΤΗ  – » Ετυμολογικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ».                                      Από εδώ αρχίζει η αλλοίωση της λέξεως κόκκαλος και η εμφάνιση του ..κόκαλου.!                Κόκαλο {!} < αρχ. ο κόκκαλος , που έγινε ουδ. κατά το οστούν ! { χειρουργείο αλλαγής φύλου ! } .Προσέξτε τώρα την ομόρριζη  λέξη κόκκινος  ,που προέρχεται από την λέξη κόκκος { με διπλό [κ] !!  .Κοκκινίζω <  Κόκκινος  < κόκκος . Γιατί το κόκαλο με ένα [κ] και το κόκκινο με δύο [κ] ; Δεν υπάρχει λογική εξήγηση.

ΕΜΜ.ΚΡΙΑΡΑ – » Λεξικό  της σύγχρονης ελληνικής δημοτικής γλώσσας » .                      Κόκαλο { <  κόκκαλος } = 1. οστούν  2.[συνεκδ. ] κοκαλένιο {;}εργαλείο .

A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ».                          Κόκαλο < κόκκαλος [κουκούτσι κουκουναριού].Αναίτια και ανεξήγητη η γραφή με ένα[κ]! Αυτό μάλιστα το ονομάζουν απλοποίηση αντί για ακρωτηριασμό.!!

ΑΚΑΔ.ΑΘΗΝΩΝ  – » Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής γλώσσας ».                                    Κόκαλο  και κόκκαλο  [ < μσν. κόκ[κ]αλον  ] = οστό . Η λογική του επαμφοτερίζοντος : και με ένα [κ] και με δύο [ κκ ].

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ – » Ετυμολογικό Λεξικό ».                                                                               Κόκκαλο ή κόκαλο ; Η ετυμολογία αποδεικνύει ότι η λέξη γραφόταν με δύο [κ] ήδη από την  Αρχαιότητα εφ’όσον αποτελεί παράγωγο του αρχ.κόκκος.

Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ -» Λεξικό των Δυσκολιών και των Λαθών στη χρήση της ελληνικής >>.  Τα  παράγωγα της λέξεως  < κόκκος >  γράφονται  ορθογραφημένα  με  διπλό [-κκ-] .        Η διαφορετική γραφή δεν δικαιολογείται ορθογραφικά ούτε τεκμηριώνεται ετυμολογικά.

Α. Ε. ΜΕΓΑ  – » Ιστορία του γλωσσικού  ζητήματος » , {τομ.Α’ ,σελ.37 }.                                   << Δεν βλάπτει τον Ελληνικό λαό μια μικρή καλλιέργεια της γλώσσας του , αλλά η παραμέλησή της και η αμάθεια του λαού. >>

ΓΛΩΣΣΑ-ΣΟΛΩΝΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ : 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ , ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ.

Ζηλοφθονία { invidia }.

ζηλοφθονία είναι μια σπουδαία σύνθετη λέξη .Διότι αν και είναι νεώτερη , αυτή η λέξη δεν  έχει να ζηλέψει τίποτα από παλαιότερες ή αρχαίες σύνθετες λέξεις. Υπήρχαν βεβαίως και ο ζήλος  και ο φθόνος αλλά η ζηλοφθονία ήρθε να καλύψει το κενό μεταξύ αυτών . Διότι ζηλοφθονία δεν είναι μήτε ζήλος μήτε φθόνος ‘ είναι και  τα δύο . Δείχνει δηλαδή η λέξη  αυτή ,το πέρασμα από τον ζήλο στον φθόνο .Το πέρασμα στο αντίθετό του , γιατί  οι λέξεις ζήλος και φθόνος είναι αντίθετες. Η παραγωγή  νέων λέξεων οφείλει να  συμπληρώνει τα  κενά ή  να  αποσαφηνίζει μια έννοια  χωρίς να  κακοποιεί την γραμματική  ή να   κατασκευάζει  ανόητες  λέξεις { π.χ. συγνώμη , συστημικός , υλοποίηση κ.α. }.                                                                                                                                     A.Π.Θ {Ιδρ. Μαν.Τριανταφυλλίδη} – » Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ».                                Zηλοφθονία = εμπαθής ζήλια , ζήλια που φτάνει στο φθόνο και το μίσος.

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Συναγωγή  Νέων  λέξεων » .                                                               Η λέξη μαρτυρείται  από  το 1892 {  Στέφανος  Ξένος : ‘ζηλόφθονα βλέμματα’  }  στην εφημερίδα »Βρεττανικός  Αστήρ ».

ΚΩΣΤΗΣ  ΠΑΛΑΜΑΣ  – » Ασάλευτη ζωή »,  ‘ Ο  ΓΥΡΙΣΜΟΣ ‘,{1897 }.                                        ‘‘Οι ζηλόφτονοι  θεοί » { αντικατάσταση του δασύπνοου  [ θ ] με το ψιλόπνοο [ τ ] της ομάδος των χειλικών αφώνων συμφώνων { τ, δ, θ }.

 A’ ΖΗΛΟΣ                                                                                                                                                HΣΙΟΔΟΥ – » Θεογονία », {στ.383  }.                                                                                                Η Στύγα  { εξ ού στυγερός -η – ον } η κόρη του Ωκεανού  έτεκε { < τίκτω .Η γυναίκα τίκτει ,εξ ου τοκετός , τοκάς, τέκνο } τον Πάλλαντα  και την καλλίσφυρη { η έχουσα κάλλος στα σφυρά ,στους αστραγάλους } Νίκη.

HΣΙΟΔΟΥ – » Θεογονία ».                                                                                                                     ΣΤΥΞ + ΠΑΛΛΑΣ  =  ΝΙΚΗ -ΚΡΑΤΟΣ-ΖΗΛΟΣ-ΒΙΑ.

Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                      Ζήλος / Ζάλος  { εκ του ζέω } = πρόθυμος [σφοδρά] άμιλλα .Αντίθετον ο φθόνος .2 παν σφοδρό πάθος ,κυρίως ζηλοτυπία. Ευγενής πόθος για υπερτέρηση σε κάποιο πράγμα.

THOMAS  GAISFORD  -» Etymologicon  Magnum Lexicon ».                                                      Ζήλος = φθόνος 1. ζέω+λίαν = ζέλος = ζήλος , διότι είναι πολύ θερμός 2. Από το ζέειν = Αυτός που φλεγμαίνει και καίει την ψυχή [ διότι την καίει βαθιά] 3.Από την ζέση του θυμού 4. Από   ζάλη  >  ζάλος > ζήλος .Διότι ο ζήλος κτυπάει τον άνθρωπο με τη ζάλη ,την ζαλάδα.  Ζάλη =ζα + άελλα  2. Το ζέειν την άλα , κυρίως επί θαλάσσης.

ΦΩΤΙΟΥ  – » Λέξεων Συναγωγή ».                                                                                                 Ζάλη = μεγάλη άελλα { άειν=φυσώ + ειλείν=συστρέφω }.Ζηλοτυπία= ζήλος εξ ασελγούς υπονοίας . Ζηλοτυπώ = μισώ. Το ζηλούν { το να ζηλεύω } είναι το μακαρίζειν { το να θεωρώ κάποιον μακάριο { μη + κήρ = όλεθρος , καταστροφή } ,ευτυχή , ευδαίμονα. Το ζηλοτυπείν { το να ζηλοτυπείς } είναι το εληλυθέναι { < έρχομαι :  το να έχεις έρθει } εις απέχθεια { από + έχθος = έχθρα, ‘μίσος’ } .[ Ζηλοτυπώ { ζήλος + τύπος < τύπτω }= κτυπημένος από ζήλεια ].

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – » Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                                          Ζήλος και ζηλοτυπία διαφέρουν. Διότι ζηλοτυπία μεν είναι αυτό το πάθος ,δηλαδή αυτό που υπάρχει μέσα στο μίσος. Ζήλος δε είναι μίμησις καλού , τέτοιος που ζηλεύει  ο μαθητής  τον καθηγητή. » Μιμείται [ ζηλοί ] δε και τον γείτονα ο γείτων »-ΗΣΙΟΔΟΣ. Η τάδε μισεί ή εχθρεύεται [ ζηλοτυπεί ]  αυτόν εδώ.

ΑΝΘ.ΓΑΖΗ  – » Λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης ».                                                                          Ζήλος = ζέση ψυχής , προθυμία για μίμηση. Πάθος ψυχής ή πόθος , διακαής διάθεση για κάτι. Ζηλοτυπια, φθόνος. Είδη ζήλου : 1.Μακαρισμός 2.Μίμησις 3. Φθόνος                         

Σάρωση_20180202

Δ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ  – »  Μέγα  Λεξικόν   της Ελληνικής  γλώσσης »                                          Ζήλος / Ζάλος= φθόνος , ζηλοτυπία. 2.ευγενής άμιλλα 3. θαυμασμός , προθυμία μιμήσεως τινός. Ζήλεια { ζηλεύω } = η δυσαρέσκεια δια ξένην ευτυχίαν  2. Ζηλοτυπία [ ιδίως επί συζύγων ] 3.Ο ζήλος ,το εξαιρετικόν ενδιαφέρον.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Μενέξενος » , { 242 a .13}                                                                                         Το κακό αγαπάει να πέφτει  πάνω σε ανθρώπους που κάνουν το καλό. Πρώτα ο ζήλος και έπειτα φθόνος που γεννιέται από τον ζήλο. 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ρητορική Τέχνη », { 1388 a  }.                                                                         Ζήλος είναι  κάποιου είδους λύπη για τα έντιμα αγαθά που έχουν αποκτήσει άνθρωποι  εκ φύσεως όμοιοί μας και τα οποία είναι δυνατόν και εμείς να αποκτήσουμε. Την λύπη δε αυτή δεν την συναισθανόμαστε επειδή οι άλλοι τα απέκτησαν αλλά διότι δεν τ΄ αποκτήσαμε  εμείς { γι’αυτό ο ζήλος  είναι ευγενικό συναίσθημα και συναντάται στους καλούς ανθρώπους , ενώ ο φθόνος είναι κακό και συναντάται στους μοχθηρούς. Διότι ο μεν καλός άνθρωπος με ζήλο προσπαθεί να επιτύχει εκείνα που επιδιώκει , ο δε κακός με τον φθόνο επιθυμεί να τα χάσει κι εκείνος που τ’ απέκτησε }.

bandicam 2018-01-20 12-27-00-275

Β’ ΦΘΟΝΟΣ                                                                                                                                             Ι.ΣΤΑΜΑΤΑΚΟΥ  – » Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης ».                                         Φθόνος = λύπης συναίσθημα δια τα αγαθά των άλλων .Λατ.invidia .Παραγωγα : φθονέω ,φθονερός φθόνησις , άφθονος , αφθονία.

ΕΥΣΤΡ.ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ  – » Λεξικό  Ελληνο-λατινικόν  ».                                                                Ζήλος : 1] φθόνος= invidia-ae*  2] ζηλοτυπία = aemulatio-onis*  3] σφοδρά επιθυμία = studium-ii *

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – »Ηθικά  Ευδήμεια », { 1221 a }                                                                           Φθονερός  = αυτός που λυπάται για την προκοπή [ευπραξία ] του άλλου και σε περιπτώσεις που δεν πρέπει .Ο αντίθετα προς αυτόν χαρακτήρα δεν έχει ιδιαίτερο όνομα [ανώνυμος] ,είναι δε εκείνος που δεν λυπάται ούτε για αυτούς που ευδοκιμούν αναξίως.

Το  Νεμεσάν  {  < νέμεσις < νεμεσάω-ώ < νέμω= μοιράζω }= αγανακτώ ,οργίζομαι ,εκδικούμαι , όχι για προσωπικούς λόγους αλλά γι’  αυτό που  συνέβη αποκλειστικά στον πλησίον μου .Η αγανάκτηση αυτή έχει σχέση με την απονομή  του δικαίου , εξ ου και η θεά Νέμεσις. Διότι αυτό που γίνεται » παρ’ αξίαν » είναι άδικο .Και η δικαία αγανάκτηση λέγεται  νεμεσάν .Ο ανώνυμος  χαρακτήρας  είναι αυτός που δεν αγανακτεί ούτε  για την ανάξια  ευτυχία ούτε για την »παρ’ αξίαν » ευτυχία [ που είναι  άδικο ]. Ο φθονερός αγανακτεί  και με την ανάξια ευτυχία  και με την κατ΄αξίαν ‘ ευτυχία του ανθρώπου που φαίνεται ίσος προς αυτούς.



bandicam 2018-01-19 15-50-32-872




ΑΝΝΗΣ   ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ  – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – »  Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                        Φθόνος = λύπη για τα καλά του άλλου . Ο φθόνος  φθίνει [=φθείρει ] τον κατέχοντα . Ζήλος = επιθυμία προς μίμηση. Ζηλοτυπία = μίσος. Από την ζάλη [άλς ] , ο ζήλος και η ζήλεια .

ΠΑΝ.ΚΟΛΛΙΑ – » Λεξικόν των βασικών ρημάτων της αρχαίας Αττικής πεζογραφίας ».         Φθίνω = μαραίνομαι , παρακμάζω ,φθείρομαι , αποθνήσκω. Από  την ίδια ρίζα το φθονώ και το φθείρω.

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – » Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                                        Ζήλος  = η  μίμησις που γίνεται εξ αιτίας  της επιθυμίας  προσδοκώντας κάτι καλό. Φθόνος = κάποιου είδους βασκανία  για  αφθονία αγαθών, που έχουν οι άλλοι εμείς δε όχι. Ζήλος = λύπη για ξένα αγαθά τα οποία θα επιθυμούσε κάποιος  για τον εαυτό του. Τρία είναι τα είδη του ζήλου : α] Μακαρισμός , όταν λέει κάποιος για τον δείνα πόσο ζηλευτός είναι για το τάδε πράγμα. β] Ζηλωτής [ μιμητής ] τινός είναι ,όπως ο Θησεύς τον Ηρακλέα. γ] Όταν ο ζήλος μοιάζει με τον φθόνο.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ρητορική Τέχνη », {  1387 b-1388 a }.                                                            Φθόνος είναι  κάποιου είδους λύπη όταν βλέπουμε τους όμοιούς  μας να επιτυγχάνουν { ευπραξία } εκείνα που θεωρούνται πλεονεκτήματα ,όχι γιατί επιδιώκουμε κάτι για τον εαυτό μας αλλά επειδή τα έχουν οι άλλοι….Φθόνο θα δείξουν οι άνθρωποι που έχουν ή φαίνονται ότι έχουν άλλους όμοιούς τους. Όμοιους στην καταγωγή ,στη συγγένεια, στην ηλικία , στην υπόληψη ,στην περιουσία….Φθονούν επίσης εκείνοι που σχεδόν τα έχουν όλα. Γιατί νομίζουν  ότι όλοι προσπαθούν να τους πάρουν τα δικά τους. Φθονούν  και οι μικρόψυχοι .Διότι σ’ αυτούς φαίνονται όλα μεγάλα.

Inkedbandicam 2018-01-20 13-09-41-293_LI Σε τι ομοιάζουν ο φθόνος  με την  βασκανία και σε τι διαφέρουν ; bandicam 2018-02-05 15-56-45-980ΠΑΝ.ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ  – ‘ Λεξικό Ρημάτων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας ».                Βασκανία = ματιάζω , κακολογώ , συκοφαντώ {= ψευδώς τινός κατηγορείν -Σου’ί’δα }.

ANNHΣ  ΤΖΙΡΟΠΟΥΛΟΥ – ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ  – » Ο εν τη λέξει Λόγος ».                                              Βασκανία  σημαίνει  μάτιασμα   και γλωσσοφαγιά. 

ΑΜΜΩΝΙΟΥ  – » Λεξικόν Ομοίων  και Διαφόρων  λέξεων ».                                                  Βασκανία και φθόνος διαφέρει. Βασκαίνειν  δεν είναι μόνο το να φθονείς αλλά και το να συκοφαντείς. Βάσκανον δε λένε αυτόν που είναι λυπηρός και βλαβερός.

 The Eye of Ra Okoto-na-Hor                                                                                                                                                                ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Φαίδων », { 95 b  }.                                                                                                     ΣΩΚΡΑΤΗΣ –<<  Μη λές  μεγάλο λόγο μην τυχόν κάποιο βάσκανο μάτι αναστρέψει τον λόγο που πρόκειται να ειπωθεί..>>

ΣΤΕΦ.ΚΟΥΜΑΝΟΥΔΗ – » Λεξικόν  Λατινο-ελληνικόν ».                                                          *Invidia-ae { <  invideo  [ in+video ] } = φθόνος , βασκανία . *Aemulatio-onis = άμιλλα. *Studium-ii { studio } = σπουδή.

O ζήλος είναι θαυμασμός .Διότι εάν δεν θαυμάσεις κάποιον , δεν γεννάται η επιθυμία προς μίμησην αυτού. Ο θαυμασμός είναι και η αρχή της φιλοσοφίας. Διότι χωρίς  θαυμασμό  δεν μπορεί να γεννηθεί το πάθος του φιλοσόφου. Τέλος η επιθυμία για μάθηση [ το μανθάνειν] υπάρχει μέσα στον θαυμασμό [ το θαυμάζειν]. Και το μανθάνειν και το θαυμάζειν είναι ηδύ [ ευχάριστο ,γλυκό πράγμα ].

α]. ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ                                                                                                        H συνάφεια του θαυμασμού προς την  φιλοσοφία.                                                                   ΠΛΑΤΩΝΟΣ  – » Θεαίτητος », {155 d  }.                                                                                               Προσιδιάζει απολύτως σε φιλόσοφο το πάθος τούτο , το θαυμάζειν .Διότι δεν υπάρχει άλλη αρχή για την φιλοσοφία  παρά αυτή .Γι’  αυτό η Ίρις είναι γόνος του Θαύμαντος .

β]. ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ – ΜΑΘΗΣΙΣ                                                                                                           Η συνάφεια της μαθήσεως προς τον θαυμασμό.                                                                        ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  – » Ρητορική Τέχνη », { 1371 a-b }.                                                                      Και το μανθάνειν  και το θαυμάζειν ηδύ. Διότι το επιθυμείν [ μαθείν] υπάρχει μέσα στο θαυμάζειν , ώστε το θαυμαστόν είναι επιθυμητόν.

Και το μανθάνειν και το θαυμάζειν είναι ηδύ , γράφει ο Αριστοτέλης . Πόσοι από τους σημερινούς  μαθητές  και τους δασκάλους  πιστεύουν ότι η μάθηση και ο θαυμασμός είναι κάτι γλυκύ  και ευχάριστο;

HIERONYMUS BOSCH  –»The Seven Deadly Sins and the Four Last Things »,{1505 -1510;}. Hieronymus_Bosch-_The_Seven_Deadly_Sins_and_the_Four_Last_Things

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ : 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ  ΒΙΒΛΙΑ  ,  ΕΛΕΓΧΕΤΕ  ΤΙΣ  ΠΗΓΕΣ.